"یک لذت نادر": چرا قو سیاه فیلم حس خوب من است
آخرین مورد از مجموعه نویسندگان ما که فیلم‌های راحت خود را توضیح می‌دهند، ادای احترامی است به کابوس تاریک و غیرمعمول باله رضایت‌بخش دارن آرنوفسکی در اوایل سال 2011، مدتی پس از انتشار فیلم به صورت ویدیوی خانگی، با مادرم به تماشای آنچه شنیده بود «فیلم باله جدید» از دارن آرنوفسکی بود، نشستم. من 12 ساله بودم و شب های مدرسه را برای رقصیدن حرفه ای تمرین می کردم. بدون هیچ گرم کردن …
آخرین مورد از مجموعه نویسندگان ما که فیلم‌های راحت خود را توضیح می‌دهند، ادای احترامی به کابوس تاریک و غیرمعمول رضایت‌بخش باله دارن آرنوفسکی است.
در اوایل سال 2011، مدتی پس از انتشار فیلم به صورت ویدئویی خانگی، با مادرم به تماشای آنچه شنیده بود «فیلم باله جدید» از دارن آرونوفسکی بود، نشستم. من 12 ساله بودم و شب های مدرسه را برای رقصیدن حرفه ای تمرین می کردم. بدون هیچ مقدمه ای، با دانستن اندکی از کارهای باله و پوینت که باعث شد ناتالی پورتمن اسکار بهترین بازیگر زن او را به ارمغان آورد، بازی را روی قو سیاه فشار دادیم.
خیلی قبل از اینکه برندان فریزر روی کاناپه بنشیند و مهمان خانه های متعدد مادر! آرونوفسکی با یک قطعه همراه، وات را افزایش داد تا به دنبال قهرمان سنگین خود، کشتی گیر، برود. با تماشای آزمایش‌های فیزیکی شدید نینا سایرز (پورتمن) و بیداری جنسی او، با مادرم در کنارم، به‌طور قابل‌توجهی آشفته شدم. در این مقطع از نوجوانی، فکر می‌کردم جومانجی یک فیلم ترسناک است. مانند پرنده مجروح فیلم، من را با تاریکی آشنا می کردند که نمی فهمیدم. و یه جورایی نتونستم سیر بشم. چرا اینقدر حس خوبی داشت؟ ادامه مطلب...
متن اصلی (انگلیسی)
‘A rare indulgence’: why Black Swan is my feelgood movie
The latest in our series of writers explaining their go-to comfort films is a tribute to Darren Aronofsky’s dark and unusually satisfying ballet nightmare In early 2011, sometime after the film was released on home video, I sat down with mum to watch what she had heard was a “new ballet movie” by Darren Aronofsky. I was 12 years old, spending school nights training to be a professional dancer. Without any warmup,…