"یک مسیر مستقیم منحصر به فرد که ممکن است باعث آسیب شود": دانشمندان ارتباط بین آلودگی هوا و بیماری های چشمی مانند گلوکوم را کشف کردند

افزایش سن یکی از بزرگترین عوامل خطر برای ابتلا به آب سیاه یا آب مروارید است - اما وقتی دانشمندان با دقت بیشتری به آنچه در طول زندگی برای چشم ها می افتد نگاه می کنند، متوجه می شوند که قرار گرفتن افراد در معرض آلودگی هوا نیز در ابتلای آنها به این بیماری های چشمی نقش دارد.

گلوکوم که حدود 80 میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد، گروهی از بیماری ها است که به عصب بینایی آسیب می رساند که اطلاعات بصری را از چشم به مغز منتقل می کند. می تواند منجر به از دست دادن دائمی بینایی شود که معمولا دید محیطی را در ابتدا و بعد بینایی مرکزی را تحت تأثیر قرار می دهد. آب مروارید حتی شایع تر است و بیش از 94 میلیون نفر را در سراسر جهان تحت تاثیر قرار می دهد. این وضعیت زمانی رخ می دهد که عدسی چشم کدر می شود و باعث تاری دید و در نهایت کوری می شود.

افزایش سن خطر ابتلا به هر دو بیماری را افزایش می دهد، مانند برخی از بیماری ها، مانند دیابت. اما اکنون، بررسی 41 مطالعه نشان می دهد که افرادی که در معرض سطوح بالاتر آلودگی هوا هستند نیز ممکن است با خطر بیشتری برای ابتلا به این بیماری ها روبرو شوند. این تحقیق که در سپتامبر در چهل و چهارمین کنگره انجمن اروپایی جراحان آب مروارید و عیوب انکساری در لندن ارائه شد، شواهدی را از ده‌ها مطالعه که به طور جمعی شامل میلیون‌ها نفر در سراسر آسیای شرقی و بریتانیا بود، گردآوری کرد.

این مطالعات مشاهده ای بود، به این معنی که آنها فقط می توانند ارتباطی بین آلودگی هوا و شرایط چشم ایجاد کنند، نه اینکه ثابت کنند که آلودگی هوا باعث بیماری ها می شود. دکتر احمد النبیحی، یکی از نویسندگان این مطالعه، چشم پزشک در بیمارستان تخصصی و مرکز تحقیقات چشم پادشاه خالد در عربستان سعودی که یافته‌ها را ارائه کرد، گفت: «این وضعیت آب سیاه و آب مروارید را به عنوان شرایطی که بر اساس محل زندگی و تنفس شما شکل می‌گیرد، نه فقط مدت زمانی که زندگی کرده‌اید، تغییر می‌دهد». او گفت که این مواجهه‌های محیطی ممکن است مانند بیماری‌های قلبی عروقی، کاهش چشم مرتبط با افزایش سن را تشدید کند.

PM2.5 واضح ترین پیوندها را نشان می دهد

محققان قرار گرفتن در معرض چندین آلاینده، از جمله اندازه های مختلف ذرات معلق (PM)، مانند PM2.5 ریز و PM10 بزرگتر را بررسی کردند. آنها همچنین دی اکسید نیتروژن، دی اکسید گوگرد، ازن و مونوکسید کربن را بررسی کردند.

بیشتر مطالعات انجام شده در این بررسی، قرار گرفتن در معرض طولانی مدت افراد را بر اساس سطوح آلودگی اطراف خانه‌ها و جوامعشان تخمین زده‌اند. آنها از طیف وسیعی از روش‌ها، از جمله سیستم‌های نظارت دولتی، داده‌های ماهواره‌ای و مدل‌های رایانه‌ای که برای تخمین سطوح آلودگی طراحی شده‌اند، استفاده کردند. چند مطالعه قرار گرفتن در معرض کوتاه مدت و ارتباط آن با مشکلات ناگهانی چشم، مانند گلوکوم حاد زاویه بسته را بررسی کردند، یک اورژانس پزشکی که می تواند به سرعت باعث از دست دادن بینایی شود.

با استفاده از این انبوه داده ها، تیم قرار گرفتن در معرض آلودگی را با میزان آب سیاه، آب مروارید و دژنراسیون ماکولا وابسته به سن (AMD) مقایسه کرد، یکی دیگر از بیماری های رایج چشمی که بینایی را مختل می کند. PM2.5 - ذرات ریز با اندازه 2.5 میکرومتر یا کوچکتر - واضح ترین ارتباط را با خطر آب سیاه و آب مروارید نشان دادند.

احتمال ابتلا به گلوکوم در افرادی که بیشترین در معرض PM2.5 را داشتند، در مقایسه با افرادی که کمترین تماس را داشتند، 70 درصد بیشتر بود. به علاوه، افزایش قرار گرفتن در معرض PM2.5 معادل تفاوت بین صدک 25 و 75 قرار گرفتن در هر مطالعه با 8 درصد بیشتر احتمال ابتلا به گلوکوم و 4 درصد خطر بیشتر آب مروارید همراه بود.

دود حاصل از سوزاندن بقایای کشاورزی حاوی ذرات ریز است. در بررسی 41 مطالعه، قرار گرفتن در معرض PM2.5 بیشتر ارتباط قوی با گلوکوم و آب مروارید را نشان داد. (اعتبار تصویر: Sanket Jain) شواهد در مورد آلودگی هوا و دژنراسیون ماکولای مرتبط با افزایش سن، که به بخش مرکزی شبکیه که مسئول دید دقیق و دقیق است، صدمه می زند، کمتر سازگار بود. و برخلاف ارتباط واضحی که با PM2.5 مشاهده می شود، سایر آلاینده ها ارتباط کمتری با بیماری چشم نشان دادند.

به عنوان مثال، دی اکسید نیتروژن به طور قابل توجهی با AMD مرتبط نبود، ازن با آب مروارید مرتبط نبود، و هیچ یک از آلاینده ها با گلوکوم مرتبط نبودند. دی اکسید گوگرد و PM10 هیچ ارتباط معنی داری با هیچ یک از سه شرایط نشان ندادند.

Nidhi Singh، اپیدمیولوژیست محیطی در مؤسسه تحقیقاتی IUF-Leibniz برای پزشکی محیطی در آلمان، که در این مطالعه شرکت نداشت، گفت که ارتباط بین PM2.5 و گلوکوم در مطالعات بررسی شده نسبتا ثابت بود. یافته‌های مربوط به PM2.5 و آب مروارید نسبت به داده‌های گلوکوم متغیرتر بود. با این حال، او گفت که به نظر می رسد این تحلیل از یک پیوند پشتیبانی می کند.

سینگ هشدار داد که شواهد زیربنایی مشاهده ای هستند. او به لایو ساینس گفت: «بنابراین، نتایج یک ارتباط را نشان می‌دهد، نه به خودی خود یک اثر علی PM2.5 بر گلوکوم یا آب مروارید.

چه چیزی افزایش خطر را توضیح می دهد؟

مکانیسم‌های بیولوژیکی دقیق پشت این پیوندها هنوز مشخص نیست، اما النبیحی خاطرنشان کرد که ذرات ریز به اندازه‌ای کوچک هستند که بتوانند در بدن جذب شوند. این می تواند باعث استرس اکسیداتیو شود، که در آن مولکول های مضر بر دفاع طبیعی غلبه کرده و باعث آسیب می شوند. او توضیح داد که همچنین باعث التهاب مزمن و با درجه پایین می شود که در آن سیستم ایمنی بدن به مدت طولانی به طور ملایم فعال می ماند.

النبیحی گفت: در عدسی چشم، این فرآیندها می‌توانند به پروتئین‌های کریستالی که آن را شفاف نگه می‌دارند، آسیب رسانده و باعث تا شدن و کدر شدن آن‌ها شود که همان آب مروارید است.

تصور می‌شود که در عصب بینایی، همان فرآیندها به سلول‌های گانگلیونی شبکیه آسیب می‌رسانند، نوع خاصی از نورون که اطلاعات را از شبکیه به مغز منتقل می‌کند. او گفت که این می تواند مستقل از فشار داخلی چشم به گلوکوم کمک کند که یکی دیگر از عوامل خطر بزرگ است.

او افزود: «برخلاف ریه یا روده، سطح [چشم] آن در تماس مستقیم و مداوم با هوای بیرون است و به آلاینده‌ها مسیری مستقیم و منحصر به فرد می‌دهد که ممکن است باعث آسیب شود».

داستان های مرتبط

دود آتش‌سوزی سریع‌ترین تهدید زیست‌محیطی در ایالات متحده است: گرم شدن جهان چگونه هوایی را که تنفس می‌کنیم مسموم می‌کند

فشار عظیم چین برای کاهش آلودگی هوا پیامدهای غیرمنتظره ای در قطب شمال داشت

تحقیقات جدید نشان می دهد که آلودگی ممکن است به افسردگی، اضطراب و سایر مشکلات سلامت روان دامن بزند

مطالعات دیگر سرنخ هایی پیدا کرده اند که از ارتباط بین PM2.5 و آسیب چشم پشتیبانی می کنند. موش‌هایی که به مدت 9 ماه در معرض PM2.5 محیط قرار گرفتند، فشار زیادی در داخل چشم‌هایشان داشتند که یک عامل خطر آب سیاه است. محققان هر دو استرس اکسیداتیو و استرس نیتراتیو - پدیده ای مشابه - را در بافت هایی که مایع را از چشم تخلیه می کنند مشاهده کردند که ممکن است به توضیح افزایش فشار کمک کند.

مطالعات روی انسان و سلول های انسانی الگوهای مشابهی را نشان داده است. در داده‌های بیش از 480000 نفر در Biobank انگلستان، مخزن بزرگی از اطلاعات بهداشتی، افرادی که در معرض PM2.5 بالاتر قرار داشتند، در طول زمان بیشتر در معرض ابتلا به گلوکوم بودند. در مطالعه دیگری، دانشمندان بافت شبکیه انسان را که در آزمایشگاه ساخته شده بود از سلول های بنیادی در معرض PM2.5 قرار دادند. این ذرات رشد سلول های شبکیه، از جمله سلول های گانگلیونی شبکیه را مختل کردند، در حالی که مرگ سلولی را افزایش دادند.

این مطالعات بخش‌هایی از یک مکانیسم احتمالی را ارائه می‌دهند، اما در حال حاضر، نحوه تطبیق این قطعات در افراد نامشخص است.

این مقاله فقط برای اهداف اطلاعاتی است و به منظور ارائه توصیه های پزشکی نیست.