یک سال بعد، به رسمیت شناختن کشور فلسطین توسط بریتانیا به ثمر نشسته است

این هفته یک سال از به رسمیت شناختن کشور فلسطین توسط بریتانیا به همراه 9 کشور غربی دیگر می گذرد. آنچه تغییر کرد، سیاست بود، نه سیاست: حمایت گسترده مردم بریتانیا از آرمان فلسطین، سرانجام دولت را متقاعد کرد که با قانون هماهنگ شود.

برای چندین دهه، بریتانیا از راه حل دو کشوری فقط در کلمات حمایت می کرد. منطق آن پیچید: دولت را تنها پس از توافق نهایی صلح به رسمیت بشناسید، و به اسرائیل حق وتو را بر روی همان سیاستی که ادعا می کرد از آن حمایت می کرد، واگذار کرد، حتی در شرایطی که دولت های پیاپی اسرائیل – از طریق کلمات، بولدوزرها و بمب ها – تلاش کردند تا تشکیل کشور فلسطین را غیرممکن کنند.

این رویکرد، تعیین سرنوشت فلسطینی‌ها را به‌عنوان حقی مشروط و غیرقابل انکار تلقی می‌کرد – که از طریق اصلاحات، «حکومت خوب» و معیارهایی که هیچ‌کس از مردم دیگر خواسته نشده بود به دست آورد.

به رسمیت شناختن دولت فلسطین توسط بریتانیا نقطه عطفی بود که یک سال بعد به ثمر نشسته است. ارتقای روابط با فلسطین به بریتانیا این امکان را داده است که لفاظی ها را به سیاست تبدیل کند.

تقریبا یک سال پس از به رسمیت شناختن رسمی کشور فلسطین توسط بریتانیا، اد میلیبند وزیر امور خارجه اعلام کرد که دولت بریتانیا اکنون اشغال سرزمین های فلسطینی توسط اسرائیل را غیرقانونی می داند.

او سپس ممنوعیت کالاهای شهرک سازی، خدمات، تبلیغات و مجوزهای تسلیحاتی و همچنین تحریم شرکت هایی را که ساخت، تامین مالی یا فروش خانه های شهرک را انجام می دهند، اعلام کرد. این اقدام گام بعدی منطقی پس از به رسمیت شناختن کشور فلسطین توسط انگلیس است.

وزیر خارجه انگلیس به اعتبار خود اذعان کرد که بریتانیا باید زودتر اقدام می کرد. اندی برنهام، نخست وزیر، آن را به صراحت بیان کرد: حمایت از دو ایالت «بی معنی است مگر اینکه با اقدام از آن حمایت کنیم».

زمینه قانونی برای این اقدامات در ژوئیه 2024 ایجاد شد، زمانی که دیوان بین المللی دادگستری اشغال اسرائیل به همراه دیوار جدایی و شهرک ها و جدایی تقریبا کامل شهرک نشینان را معادل جداسازی نژادی و آپارتاید اعلام کرد. دادگاه حکم داد که اشغال باید «هرچه سریع‌تر» پایان یابد.

پس از اعلام میلیبند، 11 دولت دیگر از جمله کانادا، دانمارک، فنلاند، فرانسه، ایسلند، ایرلند، نروژ، لهستان، پرتغال، اسپانیا و سوئد به بیانیه موازی تحریم ها و تجارت با شهرک سازی پیوستند.

این اقدامات اهمیت دارند زیرا اشغال بر روی اکوسیستمی متشکل از پیمانکاران، وام دهندگان، عوامل املاک و موسسات دولتی اسرائیلی حامی شهرک‌ها انجام می‌شود - و قوانین جدید باید به همه بخش‌های آن برسد. برای چندین دهه، سخنان درباره فلسطین هیچ هزینه ای نداشت در حالی که شهرک سازی ها چند برابر می شد. اکنون عواقبی دارد

اسرائیل پاسخ داده است. این کشور به لندن دستور داده است که کنسولگری خود در اورشلیم شرقی اشغالی را ببندد، که از نظر قانونی نمی تواند این کار را انجام دهد زیرا هیچ حاکمیتی در آنجا ندارد. اقدامات تنبیهی علیه مردم فلسطین هنوز بدتر است.

از دوم سپتامبر، نیروهای اسرائیلی همه خانه‌ها را در خربة الطبان و شمال الفخیت در کرانه باختری اشغالی ویران کرده‌اند و تقریبا 70 نفر، 28 نفر از آنها کودک، بدون سرپناه باقی مانده‌اند.

فعالیت های شهرک سازی نیز سرعت گرفته است. در اوایل این ماه، مقامات اشغالگر مناقصه ای را برای 3401 واحد مسکونی برنامه ریزی شده به عنوان بخشی از پروژه E1 صادر کردند که باعث قطع ارتباط قدس شرقی با کرانه باختری اشغالی می شود.

در غزه، جایی که دو میلیون نفر از مردم ما در کمتر از 30 درصد از قلمرو نوار غزه محصور هستند، اسرائیل همچنان به بمباران و کشتار غیرنظامیان ادامه می دهد. بیش از 1400 فلسطینی از زمان آغاز به اصطلاح آتش بس در اکتبر سال گذشته تاکنون کشته شده اند. در همین حال، بیش از 140000 برزنت و 7500 چادر برای تامین سرپناه زمستانی برای فلسطینیان بی خانمان در راهروی اردن مسدود شده اند.

برای مدت طولانی، کشورهایی مانند بریتانیا احتیاط و تردید به خرج دادند و سیگنال اشتباهی را به اسرائیل ارسال کردند، از اقدامات تهاجمی تر دعوت کردند و فرهنگ معافیت از مجازات را تقویت کردند.

برای تغییر آن، اقدامات تحریمی اعلام شده نیاز به اقدام دارد.

اول، نیاز به اجرای فوری و کامل وجود دارد. تحریم ها باید عملی شوند و 12 دولت باید در مورد نحوه واکنش به فشارها برای تغییر مسیر توافق کنند. اتحاد می تواند به مقاومت در برابر اجبار کمک کند.

دوم، باید از افرادی که این اقدامات برای آنها وجود دارد حمایت شود. برداشت زیتون از ماه آینده در فلسطین آغاز می شود. در طول برداشت سال گذشته، سازمان ملل 126 حمله شهرک نشینان را در 70 شهر و روستا در سه هفته اول ثبت کرد. برداشت امسال اولین آزمایش واقعی است که نشان می دهد آیا تحریم های شهرک نشینان روی زمین سنگین هستند یا خیر.

اقدام جمعی نباید به کرانه باختری اشغالی محدود شود. باید تلاش هایی برای پایان دادن به نسل کشی جاری در غزه و نقض مداوم آتش بس توسط اسرائیل انجام شود. فورا باید برای تضمین ارسال کمک‌ها، به‌ویژه مواد سرپناهی که در کریدور اردن نگهداری می‌شود، فشار وارد شود.

با حرکت رو به جلو، باید نمونه آپارتاید آفریقای جنوبی را به خاطر بسپاریم. کمپین تحریم و تحریم توسط دولت‌های غربی، از جمله دولت بریتانیا، مقاومت شد و این اقدام آنها اکنون به عنوان عقب ماندن از مردم خود یاد می‌شود.

این بار، بریتانیا می تواند رهبری کند و متفاوت قضاوت شود، اگر اعصاب خود را حفظ کند و با تعداد فزاینده ای از شرکا همراه شود، همانطور که با 11 دولت دیگر دو هفته پیش انجام داد.

سال آینده 110 سال از اعلامیه بالفور، 80 سال از رای تقسیم سازمان ملل و 60 سال از آغاز اشغال می گذرد. فلسطین شروع های کافی داشته است. آنچه اکنون به آن نیاز دارد یک پایان است.

برای اولین بار در یک نسل، قانون، سیاست و احساسات در لندن شروع به نشان دادن همین مسیر می کنند. این شانس بریتانیا برای رهبری آینده بهتر و بازخرید گذشته است.

با پایان یافتن اشغال، و پایان یافتن آن، سرانجام می توان مسیر صلحی را که ریشه در عدالت، کرامت و برابری دارد، فراهم کرد.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.