یک مرد آفریقایی که در یک شبکه کلاهبرداری آنلاین فریفته شد، تقریبا یک سال را در کامبوج گذراند و سعی کرد به خانه برگردد

در کامبوج، کارگران از داخل ساختمان‌های مستحکم عظیمی که اجازه خروج از آن‌ها را نداشتند، علیه مردم سراسر جهان کلاهبرداری کردند.

او گفت که خیلی زود متوجه شد که این یک کلاهبرداری بوده و می خواهد بیرون بیاید. همان موقع بود که ضرب و شتم شروع شد.

این مرد به آسوشیتدپرس که خواست نامش فاش نشود به دلیل ترس از انتقام گرفتن از سوی شرکت کلاهبرداری - که به گفته او پاسپورتش را مصادره کرد - و همچنین استخدام کننده ای که او را وارد آن کرده است، به آسوشیتدپرس گفت: "این جوری که آنها شما را تهدید می کنند شوخی نیست، آنها شما را تا ته قلب کتک خواهند زد."

برای یک ماه بعد، او گفت که ضرب و شتم با مشت، گاهی اوقات خفاش را تحمل کرد و با تیزر شوکه شد تا اینکه مرکز کلاهبرداری توسط پلیس کامبوج در ژانویه به عنوان بخشی از یک کمپین سراسری برای متوقف کردن عملیات جنایتکارانه مورد حمله قرار گرفت. ماه ها بعد، پس از شکستن مچ دستش در حین آزار، او هنوز نمی تواند با دست چپش بگیرد.

عملیات کلاهبرداری آنلاین در کامبوج، و همچنین در میانمار و لائوس، از زمان همه‌گیری کووید-19، یک صنعت چند میلیارد دلاری که کارگران کلاهبرداری‌های مبتنی بر وب را از داخل مجتمع‌های مستحکم عظیم انجام می‌دادند، رونق گرفت و در خوابگاه‌هایی زندگی می‌کردند که اجازه خروج از آن‌ها را نداشتند. برخی آمدند که می دانستند برای چیزی غیرقانونی ثبت نام می کنند. اما بسیاری، مانند مرد غنائی، طعمه وعده های دروغین مشاغل پردرآمد از طریق شبکه های پیچیده قاچاق انسان شدند.

بر اساس داده‌های جمع‌آوری‌شده توسط CyberScamMonitor، یک ناظر که آنها را ردیابی می‌کند، کامبوج حداقل 182 مکان کلاهبرداری تأیید شده را در خود جای داده است، اگرچه شواهدی از حدود 300 مورد دارد.

کامبوج در مواجهه با فشارهای بین المللی در اواخر سال 2025 پس از مرگ یک دانشجوی کره جنوبی که مجبور به انجام چنین عملیاتی شد و متهم ساختن ایالات متحده به بنیانگذار چینی الاصل یک شرکت کامبوجیایی در پشت یک کلاهبرداری عظیم از ارزهای دیجیتال، سرکوب خود را به شدت آغاز کرد.

اما حتی با تعطیلی ده‌ها مرکز کلاهبرداری، کامبوج عاملان جنایتکار پشت این طرح‌ها یا نخبگانی را که با تأمین مالی، تسهیلات و ارتباطات با بالاترین رده‌های دولت کامبوج - از جمله سیاستمداران ارشد و نزدیکان نخست‌وزیر هون مانه، به شکوفایی آنها کمک کرده‌اند، تحت پیگرد قانونی قرار نداده است.

پس از تشدید حملات در ماه ژانویه، ده‌ها هزار کارگر سابق به پایتخت، پنوم پن، ختم شدند و بسیاری در خیابان‌ها می‌خوابیدند. برخی با آزار پلیس و بازداشت های خودسرانه مواجه شدند. بیش از 10 ماه بعد، صدها نفر سرگردان مانده اند.

لی لینگ، از Eos Collective، یک سازمان غیرانتفاعی که به تحقیق در مورد قاچاق انسان اختصاص داده شده است، گفت: «دولت عموما با مهاجرانی که در مراکز کلاهبرداری به دام افتاده اند به عنوان مجرم برخورد می کند و ما هیچ مدرکی دال بر تلاش کافی برای بررسی آنها از نظر شاخص های شناخته شده بین المللی قاچاق انسان ندیده ایم.

جاکوب دانیل سیمز، کارشناس جنایات فراملی و عضو مدعو در مرکز آسیای دانشگاه هاروارد، گفت: «آنها باید شروع به پاسخگویی از مجرمان نخبگان مشهود کنند، نه تحقیقات غیرمستقیم ساختگی، بلکه از اعضای سطح کابینه، سناتورها و اعضای خانواده نخست وزیر».

Neth Pheaktra وزیر اطلاعات کامبوج به سوالات دقیق AP که از طریق تلگرام برای این گزارش در مورد رفتار کامبوج با کارگران کلاهبردار، درخواست برای پیگرد قانونی سیاستمداران ارشد این کشور، یا اطلاعات بیشتر در مورد هر گونه پرونده جنایی در حال انجام است، پاسخ نداد.

در پاسخ به سؤالات AP در اوایل سال جاری در مورد رفتار با کارگران کلاهبرداری سابق که در سرکوب گرفتار شده بودند، Pheaktra گفت کامبوج "ادعاهایی مبنی بر اینکه قربانیان قاچاق را شکست می دهد یا سوء استفاده مرتبط با ترکیبات کلاهبرداری را تحمل می کند را رد می کند."

او بدون ارائه شواهدی دال بر چنین روندی گفت: «همه افراد غربالگری می‌شوند تا قربانیان را از مجرمان جدا کنند و قربانیان از حمایت، سرپناه، مراقبت‌های پزشکی و کمک برای بازگشت ایمن برخوردار می‌شوند.»

این مرد غنائی، فارغ التحصیل دانشگاهی که انگلیسی را روان صحبت می کند، نتوانست در رشته تحصیلی ویژه خود شغلی پیدا کند و در تقلا برای مخارج خانواده چهار نفره خود، به عنوان یک کشاورز کار می کرد. سپس یکی از آشنایان به او در مورد آنچه که به نظر یک فرصت رویایی به نظر می رسید به او گفت: یک شرکت چینی به دنبال یک پذیرش انگلیسی زبان با مهارت های فناوری اطلاعات در کامبوج بود.

به محض ورود او به کامبوج، علائم هشدار دهنده اولیه وجود داشت: او چندین ساعت از فرودگاه به مکان نامعلومی رانده شد و گفت که تلفن همراه و پاسپورتش توقیف شده است. او به جای یک سالی که با آن موافقت کرده بود، یک قرارداد دو ساله بسته شد. وقتی او برای امضای قرارداد تردید کرد، مردان تنومند او را تهدید کردند.

او امضا کرد و به زودی در حال آموزش برای "گفتگو" بود.

در حالی که کلاهبرداری ها از عملیاتی به عملیات دیگر متفاوت است، کار "گفتگو" این است که تا حد امکان از افراد بیشتری به صورت آنلاین دعوت کند، با یک پیام متنی ساده مانند "سلام" یا چیزی هدفمندتر، مانند "آیا می توانید آخر هفته ها کار کنید؟" سپس به زمین می رسد، اغلب با استفاده از یک اسکریپت.

هنگامی که قربانی درگیر یک رفت و برگشت می شود، یک سرپرست با تجربه در دستکاری عاطفی مسئولیت ایجاد یک رابطه را بر عهده می گیرد و قربانی را ترغیب می کند تا پول خود را تحویل دهد.

پس از سرکوب کامبوج، کارگرانی که پولی برای خرید بلیط هواپیما به خانه داشتند، به سرعت بیرون آمدند. دیگران در ادامه کار مشابهی در کشورهای دیگر پیدا کردند. اما هزاران نفر می خواستند به خانه برگردند، توان پرداخت آن را نداشتند و هیچ کمکی از کشورهای خود دریافت نکردند.

مرد غنایی به سمت پنوم پن رفت، جایی که در خیابان ها خوابید و دو یا سه روز بدون غذا بود.

هنری کییونه از اوگاندا نیز ماه ها در خیابان می خوابید.

او در نهایت به دنبال سرپناهی به کاریتاس رفت، یک موسسه خیریه کاتولیک که تنها پناهگاه کارگران سابق پس از ممنوعیت دادن مسکن توسط دولت بود. پر بود، اما بیرون روی زمین خوابید به این امید که جا بیفتد.

در حالی که هیچ ارقام جامعی برای تعداد کارگران ترک این مجتمع ها وجود ندارد، گزارش های کشورهای مجاور نگاهی اجمالی به اندازه و تنوع نیروی کار ارائه می دهد. به گزارش شبکه تلویزیونی دولتی CCTV، چین در ماه ژوئن اعلام کرد که بیش از 20000 کارگر مرتبط با مراکز کلاهبرداری را به کشور بازگردانده است. یک استان مرزی در ویتنام گفت که در نیمه اول سال 2026 بیش از 1700 کارگر سابق را دریافت کرده است. سفارت اندونزی در ماه سپتامبر گفت که از 12940 اندونزیایی درخواست کمک برای بازگشت به خانه دریافت کرده است و 700 نفر دیگر در این کشور گیر افتاده اند.

Betty O. Bigombe، سفیر اوگاندا در مالزی، گفت که به بیش از 1000 کارگر سابق کمک کرده است تا از پیچیدگی‌های بیرون رفتن، بیشتر اوگاندایی‌هایی مانند Kyeyune، و همچنین آفریقایی‌هایی از کشورهای دیگر، به دلیل جذب کارگران بیشتری از قاره به عملیات خارج شوند.

تغییر سیاست های دولت مانع بزرگی برای کارگران سابق بود. بسیاری دیگر پاسپورت خود را نداشتند و به دلیل ماندن در کامبوج بدون ویزای مناسب با جریمه مواجه شدند. لی از Eos Collective گفت که دولت همچنین شروع به مصاحبه با مقامات مهاجرت برای خروج کرد.

پلیس دستگیری هایی داشت که در آن کارگران سابق را به مراکز بازداشت می بردند، جایی که آنها را تا زمانی که بلیت خانه تهیه می کردند گیر می کردند.

کییون گفت که زمانی که او و دیگران بازداشت شدند، یک هفته بیرون از پناهگاه کاریتاس خوابیده است. او به مدت دو هفته در یک ایستگاه پلیس نگهداری شد و سپس به بازداشتگاهی به نام مانگو 2 منتقل شد.

او یک هفته دیگر را در آنجا گذراند، روی زمین خوابید، با کارگران دیگر شلوغ بود قبل از اینکه بیگومب به او کمک کند تا به خانه پرواز کند.

کییون گفت: "آنها آن را مانند یک زندان نگه می دارند، ما اجازه نداشتیم بیرون برویم."

دولت کامبوج به سؤالات AP در مورد چرایی بازداشت کارگران و رفتاری که در آنجا با آنها مواجه شده اند، پاسخی نداد.

این مرد غنائی همچنین در Mango 2 بازداشت شد. او به مدت دو هفته در بازداشت بود تا اینکه به طور ناگهانی توسط مقامات با دستبند خارج شد و در 14 اکتبر به فرودگاه منتقل شد. او با بلیط ارائه شده توسط Eos Collective سوار هواپیما به غنا شد.

تقریبا یک سال از ورود او به کامبوج می گذشت.

او می‌گوید: گاهی اوقات به این فکر می‌کرد که به خانه نرود، زیرا از چیزی که در آن قاطی شده بود خجالت می‌کشید و نمی‌خواست با مخالفت خانواده‌اش روبرو شود. پدرش در حالی که او در کامبوج بود درگذشت و او گفت که در انجام وظیفه خود برای کمک به دفن او کوتاهی کرده است.

او که اکنون به غنا بازگشته است، گفت که نگران این است که چگونه زندگی خود را بازسازی کند. او پولی ندارد که به خانه خانواده اش دور از پایتخت سفر کند. او حتی توان خرید داده برای گوشی خود را ندارد.

او در پیامی نوشت: «هنوز با خانواده ام نیستم، زیرا نتوانستم خودم را به آنجا برسانم. "من هنوز در امان نیستم."

پوشش 24/7 اخبار فوری و رویدادهای زنده