یک سال پس از انتخابات خونین تانزانیا، قربانیان هنوز در انتظار اجرای عدالت هستند

یک سال پس از انتخابات خونین تانزانیا، بسیاری از خشونت ها آسیب دیده اند، در حالی که منتقدان دولت در ترس از آدم ربایی و دستگیری خودسرانه یا با اتهامات خیانت و تروریسم زندگی می کنند.

انتخابات 29 اکتبر، که در آن رئیس جمهور سامیه سولوهو حسن پس از حذف اکثر مخالفان با 98 درصد آرا پیروز شد، روزها اعتراضاتی را آغاز کرد که نیروهای امنیتی به طرز وحشیانه ای سرکوب شدند.

گروه های حقوق بشر و مخالفان می گویند هزاران نفر کشته شدند، در حالی که یک کمیسیون منصوب شده از سوی دولت تعداد کشته ها را 518 نفر اعلام کرد.

زندگی تواها بومزا 61 ساله در روز انتخابات زمانی تغییر کرد که در جریان تیراندازی برای متفرق کردن معترضان ترکش در چشم او فرود آمد و او را به عمل جراحی نیاز داشت که توانایی پرداخت آن را نداشت.

بومزا در خیابان های دارالسلام، پایتخت اقتصادی، با نمایش دندان مصنوعی خود به خبرگزاری فرانسه گفت: "من سعی کردم خودم را نجات دهم، اما گلوله خوردم. اینجا افتادم و چهار دندان جلویی را از دست دادم."

وی با بیان اینکه در حال حاضر دچار تنگی نفس و سردردهای مداوم می شود، گفت: «هنوز در چشمانم از زخم داخلی مراقبت می کنم.

وی افزود: خون من در اینجا ریخته شد، اما یک سال گذشت و دیگر خونی در اینجا نیست.

کلیسای کاتولیک روز پنجشنبه برای ادای احترام به قربانیان مراسم عزاداری برگزار کرد، در حالی که حزب اصلی مخالف، چادما، هفت روز عزای عمومی اعلام کرد.

چادما در بیانیه‌ای گفت: «تانزانیا به دیکتاتوری تبدیل شده است -- دولتی استبدادی که نه از حاکمیت قانون حمایت می‌کند و نه حقوق بشر را تضمین می‌کند.

خیابان های دارالسلام با حضور شدید پلیس آرام بود.

نوئلا کیگوسی یکی از اعضای کلیسا در یکی از مراسم مذهبی به خبرگزاری فرانسه گفت: «امروز احساس ناراحتی می کنم... به عنوان یک ملت، ما باید بیاموزیم که گفتگو و مذاکره بهتر از استفاده از نیروی عظیم است.

تانزانیا با انتقاد شرکای غربی خود در مورد این قتل ها مواجه شده است و سفیر ایالات متحده روز پنجشنبه در پستی در X هشدار داد که آنها "زیر قالیچه کشیده نخواهند شد".

رئیس جمهور حسن که این هفته برای نشست روسیه و آفریقا در مسکو بود، با تلاش برای ایجاد روابط نزدیکتر با مسکو پاسخ داد.

چندین تحلیلگر به خبرگزاری فرانسه گفتند که تانزانیا "تنش" است و دستگیری های خودسرانه در حال افزایش است.

یکی دیگر از نقطه عطف بالقوه محاکمه خیانت توندو لیسو، رهبر مخالفان است که قرار است حکم او در 6 نوامبر صادر شود.

لیسو که این هفته برای درخواست دسترسی به وکیل خود دست به اعتصاب غذا زده بود، پیش از انتخابات به دلیل حمایت از کمپین «نه اصلاحات، نه انتخابات» دستگیر شد.

تیتو ماگوتی، فعال حقوق بشر، گفت: "کشور نه تنها در حال و هوای عزاداری است، بلکه در وضعیت وحشت نیز قرار دارد. ما در پارانویا زندگی می کنیم."

طی هفته گذشته، یکی دیگر از مقامات مخالف، به نام جان پامبالو، به خیانت متهم شد، در حالی که یک ناراضی تانزانیایی، تواها موایپایا، در کنیا ربوده شد و همچنان مفقود شده است.

آنا بوانا، مدیر گروه جامعه مدنی Twaweza شرق آفریقا، به خبرگزاری فرانسه گفت: "دولت بسیار عصبی است و آنها آماده استفاده از رویکردی سنگین هستند."

او گفت: "اگر شما بزرگداشت می‌کنید، پس آنچه اتفاق افتاده است و تعداد کسانی که جان خود را از دست داده‌اند را تصدیق می‌کنید. و چگونه می‌توانید یادگاری کنید وقتی هنوز دیگران را می‌دزدید." او افزود که بسیاری هنوز نتوانسته‌اند عزیزان خود را دفن کنند.

Fulgence Massawe، از مرکز حقوقی و حقوق بشر، گفت که این مرکز به نمایندگی از حدود 56 نفر که با اتهامات مرتبط با تروریسم روبرو هستند، در حالی که دولت تلاش می کند "همه منتقدان" را ساکت کند، گفت.

تانزانیا یک کمیسیون ریاست جمهوری برای بررسی خشونت های انتخاباتی تشکیل داد.

اما منتقدان می گویند که با "نیت بد" برای کمک به دولت "تصویر تانزانیا" در سطح بین المللی ایجاد شده است.

ماگوتی گفت: «دولت در تلاش است تا سابقه همدستی آنها در قتل عام سال گذشته را رد و حذف کند.

عفو بین‌الملل از تانزانیا به دلیل عدم پاسخگویی به مسئولین انتقاد کرده و گفته است که این کشور «قوانین ضد تروریسم را برای ساکت کردن منتقدان و القای ترس به‌کار می‌گیرد».

حتی اگر دولت مراسم های یادبود را سرکوب کند، بسیاری از آنها یادآوری های قابل مشاهده ای دارند.

جوزف زکایو، 37 ساله، جای زخم بزرگی را در ران خود نشان می دهد که در جریان ناآرامی ها مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او دیگر نمی تواند تجارت تاکسی موتورسیکلت خود را اداره کند.

او گفت: «زندگی من یک گام بزرگ به عقب برداشته است.