یک قرن رکورد تصویر نگران کننده ای را برای زنبورهای اروپا ترسیم می کند
طبق مطالعه جدیدی که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است، در اکثر نقاط اروپا، زنبورها در طول 100 سال گذشته کمتر گسترش یافته اند.
ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط رابرت ایگان
این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:
بر اساس مطالعه جدیدی که در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است، در اکثر نقاط اروپا، زنبورها در طول 100 سال گذشته کمتر گسترش یافته اند.
محققان به سرپرستی کارلوس مارتینز نونیز در ایستگاه بیولوژیکی دوننا در اسپانیا بیش از 4 میلیون رکورد در طول یک قرن را تجزیه و تحلیل کردند تا ببینند گرده افشان های وحشی چگونه در سراسر این قاره هستند.
در طول سالها، گزارشهایی در مورد کاهش جمعیت زنبور عسل از مناطقی مانند بریتانیا، بلژیک و هلند وجود داشته است. آنچه گم شده است، تصویری از سراسر قاره است.
این تیم تحقیقاتی بیش از 4 میلیون رکورد جمع آوری کرد که حدود 88 درصد از گونه های زنبور عسل و مگس شناور اروپایی را پوشش می داد. آنها هم تعداد گونه ها و هم مناطق جغرافیایی را که حشرات در آن یافت شدند، ردیابی کردند. نویسندگان می نویسند: «غنای گونه ها به تنهایی تصویر ناقصی از تغییر تنوع زیستی ارائه می دهد.
در سراسر اروپا، زنبورهای عسل در حال ناپدید شدن از مکان هایی هستند که زمانی آنها را خانه می نامیدند. به طور متوسط، گونه های زنبور عسل در طول 100 سال گذشته حدود یک سوم کمتر گسترش یافته اند. مگسهای هواساز با افزایش کلی گسترش جغرافیایی آنها در قرن گذشته، کمی بهتر عمل کردند. با این حال، به نظر می رسد که این افزایش عمدتا در دهه های قبل رخ داده است.
مناطق اقیانوس اطلس و قاره که مناطقی مانند بریتانیا، فرانسه و اروپای مرکزی را پوشش می دهند، شاهد کاهش تعداد گونه های ثبت شده بودند. هر دو منطقه در طول قرن گذشته دستخوش تغییرات عمده ای در کاربری زمین شده اند که ممکن است به این تلفات کمک کرده باشد.
در همین حال، گونههای زنبور عسل از مناطق بیشتری در شمال و جنوب اروپا ناپدید شدهاند و کاهش آن در دهههای اخیر آشکارتر شده است.
در حالی که ویژگی هایی مانند اندازه بدن یا رژیم غذایی تأثیر کمی بر مکان یافتن گونه ها داشتند، به نظر می رسید که دما نقش کمی دارد. به عنوان مثال، زنبورهای سازگار با سرما نسبت به گونههای سازگار با گرما تمایل به کاهش شدیدتری داشتند.
اما یک نقطه روشن در داده ها وجود داشت: منطقه آلپ. در آنجا، برخی از گونههای گردهافشان سازگار با گرما در مناطق جدید گسترش یافتهاند و احتمالا با افزایش دما به سمت دامنههای کوههای بالاتر حرکت میکنند.
و این تنها خبر خوبی نبود که از این تحقیق به دست آمد. بیش از 90 درصد گونه ها از سوابق تاریخی هنوز در دو دهه گذشته ثبت شده اند.
این یافتهها میتواند به محافظان کمک کند تا مشخص کنند کدام گونهها بیشتر در معرض خطر هستند و در کجا اقدامات لازم است. و با توجه به بسیاری از گونهها که هنوز زنده ماندهاند، این امید وجود دارد که مداخلات میتوانند به جلوگیری از کاهش بیشتر کمک کنند و به جمعیت اجازه بهبودی دهند.
از آنجایی که بسیاری از گونههای گرده افشان در معرض خطر کاهش مییابند، استراتژیهای حفاظتی هدفمند برای جلوگیری از فرسایش بیشتر تنوع زیستی و خدمات گردهافشانی ضروری خواهد بود.»
توسط نویسنده ما پل آرنولد برای شما نوشته شده است، توسط گابی کلارک ویرایش شده است و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است — این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.
Carlos Martínez-Núñez et al.، روندهای تاریخی در میان گرده افشانان اروپایی بیشتر از افزایش گونه ها رو به کاهش است، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2600774123
اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم
کارشناسی زیست شناسی از دانشگاه لندن. تهیه کننده مستند بی بی سی با تجربه سفر در جهان. مشاغل آزاد از جنوب اسپانیا. نمایه کامل →
کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →
لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →
متن اصلی (انگلیسی)
A century of records paints a worrying picture for Europe's bees
In most parts of Europe, bees have become less widespread during the last 100 years, according to a new study published in the journal Proceedings of the National Academy of Sciences.