یک فضای هنری جدید دره هادسون قول می دهد که به همان اندازه که در جریان است در دسترس باشد

کمتر از دو بلوک دورتر از ایستگاه قطار کاتونا، ساختمانی دو طبقه خاکستری و غیر توصیفی در یکی از مسیرهای اصلی این شهر دره هادسون قرار دارد. نام آن، Branchline، که با فونت سریف برجسته‌ای حک شده است، آنچه را که در داخل آن انتظار می‌رود، نادیده می‌گیرد: یک فضای نمایشگاهی عمومی برای مجموعه خانواده گوچمن (GFC).

GFC که تنها پنج سال پیش تأسیس شد، با بیش از 850 اثر، به یکی از مجموعه‌های پیشرو هنر بومی معاصر تبدیل شده است. تا به حال، آثار GFC عمدتا در آپارتمان نیویورک بکی گوچمن، بنیانگذار و متولی مجموعه، و خانواده‌اش آویزان شده است، اگرچه حدود 200 اثر معمولا در هر زمان به موسسات در سراسر جهان امانت داده می‌شود.

GFC سخاوتمندانه خانه‌ای را به روی گروه‌های موزه، مدارس، و هنرمندان برای تورها و رویدادها باز کرده است تا توجه بیشتری به هنرمندان بومی جلب شود، اما جاه‌طلبی این سازمان همیشه این بوده است که دارایی‌های خود را تا حد امکان در دسترس قرار دهد.

راشل مارتین (Tlingít) مدیر خلاق و متصدی GFC روز پنجشنبه در یک پیش‌نمایش مطبوعاتی گفت: بیان یک مأموریت یک چیز است، اما آنچه برای من مهم است، این است که اگر من آن زبان را در جهان منتشر کنم [پس] مطمئن می‌شوم که سازمان ما آن را با عمل دنبال می‌کند. او افزود که برانچلاین را مکانی برای گردهم‌آوری جامعه می‌داند، به این معنی که جامعه بومی احساس کند که بخشی از بخش‌های تصمیم‌گیری این است، و سپس از جامعه کاتونا دعوت می‌کند تا وارد شوند و در مورد هنرمندان جدیدی بیاموزند که ممکن است نتوانند.

شنیده اند.»

به گفته لورا پیپس، مدیر GFC، با پیش‌بینی اینکه بسیاری از بازدیدکنندگان از طریق مترو-شمال وارد می‌شوند، GFC این فضا را بر اساس اصطلاح راه‌آهن «خط شعبه» یا مکانی «جایی که مسیرها از هم جدا می‌شوند و مسیرهای جدید شروع می‌شود» نامگذاری کرد. ما در مورد انواع ایده‌هایی که «خط شاخه» تداعی می‌کند هیجان‌زده بودیم - هم در مورد استعاره قطار و هم به استعاره درختان فکر می‌کنیم - و اینکه چه کاری می‌توانیم برای آزمایش و رشد در این فضا انجام دهیم.»

Branchline برای عموم رایگان است و وقت خود را صرف رشد در حفاری های جدید خود می کند، که در نهایت در مجموع 10000 فوت مربع در چهار ساختمان خواهد بود. افتتاحیه عصر جمعه اولین فضای تکمیل شده و همچنین طرح هایی را برای توسعه در ماه های آینده در یک قطعه L شکل که از ورودی ساختمان اصلی در پارک وی تا خیابان کاتونا امتداد دارد، به نمایش می گذارد. این ساختمان دارای یک گالری سه اتاقه در طبقه همکف، دو اتاق خواب برای برنامه غیررسمی هنرمند در طبقه بالا و یک استودیوی سرامیک تقریبا عملیاتی در طبقه پایین است.

نمای نصب «Line Break»، 2026، در Branchline، Katonah، نیویورک. عکس Denis Gutierrez-Ogrinc

رندرهای معماری در نمای بعد از ظهر پنجشنبه نشان می دهد که درب پشتی ساختمان به یک عرشه مجسمه کوچک منتهی به انباری که هنوز ساخته نشده باز می شود، جایی که آثار در مقیاس بزرگ به نمایش درخواهند آمد. ( انبار اصلی به قدری بد بود که برای ایجاد فضای نمایشگاهی باید خراب می شد.) انبار به نوبه خود به ضمیمه منتهی می شود که رویکرد آزمایشی تری را در پیش خواهد گرفت (در ادامه در مورد آن بیشتر توضیح خواهیم داد). از آنجا، بازدیدکنندگان به سمت چپ وارد پاسیو می شوند و در نهایت به ورودی پشتی Twig، یک فروشگاه خرده فروشی و کافه می رسند.

در حال حاضر، بازدیدکنندگان از طریق یک پیشنهاد سنتی تر، طعم جاه طلبی های برانچلاین را خواهند چشید. افتتاحیه گالری ساده و نزدیک به 2000 فوت مربع، "Line Break" است که توسط دستیار متصدی GFC، Moonoka Begay (Ndee + Diné) با همکاری نیکولا ون بروژ، سرپرستی شده است. متن دیوار مقدماتی نمایشگاه آغاز می‌شود: «خطوط وجه اصلی همه زبان‌های بصری هستند»، اما بیگی و ون بروژ به کیفیت‌های رسمی که یک خط و گسست‌های آن به یک اثر کمک می‌کند، نگاه می‌کنند.

در عوض، آنها خط را به عنوان استعاره ای از اصل و نسب و خطوط خونی، مرزها و نشانه های نقشه برداری، افق ها و موانع صوتی در نظر می گیرند.

نمایش فشرده ای از 28 اثر از 18 هنرمند بومی، "Line Break" ترکیب های بصری جذابی از هنرمندان از نسل های مختلف ارائه می دهد که در طیفی از رسانه ها و سبک ها کار می کنند. The Spaniard اثر Jaune Quick-to-See Smith (1988)، یک نمای هوایی نیمه انتزاعی از منطقه فلت هد سرخپوستان در مونتانا، در کنار اثر سارا فلورس بدون عنوان (شائو پی مایا کنه)، 2024، آویزان است، نقاشی‌ای که در هندسی ارائه شده است، نمایشگاهی که بر اساس زبان‌های انتزاعی هندسی، طراحی‌های بصری-بروشور مردمی ارائه شده است. جهان بینی محلی، درک محیطی و کیهان شناسی جامعه را ترسیم کنید.

دورتر پژواک‌های ترزا بیکر (2024) و سایه‌های شب جورج موریسون هستند. تنوع صخره‌ای قرمز: منظره برتر دریاچه (1994). هر دو مراقبه‌های انتزاعی با رنگ‌های روشن در منظره‌ای هستند که در رسانه‌های بسیار متفاوت ساخته شده‌اند: اکریلیک، نخ، بید، و سینوس مصنوعی برای Bakerri Account on AstroTurf.

جورج موریسون، سایه های شب. واریاسیون سنگ قرمز: چشم انداز برتر دریاچه، 1994. عکس Maximilíano Durón/ARTnews

حتی رسمی‌ترین آثار نیز اسرار خود را آشکار می‌کنند، همانطور که شما عمیق‌تر در مورد نحوه استفاده این هنرمندان از خطوط برای معنا بخشیدن می‌شوید. در میان آثار Quick-to-See Smith و Flores، دو قطعه از سری "Code of Construction" اثر نادیا مایر وجود دارد که در آن هنرمند استوانه‌های سرامیکی رشته‌ای را در مربع‌هایی ترتیب می‌دهد که سیگنال‌های پریشانی زمین به هوا را برای "نیاز به نقشه و قطب‌نما" و "Notstood" نشان می‌دهد. انتخاب رسانه مایر از سنت کمربندهای وامپوم است که توسط جوامع بومی جنگل های شمال شرقی برای برقراری ارتباط سیاسی استفاده می شود.

کار مایر مشابهی در خط قرمز II (2025) اثر Faye HeavyShield پیدا می‌کند، رشته‌ای از مهره‌های قرمز که هنرمند با دست آن را می‌بندد. در اینجا به صورت یک سیم پیچ نمایش داده می شود، اگرچه پیکربندی آن انعطاف پذیر است - شاید استعاره ای برای مقابله با تغییر ناپذیری ظاهری شکل، فرم و حتی زمان.

نمایشگاه در مرکز خود با الگوی طوفان ریون چاکون (2021-24) به اوج خود می رسد، منسوجات پشمی دستباف همراه با قطعه صدای چند کاناله که بازدیدکنندگان از زمان ورود به گالری، صدای زمزمه آن را شنیده اند. در سال 2016، چاکون متوجه صداهایی شد که هواپیماهای بدون سرنشین در حال پرواز بر فراز کمپ Oceti Sakowin در Standing Rock، جایی که معترضان برای مخالفت با خط لوله دسترسی داکوتا تجمع کرده بودند. صداهای پهپادهای نظارتی پلیس، از صدای بلند و نافذ گرفته تا نرم و آرام بخش، با صدای پهپادهای ضد نظارت معترضان در هم آمیخت و ادغام شد.

در آن ناهماهنگی هماهنگ، چاکون امتیازی را دید که آن را ضبط کرد و همچنین به منسوجات بافته شده ترجمه کرد و الگوهای پرواز نامنظم هواپیماهای بدون سرنشین را در سبک و ساختار سنتی دینه بافی ترسیم کرد.

ریون چاکون، الگوی طوفان، 2021-24. با حسن نیت از هنرمند و مجموعه خانواده گوچمن

دور کردن "خطوط شکست" دو عنصری هستند که احتمالا در چند ماه آینده به شدت متفاوت به نظر می رسند. GFC به متیو کرک مأموریت داد تا یک کار خاص برای دیوار بیرونی ساختمان در امتداد یک کوچه بسازد. کرک در سه صفحه تخته سه لا، کاغذ قیر رنگ شده را در اشکال و اشکال مختلف انتزاعی کولاژ کرده است. این کار از قبل کیفیت زودگذر خود را در صبح پنجشنبه نشان می داد، کاغذ در زیر باران خفیف تاب خورده بود.

چند پله پایین‌تر از کوچه، ضمیمه‌ای قرار دارد که هنوز در دست ساخت است: تخته‌لایه‌ها در معرض دید هستند، و سیم‌های برق به لامپ‌های برقی متصل می‌شوند که دو طبقه آن را روشن می‌کنند. به جای پنهان کردن این خامی، تیم GFC تصمیم گرفته است آن را در آغوش بگیرد. در حال حاضر، ضمیمه خانه نمایش کوچکی از نقاشی‌های شوینای آشونا است که صحنه‌های تخیلی را - صحنه‌هایی که شاید روزی ممکن است به حقیقت بپیوندند - در مناظر قطب شمال، جایی که او در نوناووت، کانادا زندگی می‌کند، ترسیم می‌کند. این تیم اذعان کرد که کاملا متوجه نشده است که فضا در کوتاه مدت چگونه خواهد بود، حتی پس از تکمیل ساخت.

این بستگی به این دارد که هنرمندان چگونه پیامی را تفسیر می کنند که به آنها استقلال می دهد تا آنچه را که می خواهند انجام دهند.

مارتین گفت: "کاری که GFC انجام می دهد این نیست که به یک موسسه تبدیل شود." سعی می‌کند فقط در جایی ملاقات کند که چیزهای مورد نیاز است، و قطعا فضایی برای هنر لازم است که خارج از جعبه سفیدی باشد که شما به دیدن آن عادت دارید، بنابراین این چیزی است که ما ارائه می‌دهیم.»