«یک عذرخواهی قوی برای یک امپراتور بی رحم»: آیا نمایشنامه انفجاری جدید کاریل چرچیل درباره ترامپ و افسران مطبوعاتی او است؟
از تاچریسم تا بحران جهانی تا دنیای همیشه آنلاین، او نژاد ما را به ورطه توصیف کرده است. اکنون او نمایشنامه‌ای درباره یک صداپیشه مو بور برای یک فرمانروای قدرتمند و بی‌نام نوشته است. منظور او چه کسی می تواند باشد؟ Triumph که به تازگی در تئاتر Almeida لندن افتتاح شده است، جدیدترین اثر مینیمالیسم انفجاری کاریل چرچیل است. تنها با 20 دقیقه اجرا، بربریت معاصر را بدون ذکر نام به سیخ می کشد…
از تاچریسم تا بحران جهانی تا دنیای همیشه آنلاین، او نژاد ما را به ورطه توصیف کرده است. اکنون او نمایشنامه‌ای درباره یک صداپیشه مو بور برای یک فرمانروای قدرتمند و بی‌نام نوشته است. منظور او چه کسی می تواند باشد؟
Triumph که به تازگی در تئاتر Almeida لندن افتتاح شده است، جدیدترین اثر مینیمالیسم انفجاری کاریل چرچیل است. تنها در 20 دقیقه، بربریت معاصر را بدون ذکر نام ترامپ، پوتین یا هر یک از رهبران ظاهرا قوی ملی به سیخ می کشد. از طریق قیاس تاریخی کار می‌کند و یادآوری می‌کند که چرچیل - در حالی که به قول کارگردان نمایش، جیمز مک‌دونالد، «همیشه جلوتر از بازی بود» - در سال‌های اخیر شکلی از درام بیضوی را توسعه داده است که کلمه مناسب برای آن ممکن است فشرده‌گرایی باشد.
در قلب نمایشنامه جدید چرچیل، عاشقانه‌ای هیجان‌انگیز بین یک روزنامه‌نگار مرد و یک افسر مطبوعاتی زن است که برای حضور در سینما کلاه گیس بلوند می‌بندد و یک عذرخواهی سرسخت برای یک امپراتور بی‌رحم، کینه‌جو و خودشیفته است. به خواندن ادامه دهید...
متن اصلی (انگلیسی)
‘A vigorous apologist for a cruel emperor’: Is Caryl Churchill’s explosive new play about Trump and his press officers?
From Thatcherism to global crisis to an ever-online world, she has chronicled our race to the abyss. Now she’s written a play about a blond-wigged voicepiece for an un-named, strongman ruler. Who can she mean? Triumph, which has just opened at London’s Almeida theatre, is Caryl Churchill’s latest piece of explosive minimalism. Running at just 20 minutes, it skewers contemporary barbarism without mentioning the names…