یک زیبایی مطلق

حیف منتقد کانادایی کتاب در پاییز 1980. یک ناشر آمریکایی، با کمی هیاهو، عنوانی را در مورد سرگرمی ملی - تفریح ​​ملی کانادایی - اعلام کرده است. آمازونز: خاطرات صمیمی اولین زنی که در لیگ ملی هاکی بازی می کند، نویدبخش داستان اولین فصل حضور کلیو بردول با تیم نیویورک رنجرز است. البته، به عنوان یک کانادایی با وضعیت خوب، می دانید که هیچ زنی تا به حال در NHL بازی نکرده است. کلئو بردول وجود ندارد. اما افرادی که پشت این کتاب هستند به این بیت متعهد هستند.

در کنوانسیون انجمن کتابفروشان کانادا، که تابستان آن سال در تورنتو برگزار شد، یک مدل ساق پا خود را شبیه بردول کرد و نسخه‌های قبلی را با پیراهن رنجرز امضا کرد. ناشر کتاب به خبرنگار گلوب اند میل زمزمه کرد: «او خشن و جذاب است». واضح است که این کتاب نیازمند توجه است. شاید پس از کسب مقام ششمی غیرمعجزه‌آسای کانادا در لیک پلسید، این نمایش حتی ممکن است باعث حواس پرتی شود. اما آنچه در صفحات آن در انتظار است، گیج کننده است. اکشن روی یخ تحت الشعاع روایت‌های پیچیده‌تر ماجراجویی‌های جنسی بردول قرار می‌گیرد.

در طول یک فصل، او با سرمربی رنجرز، مدیر کل رنجرز، بازیکن سابق رنجرز و یک ستاره تنیس بسیار جت لگ می‌خوابد. این یک لیست ناقص است. در ارزیابی بی‌رحمانه یکی از منتقدان در کلگری، آمازون‌ها «کمی بیشتر از پورن‌های نرم‌افزاری با جلد گالینگور است که طرفداران هاکی و افرادی را که به شدت نفس می‌کشند را ناامید می‌کند».

اما آمازون‌ها خیلی بد نبود یا دقیقا نبود. نویسنده آن دان دلیلو بود. ناشر او تلاش کرد تا از این راز محافظت کند، اما هیچ پنهان کاری از نوشته های او از کسانی که قبلا آن را تحسین می کردند وجود نداشت. به نظر می رسد کالین مک انرو، در حال بررسی این کتاب برای هارتفورد کورانت، اولین کسی بوده که نویسندگی دلیلو را در چاپ تشخیص داده است. او نوشت: «آمازون ها» تنها کتاب او نیست. "این بهترین کتاب اوست."

DeLillo این ارزیابی را به اشتراک نمی گذارد. اگرچه این کتاب فروش خوبی داشت - در واقع از هر رمان قبلی او بهتر بود - او اجازه نمی داد دوباره منتشر شود. حتی پس از موفقیت گسترده White Noise در سال 1985، هرگز در کتابشناسی رسمی او ظاهر نشد. آمازون ها به زودی در گمنامی محو شدند.

من برای اولین بار در سال 2006 از وجود آن مطلع شدم، زمانی که نویسنده کیت گسن مقاله ای را با عنوان "در جستجوی رمان بزرگ هاکی آمریکایی" در نیویورک تایمز چاپ کرد. گسن از ناراحتی خود نوشت که هاکی ادبیاتی به اندازه ادبیات بوکس یا بیسبال تولید نکرده است. چخوف شیکاگو بلک هاکس کجاست؟ او پرسید.

"استاندال چوب به کشاله ران کیست؟" گسن در قفسه ای که به کتاب های جاودانه هاکی اختصاص داده شده بود، فقط دو جلد گذاشت: خاطرات غم انگیز کن درایدن در سال 1983، بازی، درباره آخرین فصل او با خانواده مونترال کانادایی و آمازون های دلیلو.

هاکی و ادبیات دو موضوعی بودند که برای یافتن مخاطب تلاش می کردند. شاید، گسن جرأت کرد، آنها بتوانند به یکدیگر کمک کنند. او نوشت: «آنچه در حال حاضر به خاطر هاکی و ادبیات مورد نیاز است، ادبیات هاکی بیشتر است. نه فقط کتاب‌هایی در مورد هاکی، مانند «بازی»، بلکه کتاب‌هایی درباره هاکی، مانند «آمازون» - که به روش درست درباره هاکی نیست.»

گسن ممکن است تا نیمه جدی بوده باشد، اما دو دهه پس از انتشار مقاله او، چیزی شبیه به پیشنهاد متواضعانه او رخ داده است. نامحسوس ها، خاطرات جدیدی از نویسنده کارکنان نیویورکر، نیک پاومگارتن، جانشین شایسته ای برای بازی است، برای توصیف حرفه ای که در لیگ های آبجوی کبود انجام شده است. موفقیت Heated Rivalry در HBO Max، سریال عاشقانه عجیب و غریب ریچل رید را که از آن اقتباس شده بود، تبدیل به یک غول‌پیکر نشر کرد. اروتیکا هاکی، که زمانی یک رده حاشیه ای بود، به یک صنعت کلبه تبدیل شده است.

به دنبال آن چرخش غیرمحتمل وقایع - و داستانی در ماه ژانویه در تایمز که دلیلو را مخترع نامحتمل این ژانر معرفی می کرد - ویراستار و نماینده او از او درخواست کردند که اجازه دهد آمازون ها دوباره چاپ شوند. دلیلو پذیرفت. پس از 46 سال، Cleo Birdwell بالاخره در حال انجام فراخوان خود است.

مازون ها اولین حمله دلیلو به دنیای ورزش نبود. این تمایز متعلق به End Zone است، رمان پرهیجان او در سال 1972 درباره فوتبال دانشگاهی و جنون تخریب مطمئن متقابل. بعدا، در پیش‌گفتار فیلم Underworld (1997)، او با روایت پانورامیک خود از «تیراندازی بابی تامسون در سراسر جهان» به بیسبال روی آورد. در آن صفحات نیز جنگ هسته ای در هوا معلق است. کاخ سفید در همان روز در سال 1951 اعلام کرد که اتحاد جماهیر شوروی آزمایش بمب انجام داده است.

لحن آمازون‌ها زرنگ‌تر، پوچ‌تر است و با نابودی هسته‌ای مشکلی ندارد. اگر چیزی در هوا معلق باشد، بوی کیف هاکی است. کلیو بردول افتخار Badger، اوهایو است، که او آن را شهری کوچک و ساده توصیف می کند که "مدرسه در خیابان مدرسه بود، ساحل در خیابان بانک، رودخانه در کنار رودخانه رود." اما Cleo یک مبتکر نیست. او یک بازیکن هاکی است به نظر می رسد هیچ مقداری از حوله زدن یا حرف زدن نمی تواند باعث سرخ شدن او شود. برعکس، او یک بدجنس بازی خشمگین از شیطنت های نابجای هم تیمی هایش است.

یکی از بازیکنان، اریک تورکلسون، دارای یک عضو بزرگ است که به یک رنجر افتخاری تبدیل می شود که به Torkle معروف است. «یک بازیکن می‌گوید، «حالت تورکل امروز چطور است؟» یا «چه کسی در نسخه سینمایی نقش تورکل را بازی می‌کند؟» یا «آیا این درست است که از تورکل خواسته شده است که جیمی کارتر را تأیید کند؟»

همانطور که منتقد کلگری هشدار داده است، کتاب به همان اندازه غرق جنسی است. اما جنسیت کمتر به عنوان تیتراژ و بیشتر به عنوان موتور طنز عمل می کند. هدف آن، بیشتر، نر آمریکایی است. کلیو صریح، با اعتماد به نفس، آزاد است. عاشقان او عصبی و خودشیفته هستند. یکی، مدیر کل رنجرز، بعد از اینکه کلیو شوخی واترگیت بی ادبانه ای می کند، نمی تواند اجرا کند.

چگونه می‌توانست این ضربه بزرگ به نفس مرد را یادآوری کند؟ ما مردانگی، احساس غرور و افتخار، اعتقاد به خدا و دیک نیکسون، عمیق ترین رویاها، امیدها و جاه طلبی هایمان را از دست دادیم. (در صحنه قبلی، جنرال موتورز توسط افکار مزاحم تورکل تخلیه شده است.)

مردانی که سعی نمی‌کنند با کلیو بخوابند، معمولا سعی می‌کنند او را متقاعد کنند که چیزی بفروشد - تجاری‌سازی رتبه‌بندی ورزش یکی از اهداف پیشگویانه رمان است. از کلیو خواسته می‌شود که یک حمام گردابی حسی به نام Primal Vortex و یک غذای میان‌وعده به نام آمازون‌ها را که مخصوصا برای «هر سنی، هر اندازه و هر خانمی» فرموله شده است، استفاده کند. او هر دو تایید را رد می کند.

در اواسط فصل رنجرز، هیوز تول، گروهی که مالک این تیم است، یک تبعه عربستانی را برای اداره آن استخدام می کند، به این امید که بتواند یک معامله تجاری با «مردان خلیج فارس» انجام دهد. به نظر می رسد دلیلو عصر ما را برای شستشوی ورزشی نیز پیش بینی کرده است.

واضح است که آمازون شاهکار گمشده ای نیست. برخی از صحنه‌ها، مانند طرح‌های SNL فراری، کشیده می‌شوند. دیالوگ ها، اگرچه به طور کلی خنده دار هستند، اما می توانند کیفیت حاشیه ای به خود بگیرند، گویی DeLillo در حال انجام Dangerfield است. یک ورزش نویس به کلیو اعتراف می کند که همسر سابقش اکنون یک لزبین است. "او با چه کسی لزبین است؟" او می پرسد. "پین، وبر، جکسون و کورتیس. او یک تحلیلگر مالی است." رابرت گوتلیب، سردبیر DeLillo در آن زمان، آمازون ها را رد کرد. تعجب می کنید که مردی که جوزف هلر را متقاعد کرد که Catch-22 خنده دارتر از Catch-18 به نظر می رسد، چگونه ممکن است این دست نوشته را تیز کرده باشد.

[از شماره مه 1973: «داستان باکی وندرلیک،» اثر دان دلیلو]

در مورد ضریب هاکی، برخی از طرفداران ممکن است آرزو کنند که دلیلو بیشتر رمان را بین تخته ها قرار می داد. اما آمازون‌ها مانند گزارش‌های روزنامه دیکی دان از سران چارلزتاون در فیلم Slap Shot هستند: روح این موضوع را به تصویر می‌کشد. شوخی های رختکن، در عین حال هوشمندانه و بی پروا. سفر بی وقفه به شهرهای یخ زده و قدیمی آنها. بازی شریرانه فیلادلفیا فلایرز و خونخواهی طرفداران آنها («فریاد ساختگی و فحاشی هایی که قبلا شنیده نشده بود، گویی که دچار کمبود شدید تیروئید شده اند»). جذابیت اخروی یک ورزش انجام شده، بداهه

به احتمال زیاد، روی یک صفحه یخ ژان پل لاروس، سرمربی رنجرز، می گوید: «به نوعی این رمانتیک ترین بازی است. "سبکی، سرعتی بدون تلاش وجود دارد. این اسکیت ها هستند."

این سبکی و سرعت بود که نیک پامگارتن را به هاکی کشاند. در خشکی، او بداخلاق بود: برادرش یک بار به او گفت: "تو مثل یک احمق می دوی." "اما روی یخ، سوراخ‌ها از بین رفتند. با اسکیت‌هایی روی پاهایم، می‌توانستم سر بخورم، منحرف شوم، برش دهم و حداقل برای چند ثانیه احساس کنم که رمز را شکسته‌ام، هر چه که بود."

پاومگارتن با بازی هاکی در شهر نیویورک بزرگ شد. دوران نوجوانی او در مدرسه مقدماتی به پایان رسید، اما در بیشتر دوران بزرگسالی‌اش، در لیگ‌های آبجو منهتن شرکت می‌کرد. او در تیم‌های نابسامان تنها با هم‌کلاسی‌های نیویورکی بازی کرده است: تیپ‌های خلاق، یک جرثقیل چیره‌ساز استاد، مردی که قبلا فوق‌العاده وودی آلن بود. برخی از آنها تازه از دانشگاه خارج شده اند. دیگران ریش خاکستری هستند که برای یک فصل دیگر شکوه و عظمت را نگه می دارند. نه اینکه در ساعت 11:30 شب، شکوه زیادی وجود داشته باشد. در سمت غرب دور

او در نامحسوس ها می نویسد: «ما این کار را برای هیچ کس جز خودمان انجام ندادیم، و واقعا بیشتر شبیه این بود که این کار را با خودمان انجام می دادیم. بیشتر مخرب بود تا سازنده: برای جاه طلبی ها و تعهدات ما قاتل بود، برای مفاصل سخت بود، و شاید به همان اندازه برای خانواده و دوستانمان سخت بود.»

پس چرا انجامش بده؟ برای معاشرت، برای خنده، برای فرار، برای روح چیز. برای پیدا کردن چیزی که بازیکنان هاکی به آن زیبایی مطلق می‌گویند، مردان همفکری که به شیوه درست بازی می‌کنند: "با تعهد نه تنها به رفتار مناسب و کار تیمی، بلکه همچنین به دنبال نوشیدن آبجوی بعد از بازی و شوخی‌های بلند و پایین. حس شوخ طبعی، حس پوچ بودن."

نامحسوس ها، تیمی که نام این خاطرات را می دهد، به درستی بازی می کند. این چند اسکیت باز نخبه اما همچنین تعداد زیادی آسیاب دارد، بچه هایی که می توانید روی آنها حساب کنید که ظاهر شوند، هیاهو کنند، و در صورت لزوم، مخالفان را بترسانند، مانند فلایرهای دیوانه قدیم. مجوز برای گرفتن یک تلافی برای یک ضربه ارزان قیمت یا یک چوب بلند، برای دویدن امتیاز یا دویدن با دهان - این نیز بخشی از اخلاق هاکی است، و جذابیت آن برای مردانی است که از مشاغل، یقه سفید یا آبی به پیست می‌رسند، که ممکن است فرصت‌های کمتری را برای مدیریت بیابان‌ها ارائه دهد.

خود پاومگارتن بالاتر از چنین نمایش های جنگ طلبانه ای نیست. او می نویسد: «روی یخ، در این قلمرو که توسط تخته ها و پلکسی ها محصور شده و توسط مردان راه راه گشت زنی می شود، جهانی مصنوعی که در آن با لباس زره به اطراف می چرخی، با بال هایی بر روی پاها و اهرم هایی در دست، این یک امتیاز و لذت است که تکان بدهی و عجیب به مردم بگوئیم که آن را کتک بزنی، بریده باشی، و به آن ها بگو. به هر شکلی توهین عملی است.»

یکی به کیت گسن می گوید: ما استاندال چوب تا کشاله ران را پیدا کردیم. اگرچه من گمان می کنم که او قبلا این را می داند. یکی از نامحسوس‌ها نویسنده‌ای است که به او فقط کیت می‌گویند، که اغلب ایمیل‌های پس از بازی را می‌نویسد و پیروزی‌ها و حماقت‌های تیم را برای آیندگان ثبت می‌کند. من تقریبا مطمئن هستم که صدا را تشخیص می دهم. این مقاله در نسخه چاپی دسامبر 2026 با عنوان "یک زیبایی مطلق" ظاهر می شود.