یک فروچاله مسیر ورودی نیکلاس کیج را بلعید. ممکن است مال بعدی شما باشد

اگر می‌خواهیم شهرهای ساحلی‌مان زنده بمانند، ممکن است لازم باشد آنها را به سمت ساحل حرکت دهیم. | دیوید سوانسون/ خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

نوعی خجالت ترسناکی وجود دارد که از چرت زدن روی حوله ساحلی روی شن‌ها به وجود می‌آید، اما متوجه می‌شوید که جزر و مدی در حال افزایش به شادی نیمه‌خواب شما نفوذ می‌کند، به انگشتان پا می‌کوبد و عینک آفتابی‌تان را می‌برد.

این حقیقتی است که هر ماه ژوئن دوباره یاد می‌گیرم، حقیقتی که مانند اولین آفتاب‌سوختگی فصل از راه می‌رسد: اقیانوس اجتناب‌ناپذیر است و پوزیدون همیشه حقایق خود را پس می‌گیرد. نیکلاس کیج، بازیگر، نسخه‌ای بسیار جدی‌تر - یا مطمئنا گران‌تر - از آن درس را در اوایل این ماه آموخت، زمانی که یک موج‌سواری خشمگین زمین را زیر عمارت مالیبو، کالیفرنیا در کالیفرنیا غرق کرد و راه ورودی و ایوان جلویی‌اش را در یک گودال غول‌پیکر 30 فوت در 30 فوت فرو ریخت. این غار یک لوله اصلی گاز را پاره کرد، یک جاده دسترسی را بلعید و ده‌ها نفر از مردم محلی را مجبور به تخلیه کرد.

در این پروسه، خطر تسلیم ناپذیر فرسایش سواحل را در هر جامعه ای در کشور با منظره ای از دریا به تسکین شدید و سینمایی تبدیل کرد.

غیرممکن است که کیج مانند یکی از فیلم‌هایش لبه آن گودال خمیازه‌کشی را تصور نکنیم، گیج‌آلود و هر حرکت بزرگی پانتومیم گیجی. اما هیچ کس نباید تعجب می کرد. در سال 1976، کمیسیون ساحلی کالیفرنیا با استناد به "نگرانی های ناشی از خطرات موج"، پیشنهاد ساخت خانه در زمینی را که خانه کیج در مالیبو در حال حاضر در فضای خالی قرار دارد، رد کرد. در سال 1986، همین کمیسیون پیشنهاد مسکونی دیگری در زمین را رد کرد و آن را "منطقه بسیار خطرناک" دانست که توسط امواج و فرسایش تهدید می شود.

پس چرا فقط چند سال بعد خانه‌ای در آنجا ساخته شد، خانه‌ای که در نهایت به یک فرد عجیب و غریب هالیوود تبدیل شد؟ چند سال پس از رد اولیه آنها، صاحبان اصلی زمین اسکله توانستند کمیسیون را متقاعد کنند که با مهندسی هوشمندانه کافی، از جمله دیوار دریایی و پایه های بتنی، خانه، سیستم سپتیک، راه ورودی و جاده دسترسی آن می تواند از خشم خدای دریا محافظت شود. اما مانند اودیسه قبل از او، کیج راه سختی را پیدا کرده است که ارباب امواج به راحتی حق خود را فراموش نمی کند.

جام چیست جز خود زمین؟ او یک بار به نیویورک تایمز گفت و به طور مشخص خریدهای املاک خود را اسطوره سازی کرد. "شیء الهی زمین است."

در این مورد، حداقل، کیج فنجان اشتباهی را انتخاب کرد. اما کیج به سختی تنها نیست که خانه‌اش را بر فراز شن‌های اشتباهی قرار دهد. تقریبا همه جوامع ساحلی کشور - از مناطق محصور مانند مالیبو گرفته تا محله‌های طبقه کارگر راکاویز در نیویورک - برای قابل سکونت ماندن به مهندسی ساحل متکی هستند، ریختن ماسه یا ایجاد دیوارهای دریایی برای جلوگیری از جزر و مد که دائما افزایش می‌یابد.

برای درک این موضوع، تقریبا یک سوم آمریکایی‌ها در امتداد یک خط ساحلی زندگی می‌کنند، و در حالی که تعداد کمی از ما منظره‌های لوکسی در کنار اقیانوس داریم که کیج و همسایگانش از آن لذت می‌برند، مجتمع‌های آپارتمانی ساحلی، خطوط تاسیسات و بزرگراه‌های ساحلی ما از خطرات مشابهی رنج می‌برند. با این حال، بسیاری از ما از داشتن خانه دوم یا یک جزیره خصوصی برای فرار در صورتی که مشکلی فاجعه بار رخ دهد، بی بهره هستیم.

هنگامی که یک گودال زیر گذرگاه افراد مشهور باز می‌شود، یا خانه‌ای مستطیل به دریا فرو می‌ریزد، یادآور این است که ما بخش‌های عظیمی از جوامع ساحلی مورد علاقه‌مان را در زمینی ساخته‌ایم که هرگز قرار نبود ثابت بماند. اگر می‌خواهیم آن‌ها زنده بمانند، باید یاد بگیریم که روش‌های جدیدی را برای جمع‌کردن شهرهای ساحلی‌مان در آغوش بگیریم و آنها را به سمت ساحل حرکت دهیم. اگرچه ممکن است از نظر لجستیکی غیرقابل قبول به نظر برسد - مثلا دزدیدن اعلامیه استقلال دشوار است - این فرآیندی است که چندین جامعه آمریکایی در سال های اخیر در آن بسیار بهتر شده اند.

کارا مورفی شلیتینگ، مورخ محیط زیست در کالج کوئینز در نیویورک، گفت: «این مشکلی نیست که مختص مالیبو باشد، زیرا اتفاقا یکی از زیباترین و گران قیمت ترین املاک در آمریکا است. این سوالی است که برای همه جوامع ساحلی آمریکا مطرح است.»

بگو که چاله نیست

خلایی که با ذوق بازیگری که در یکی از فیلم‌هایش منظره‌ها را می‌جوید، خیابان کیج را بلعید، یک گودال معمولی نبود. در واقع، اگر از یک زمین شناس بپرسید، به شما خواهند گفت که از نظر فنی، اصلا یک فروچاله واقعی نیست.

مایکل سوکوپ، استاد هیدروژئولوژی در دانشگاه بین المللی فلوریدا، به من گفت: «این چیزی نیست که من معمولا آن را یک فروچاله در نظر بگیرم. این به این دلیل است که بیشتر فروچاله‌ها زمانی شکل می‌گیرند که آب باران یا لوله‌ای نشتی به آرامی به سنگ بستر متخلخل زیر بزرگراه‌ها، خانه‌ها و زمین‌های فوتبال ما نفوذ می‌کند و غاری را ایجاد می‌کند که در هنگام بارندگی شدید یا زمانی که زیرساخت‌های بالای آن بیش از حد سنگین می‌شود باز می‌شود.

هیچ گزارش دقیقی از هر فروچاله در ایالات متحده وجود ندارد، اما زمین شناسان به طور گسترده بر این باورند که آنها در سطح جهانی بیشتر شده اند، که ناشی از آب و هوای شدید مرتبط با تغییرات آب و هوایی، زیرساخت های پیر و آنچه که سوکوپ "مردم در حال حرکت به کشور فروچاله" می نامند، به معنای مکان هایی مانند فلوریدا که در آن سنگ بستر بسیار محلول است. برخی از بدترین مکان‌ها برای فروچاله‌ها در این کشور در ایالت‌های محصور در خشکی مانند میسوری هستند که چشم‌انداز منحصربه‌فرد آن بیش از 16000 فروچاله است که اغلب پس از بارندگی شدید باز می‌شوند.

اما گودال کیج نه از حفره‌های پنهان در بستر، بلکه از یک موج‌سواری بلند به اندازه‌ای قوی که زیر دیواره‌ی دریا لغزیده و خاک خیس زیر آسفالت و احتمالا رولزرویس فانتوم‌هایش را بشوید، شکل گرفت. نه با بارندگی یا یک لوله نشتی، بلکه توسط نیروی جزر و مدی مشابه نیرویی که می‌تواند یک دمپر را ایجاد کند - یا به معنای واقعی کلمه، به هر حال - یک نقطه ساحلی را که در زمان موج‌سواری کم بود کاملا شنی به نظر می‌رسید، تحریک شد.

@accuweather یکی از صاحب خانه‌ها در بانک‌های بیرونی کارولینای شمالی هزینه کرد تا خانه ساحلی خود را از ساحل دور کند تا از سقوط آن به اقیانوس جلوگیری کند، همانطور که چندین خانه همسایه انجام داده‌اند. ♬ صدای اصلی - AccuWeather

اما در حالی که می‌توانم یاد بگیرم حوله و خنک‌کننده‌ام را کمی جلوتر ببرم، این را نمی‌توان برای اقامتگاه 10.5 میلیون دلاری کیج که - مانند بسیاری از مالیبو - بر فراز خط ساحلی دائما در حال تغییر، ساخته شده است، گفت. که به این معنی نیست که امتحان کردن ایده خوبی نخواهد بود.

مورفی شلیچتینگ گفت: «این یک تخیل است که می‌توانیم یک ساحل را در یک مکان واحد نگه داریم. و این یک داستان تخیلی است که صدها میلیون دلار هر سال برای راه‌حل‌های موقت خرج می‌شود تا اقیانوس را ثابت نگه دارد و از خانه‌های لوکس و پیاده‌روهایی که در امتداد آن ساخته‌ایم محافظت کند.

سواحل بکر و شنی که اکثر ما وقتی به کلمه "ساحل" فکر می کنیم به آنها فکر می کنیم، اغلب به شدت برای لذت ما ساخته شده اند، دقیقا مانند یک پارک شهری که ممکن است با درختان و برس های با دقت کشت شده کاشته شود. در واقع، دولت فدرال سالانه صدها میلیون دلار برای ریختن شن و ماسه بر فراز خطوط ساحلی فرسوده هزینه می‌کند، فرآیندی که به عنوان بازسازی سواحل شناخته می‌شود، به علاوه میلیاردها دلار دیگر برای دیواره‌های دریا و سایر سازه‌ها هزینه می‌شود که می‌توانند خط ساحلی را برای مدتی در جای خود نگه دارند.

رابرت یانگ، مدیر برنامه مطالعه خطوط ساحلی توسعه یافته، که از دهه 1980 پروژه های بازسازی سواحل را دنبال می کند، گفت: "در معرض خطرترین گونه در ساحل، لاک پشت یا سهره لوله کشی نیست، بلکه یک ساحل مهندسی نشده است." و این ناپایدار است زیرا با ادامه افزایش سطح دریا، ما مجبوریم آن شن و ماسه را بیشتر و بیشتر پمپاژ کنیم.

چگونه محله های ساحلی را نجات دهیم

اوایل سال جاری، مالیبو ارزیابی آسیب‌پذیری ساحلی را منتشر کرد که مدت‌ها منتظر آن بودیم که دو بار خطرات حاد فرسایش را برای Sea Level Drive، بخش کوچکی از جاده خصوصی، که اکنون روی آن دهانه‌ای خالی قرار دارد، در جایی که راهروی نیکلاس کیج قرار داشت، نشان داد. از آنجایی که ال نینو جالوت امسال به اوج خود می رسد، بعید است بدبختی او آخرین بدبختی شهر باشد.

در حال حاضر، بزرگراه ساحلی تماشایی اقیانوس آرام با مجموعه ای از شرایط ضروری روبرو است، از جمله رانش زمین، آتش سوزی، و البته، خط ساحلی که به سادگی نمی نشیند و هر سال بیشتر و بیشتر به داخل خزنده می شود. همین آخر هفته، مقامات مالیبو در مورد شرایط خطرناک در سواحل محلی هشدار دادند، با "فرسایش شدید ساحل" که در آن بقایای فولاد و بتون در سراسر خط ساحلی چسبیده است.

یانگ می‌گوید: «طبیعت به خودی خود ساحل را تخریب نمی‌کند، بلکه ساحل را به حرکت در می‌آورد، اما اگر زیرساخت‌هایی مانند بزرگراه ساحلی اقیانوس آرام مانع این حرکت باشد، ساختن یک دیوار دریایی یا ریختن 300000 یارد مکعب شن و ماسه هر پنج سال یک‌بار کارساز است. مهم نیست کجا هستید، چه در کالیفرنیا باشید، چه در کارولینای جنوبی یا نیوجرسی، ما همچنان در مکان‌های گنگ می‌سازیم.»

درست مانند گذاشتن یک کنده چوبی در جلوی حوله ساحلی شما، جزر و مد را برای مدت طولانی متوقف نمی کند، این اقدامات اغلب فقط یک مرهم موقت هستند. اما راه دیگری نیز وجود دارد، راهی که شامل جابجایی حوله ضرب المثل - یا زیرساخت های دائمی - از ساحل است، فرآیندی که به عنوان عقب نشینی مدیریت شده شناخته می شود.

هرچقدر هم که غیرقابل قبول به نظر برسد، وقتی در نظر بگیرید که چقدر پول برای ثابت نگه داشتن ساحل صرف شده است، حمل چند عمارت مشهور، یک مدرسه کنار ساحل، یا یک تکه بزرگراه در سراسر شهر ممکن است کار هرکولی ارزش تلاش را داشته باشد.

یانگ گفت: «این کاملا شدنی است. ما تقریبا همه چیز را می توانیم حرکت دهیم.» در سواحل کارولینای شمالی، فانوس دریایی کیپ هاتراس، یکی از بلندترین فانوس های دریایی آجری در جهان، در سال 1999 منتقل شد، شاهکاری که یانگ به انجام آن کمک کرد. او گفت که در آن زمان، مردم محلی "می خواستند به ما تیراندازی کنند" و مطمئن بودند که این سازه چند صد ساله سقوط خواهد کرد. او گفت: «و می‌دانی چیست؟ اکنون امن است،» او با اشاره به اینکه درست در پایین ساحل در باکستون و رودانته نزدیک، ده‌ها خانه از سال 2020 به اقیانوس فرو ریخته‌اند.

اما حتی در مکان‌هایی که زمانی چنین جابه‌جایی‌های ساحلی رایج بود، هنوز برای اکثر سیاست‌گذاران ساحلی و رای دهندگان آن‌ها کار آسانی نیست، به‌ویژه در مکان‌هایی مانند مالیبو، که تراکم و جغرافیای آن جابجایی اشیاء در نزدیکی را غیرممکن می‌کند. اما دیر یا زود، آنها ممکن است انتخابی نداشته باشند.

یانگ به من گفت: «نمی‌توانم به شما بگویم که چند نفر از مقامات منتخب ساحلی به من گفته‌اند، «راب، می‌دانی، عقب‌نشینی گزینه‌ای از این مکان نیست.» و من، خوب، در واقع، شما در اینجا، اینجا، اینجا و اینجا عقب‌نشینی می‌کنید. "فقط شما این کار را به بدترین شکل ممکن انجام می دهید. شما مخازن سپتیک دارید که در دریا می چرخند. این لحظه اتاق بازرگانی عالی نیست."