یک عادت خواب ممکن است ارتباط غیرمنتظره ای با کاهش وزن داشته باشد

طبق یک مطالعه اخیر، زمانی که بزرگسالان مبتلا به پیش دیابت به رختخواب می روند می تواند تأثیر قابل توجهی بر توانایی آنها در کاهش وزن داشته باشد.

محققان دانشگاه نیویورک و دانشگاه دلاور دریافتند که زودتر به رختخواب رفتن با کاهش وزن بیشتر در میان افراد مبتلا به پیش دیابت مرتبط است - وضعیتی که در آن سطح گلوکز خون بیمار بالاتر از حد طبیعی است، اما سطوح آن به اندازه کافی بالا نیست که به عنوان دیابت نوع 2 تشخیص داده شود.

آنها به این نتیجه رسیدند که یافته ها نشان می دهد که زمان خواب - و نه فقط مدت زمان خواب - می تواند یک عامل سبک زندگی امیدوارکننده برای کمک به مدیریت وزن باشد.

این مطالعه در ژورنال Nursing Research در 22 اکتبر منتشر شد.

کاهش وزن، حتی در مقادیر کم، می تواند برای افراد مبتلا به پیش دیابت مهم باشد، زیرا می تواند خطر ابتلا به دیابت نوع 2 را کاهش دهد. با این حال، کاهش وزن برای افراد مبتلا به پیش دیابت یا دیابت می تواند دشوار باشد، زیرا متابولیسم بدن آنها به دلیل مقاومت به انسولین تحت فشار است - زمانی که سلول های بدن در برابر اثر معمول انسولین در تنظیم سطح گلوکز مقاومت می کنند.

مطالعات قبلا نشان داده اند که خواب ضعیف - مانند نخوابیدن کافی (یعنی کمتر از هفت ساعت) و دیر به رختخواب رفتن - با افزایش وزن و افزایش خطر چاقی مرتبط است. تصور می‌شود که این به این دلیل است که خواب ضعیف می‌تواند هورمون‌ها را به‌گونه‌ای مختل کند که مقاومت به انسولین را تقویت کند.

محققان تصمیم گرفتند این ارتباط را بیشتر بررسی کنند و ببینند که چگونه عوامل خواب می توانند بر مدیریت دیابت تأثیر بگذارند. آنها تقریبا 200 شرکت کننده را در مطالعه خود شامل شدند، بین سنین 21 تا 64 سال که همگی کمتر از شش ساعت در شب می خوابیدند.

آنها دریافتند که مدت زمان خواب تأثیری بر سطح گلوکز خون ندارد، اما شروع خواب زودتر با کاهش وزن بیشتر مرتبط است.

196 شرکت‌کننده به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه که در یک برنامه هشت هفته‌ای سبک زندگی بدون جزء خواب شرکت کردند، و یک گروه در یک برنامه سبک زندگی با یک جزء خواب اضافه.

شرکت‌کنندگان هر هفته در تماس‌های ویدیویی آنلاین با محققان صحبت می‌کردند، جایی که در مورد تغذیه سالم، ورزش و مدیریت استرس به آنها گفته می‌شد - و برای یکی از گروه‌ها، جلسات خواب نیز گنجانده شد. جلسات خواب مواردی مانند بهداشت خواب و برنامه ریزی برای زودتر خوابیدن برای افزایش کل زمان خواب را شامل می شد.

به طور متوسط، در شروع مطالعه، شرکت کنندگان در حدود ساعت 12.50 صبح به خواب می رفتند و در پایان مطالعه، سه چهارم شرکت کنندگان هنوز بعد از نیمه شب به خواب می رفتند. از نظر طول مدت خواب، هیچ یک از گروه ها نتوانستند خواب خود را به میزان قابل توجهی طولانی کنند - میانگین آن حدود 10 دقیقه بود، بنابراین بسیاری از آنها تا پایان هشت هفته هنوز کمتر از شش ساعت خواب شبانه داشتند.

آنها همچنین مجهز به مانیتورهای مداوم قند برای اندازه گیری سطح گلوکز و همچنین مانیتورهای مچی برای ردیابی خواب آنها بودند.

نتایج نشان داد که صرف نظر از گروهی که شرکت کنندگان در آن حضور داشتند، افرادی که زودتر به رختخواب رفتند کاهش وزن بیشتری را تجربه کردند.

سوزان کول مالون، نویسنده ارشد این مطالعه و استادیار پرستاری در دانشگاه نیویورک، به نیوزویک گفت: «آنچه که ما دریافتیم یک رابطه خطی و ثابت بود: هر چه کسی زودتر شروع خواب خود را تغییر دهد، صرف نظر از اینکه در کدام گروه قرار دارد، وزن بیشتری کاهش می‌دهد.

او گفت: «این میزان به حدود 0.3 اونس در دقیقه رسید که به معنای تقریبا 1.3 پوند برای یک ساعت جلوتر است. میانگین جابجایی که در واقع در گروه خواب دیدیم حدود 12 دقیقه بود.

او گفت که تیم او در حال برنامه ریزی برای انجام یک مطالعه بعدی برای یافتن آستانه بهینه زمان خواب برای افراد مبتلا به پیش دیابت و همچنین آزمایش این فرضیه است که زمان خواب زودتر می تواند منجر به کاهش وزن بیشتر در آزمایشات شود.

محققان خاطرنشان کردند که ممکن است دلایل متعددی در پشت این ارتباط وجود داشته باشد، مانند اینکه غذا خوردن در اواخر شب را محدود می کند. مالون گفت که "دیر به خواب رفتن به معنای بیدار شدن بیشتر در اواخر عصر است" و افزود که مردم "مایلند در آن پنجره بیشتر غذا بخورند، در معرض نور مصنوعی بیشتری قرار می گیرند و بیشتر به سمت غذاهای پرکالری جذب می شوند."

اگرچه او گفت که این مطالعه «برای آزمایش مکانیسم‌ها طراحی نشده است، بنابراین این توضیح کار ما است، نه چیزی که مستقیما نشان داده‌ایم».

او همچنین گفت که "اواخر عصر همچنین زمانی است که ساعت داخلی بدن کمترین توانایی را برای کنترل غذا دارد: حساسیت به انسولین و تحمل گلوکز در شب در پایین ترین حد خود قرار دارد."

این می‌تواند به این معنا باشد که «زودتر خوابیدن ممکن است غذا خوردن در اواخر شب را کاهش دهد و دریافت غذا را به یک پنجره متابولیک بهتر منتقل کند» و افزود: «افراد زودتر به طور کلی رفتارهای مرتبط با چاقی کمتری دارند.»

Marie-Pierre St-Onge، مدیر مرکز عالی خواب و تحقیقات شبانه روزی در دانشگاه کلمبیا، که در این مطالعه شرکت نداشت، به نیوزویک گفت که با تفسیر نویسندگان مطالعه در مورد اینکه چرا می تواند بین زمان خواب زودتر و کاهش وزن بیشتر ارتباط وجود داشته باشد، موافق است.

وی افزود: با این حال، نمی توان گفت که خواب اولیه بدون در نظر گرفتن مدت زمان خواب با کاهش وزن مرتبط است زیرا مدت خواب در مدل های آماری لحاظ نشده است.

او همچنین گفت که این مطالعه "شواهد قطعی مبنی بر اینکه افزایش مدت زمان خواب مهم نیست یا اینکه شروع خواب بیشتر مهم است (یا مهمتر از مدت زمان خواب) است، ارائه نمی دهد."

او گفت: «در این زمان، توصیه می‌کنم دستورالعمل‌های فعلی را دنبال کنید تا از مدت زمان خواب کافی اطمینان حاصل کنید و اینکه افزایش زمان خواب می‌تواند استراتژی خوبی برای رسیدن به این هدف باشد.

مالون، اس. ک.، پترسون، اف.، هو، جی.، گویال، سی.، و ملکوس، جی. دی. (2026). کارآزمایی تصادفی‌سازی شده کنترل‌شده مداخله تمدید کننده خواب سبک زندگی به علاوه بر بزرگسالان مبتلا به پیش دیابت و خواب کوتاه. تحقیقات پرستاری. https://doi.org/10.1097/NNR.0000000000000957

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: کارا دولمن و پل دانلی.