یک مجموعه عظیم مصر باستان که به مدت 2600 سال در زیر گل نیل مدفون بود، به تازگی - از فضا - پیدا شد.

محققان مصری پس از استفاده از ماهواره‌ها در زیر زمین، سازه‌ای با قدمت 2600 ساله به اندازه یک زمین فوتبال پیدا کردند. اما آنچه آنها در زیر این سازه یافتند ممکن است به اندازه خود ساختمان قابل توجه باشد.

محلی که آنها بررسی کردند به نام بوتو (تل الفراین امروزی)، تپه ای گسترده از تاریخ لایه ای در شمال غربی دلتای نیل شناخته می شود. برای مصریان باستان، این خانه مقدس Wadjet، الهه کبری مصر سفلی، و یکی از مهم ترین شهرهای مذهبی در چشم انداز فراعنه بود.

باستان شناسان چندین دهه است که لایه های بالایی آن را کاوش کرده اند و بقایایی از حکومت سلسله بطلمیوسی مقدونی (305 تا 30 قبل از میلاد) و دوران روم (30 قبل از میلاد تا 395 پس از میلاد) را یافته اند. اما لایه‌های عمیق‌تر و قدیمی‌تر در محل - از جمله تپه‌ای به نام Kom C که زیر سطح آب‌های زیرزمینی در خاک رس دلتا غرقابی قرار دارد - سرسختانه دور از دسترس باقی مانده بودند. Kom C خود به عنوان یک تپه قابل مشاهده از سطح بالا می رود، اما کاوش های قبلی قبل از برخورد به سطح آب فقط به لایه های بطلمیوسی و رومی رسیده بود.

اکنون، محققان برای کاوش در لایه‌های مرموز زیرزمینی به ابزارهای غیرتهاجمی از جمله تصاویر ماهواره‌ای روی آورده‌اند.

ابتدا آنها به ماهواره Sentinel-1 آژانس فضایی اروپا روی آوردند که می تواند با ارسال پالس های مایکروویو از مدار و سپس اندازه گیری نحوه انعکاس آنها تصاویر راداری تولید کند. سیگنال‌های برگشتی می‌توانند تفاوت‌های ظریفی را در رطوبت سطح، ارتفاع و انعکاس نشان دهند که می‌تواند به ساختارهای مدفون در زیر زمین اشاره کند. پس از مشاهده این تصاویر راداری، تیم یک ناهنجاری بیضی شکل بزرگ را مشاهده کردند که در زیر Kom C مدفون شده بود که 420 فوت طول و 203 فوت عرض (128 در 62 متر) داشت.

مشخصات زمین شناسی تل الفاراین (بوتو باستان) و دلتای نیل اطراف آن، توالی لایه ای از ماسه های رودخانه و رس های دشت سیلابی را از آخرین عصر یخبندان و تپه سکونتگاهی در بالا نشان می دهد. (اعتبار تصویر: ابوعاراب و همکاران، Acta Geophysica (2026)؛ CC BY 4.0) برای کسب اطلاعات بیشتر بدون ایجاد مزاحمت در سایت، تیم 15 خط موازی توموگرافی مقاومتی الکتریکی (ERT) را در مساحتی به وسعت 58100 فوت مربع (5400 متر مربع) اجرا کرد.

این تکنیک منظره زیرزمینی را با عبور جریان های الکتریکی از زمین، اندازه گیری نحوه حرکت آنها و ایجاد نقشه ای که باستان شناسان می توانند بخوانند، آشکار می کند.

عکسی که برگشت لایه لایه بود. بین سطح و 10 فوت (3 متر) پایین، تیم بقایای بطلمیوسی و رومی پراکنده، از جمله آجرهای گل جابجا شده، خرده‌های سفال و سنگ‌های آهکی شکسته را پیدا کردند که نشان‌دهنده قرن‌ها اشغال و بازسازی مداوم در این مکان است. ساکنان بعدی سازه های قدیمی تر را برای استفاده مجدد از بین بردند و پراکنده ای از مواد جابجا شده را پشت سر گذاشتند.

استفاده از ماسه خالص به عنوان یک بالشتک تثبیت کننده یک تاکتیک هوشمندانه و عمدی بود - سازندگان باستانی محیط خود را عمیقا درک می کردند.

حسین بصیر، مدیر موزه آثار باستانی در Bibliotheca Alexandrina

عمیق‌تر، بین 10 تا 20 فوت (3 و 6 متر)، محققان یک سازه خشتی بزرگ از سلسله 26 (688 تا 525 قبل از میلاد) پیدا کردند که به دوره Saite نیز معروف است. آنها توانستند این کشف را بر اساس لایه آن، شکل منحصربه‌فرد آجرهای گلی و سایر مصنوعات مانند سفال، که تیم بر اساس سبک و لایه باستان‌شناختی آن‌ها با استفاده از کربن 14 در مواد آلی مرتبط تاریخ‌گذاری کرده‌اند، تاریخ‌گذاری کنند. این تیم در این مطالعه که در ماه مارس در مجله Acta Geophysica منتشر شد، نوشت: این سازه بزرگ ممکن است یک مقبره، یک خانه برای کشیشان یا یک زیارتگاه مذهبی باشد.

و در زیر آن، در 20 تا 23 فوت (6 تا 7 متر) زیر زمین، محققان به طور غیرمنتظره ای یک لایه ضخیم و تمیز از ماسه پیدا کردند.

این تیم در این مطالعه نوشت که شن و ماسه، کشف درون اکتشاف است.

خاک رس دلتای نیل بسیار بد است که بر روی آن ساخته شود. رطوبت را جذب می‌کند و متورم می‌شود، و سپس با خشک شدن منقبض می‌شود و جابه‌جا می‌شود - که یک تهدید حرکت آهسته برای هر چیز سنگینی است که بالای آن قرار می‌گیرد. به نظر می رسد که سازندگان سایت این را می دانستند. قبل از اینکه پایه‌های ساختار خود را بگذارند، یک بالشتک از ماسه تمیز زیر آن قرار دادند. این ماسه وزن ساختمان را پخش می‌کرد، آب‌های زیرزمینی را از آن خارج می‌کرد و مانع از خزش خاک رس می‌شد. این همان منطق پشت پایه های مدرن توزیع بار است - بیش از دو و نیم هزاره پیش در اینجا اعمال شد.

یک اسکن مقاومت الکتریکی دوبعدی که با یک دیوار آجری تا حدی در معرض دید قرار گرفته است - ناهنجاری رنگی زیرسطحی با مکان ساختار قابل مشاهده در بالای زمین مطابقت دارد. (اعتبار تصویر: ابوعاراب و همکاران، Acta Geophysica (2026)؛ CC BY 4.0) عبدالعزیز الفادالی، نویسنده همکار این مطالعه، استادیار پژوهشی در اداره ملی سنجش از دور و علوم فضایی مصر، به لایو ساینس گفت: «با ترکیب رادار ماهواره‌ای با پروفایل‌های عمیق ERT، ما فقط دیوارهای این ساختار عظیم دوران Saite را ترسیم نکردیم، بلکه توانستیم لایه‌های زیرسطحی را نیز تجزیه و تحلیل کنیم.

"تشخیص یک لایه شالوده شنی تمیز و قابل توجه در زیر دیوارهای خشتی توضیح می دهد که چگونه این سازه های سنگین از سطح آب بالا و خاک رسی متحرک بوتو جان سالم به در برده اند."

لایه ماسه در واقع به عنوان یک مانع عمل می کند. آب زیرزمینی را به سمت بالا به داخل خشت که نرم و حل می کند، متوقف می کند. به گفته Elfadaly، ماسه همچنین اجازه می دهد تا آب به جای جمع شدن در برابر فونداسیون، به طرفین تخلیه شود.

یک ترانشه حفاری 3 در 3 فوت (10 در 10 متر) که عمقی در حدود 20 تا 23 فوت (6 تا 7 متر) داشت وجود دیوارهای ضخیم آجری را که بر روی آن لایه شنی قرار گرفته بودند، و در نزدیکی اشیایی که به عملکرد مقدس سایت اشاره می‌کردند، تأیید کرد. به گفته الفادالی، این یافته‌ها شامل مجسمه‌های ushabti و shawabti - مجسمه‌های خدمتکار کوچکی است که معمولا در مقبره‌ها برای خدمت به متوفیان در زندگی پس از مرگ قرار می‌گیرند - و یک محراب آهکی که کانال‌های کنده‌کاری شده آن بقایای خشک شده با خون حیوانات را نشان می‌دهد که به ارائه مراسمی که در این مکان انجام می‌شود اشاره می‌کند.

این مطالعه همچنین به کشف نادرتری اشاره کرد: مجسمه بابون فایانس، نوعی که با توث، خدای خرد مرتبط است. ابوعاراب و همکاران، Acta Geophysica (2026)؛ CC BY 4.0 Abouarab et al.,Acta Geophysica (2026)؛ CC BY 4.0

داستان های مرتبط

2 مجسمه غول پیکر رامسس دوم، یکی با تاج دوتایی، توسط انسان در مصر کشف شد

مقبره مصر باستان که نگهبان اسرار پادشاه را در خود جای داده بود در سقاره کشف شد.

کتیبه 3200 ساله ممکن است به یک شهر گمشده مصر باستان از زمان رامسس دوم اشاره کند.

دوره سایت لحظه احیای فرهنگی بود. پس از نسل‌ها تسلط آشور و لیبی، فراعنه مصر تاج و تخت را بازپس گرفتند و منابعی را برای بازسازی منظر مذهبی مصر، به‌ویژه در دلتای نیل، که پایگاه قدرت آنها بود، ریختند. بوتو، با پیوندهای عمیق خود با هویت مصر سفلی، یک کانون طبیعی بود. پادشاهان سائیت از شهر دلتای نزدیک سایس فرمانروایی می کردند، بنابراین بازگرداندن بوتو ریشه های آنها و ادعای تاج و تخت آنها را تقویت کرد.

حسین بصیر، مدیر موزه آثار باستانی در یک مرکز تحقیقات فرهنگی موسوم به Bibliotheca Alexandrina که در این مطالعه نقشی نداشت، در پیامی به Live Science گفت: «ساختمان عظیمی در این مقیاس بر تعهد شدید فراعنه Saite به تجلیل از منطقه دلتا تأکید می کند. استفاده از شن و ماسه خالص به عنوان یک بالشتک تثبیت کننده یک تاکتیک هوشمندانه و عمدی بود – سازندگان باستانی محیط خود را عمیقا درک می کردند.

این تیم در حال برنامه‌ریزی بازدید مجدد است، این بار با استفاده از بررسی‌های مقاومت الکتریکی با فواصل وسیع‌تر برای رسیدن به لایه‌های عمیق‌تر، همراه با متخصصانی که گیاهان باستانی را مطالعه می‌کنند و همچنین درک می‌کنند که چگونه ویژگی‌های زمین‌شناسی در طول زمان تغییر کرده‌اند، که ممکن است به بازسازی چشم‌انداز اطراف بوتو در زمان اولین بارگذاری این دیوارها کمک کند.

آیا شما از طرفداران مومیایی و هیروگلیف هستید؟ با مسابقه مصر باستان ما پیدا کنید!