"یک مشکل کاذب": مسلمانان ایتالیا ممنوعیت برقع ملونی را زیر سوال می برند

میلان، ایتالیا – در مسجد الوحید میلان، که در یک حیاط داخلی آرام در منطقه شلوغ ناویگلی قرار دارد، نمازگزارانی که در نماز جمعه شرکت می‌کردند از تصمیم اخیر دولت ایتالیا مبنی بر ممنوعیت برقع و نقاب در مدارس متحیر شدند.

مولایکا لورا انریلو، معلم ریاضی دبیرستان 58 ساله، گفت که در حالی که برخی از دختران دانش آموز روسری می پوشند، او هرگز در زندگی حرفه ای خود ندیده بود که دانش آموزان لباس هایی برای پوشاندن صورت بپوشند.

او به الجزیره گفت: «آن دخترانی که می خواهند با حجاب به مدرسه بروند، این کار را انجام می دهند، هیچ کس آنها را آزار نمی دهد، نه معلم و نه دانش آموز.

نخست وزیر جورجیا ملونی، روز یکشنبه در جریان گردهمایی حزب محافظه کار ملی گرا برادران ایتالیا (FdI) ممنوعیت پیشنهادی را تشریح کرد و آن را حرکتی به سمت برابری جنسیتی خواند.

ملونی گفت: «باید با صورتت به مدرسه بروی. و در ایتالیا هیچ کس، به نام یک سنت واقعی یا فرضی، نمی تواند تصمیم بگیرد که یک زن جوان باید خود را پنهان کند.

خبرگزاری دولتی آنسا گزارش داده است که در حال حاضر 500 تا 600 دانش آموز دختر تمام صورت خود را می پوشند.

او گفت: «اگر دختری با برقع در مدرسه حاضر شود، نمی‌توانم به او بگویم که به خانه برود. "من باید با او به عنوان یک خردسال رفتار کنم که احتمالا فکر می کند کار خوبی انجام می دهد."

یحیی پالاویسینی، امام مسجد، گفت که این ممنوعیت یک «مشکل کاذب» ایجاد کرده است، که توجه عمومی را بر لباسی که توسط اقلیت کوچکی استفاده می‌شود متمرکز کرده و «ادراک» از اسلام را مخدوش می‌کند.

او به الجزیره گفت: «این تلاشی برای ارائه یک الگوی یکپارچه از جامعه است، جامعه‌ای که برتری‌طلب سفیدپوست است و اگر چیزی متفاوت باشد، کاریکاتور استفاده بدیع از برقع است».

پالاویسینی، که همچنین معاون رئیس جامعه مذهبی اسلامی ایتالیا است، افزود: این طرح نمونه ای از «بی صداقتی فکری» است که برای بدگویی به بخش کوچکی از جامعه مسلمان که برای عموم مردم ایتالیا کمتر خوشایند است، استفاده می شود.

حزب ملونی تنها نیست که لباس‌هایی را که برخی از مسلمانان می‌پوشند، خلاف ارزش‌های سکولار غربی می‌دانند.

فعالان زن از گروه راست افراطی فرانسوی Collectif Nemesis در تظاهرات سالانه حزب لیگ پوپولیست ایتالیا در پونتیدا که هفته گذشته برگزار شد، اعتراضی نمایشی برگزار کردند که در آن پوشش‌های تمام صورت را در حالی که جمعیت فریاد می‌زدند «لیبرتا» («آزادی») را از روی صحنه برداشتند.

رناتا پپیچلی، استاد مطالعات اسلامی در دانشگاه پیزا، گفت این شیرین کاری یادآور مقامات استعماری فرانسه در الجزایر در سال 1958 بود، زمانی که گروه‌هایی از زنان الجزایری در نمایش اتحاد با پاریس، حجاب‌های خود را - گاه به زور - درآوردند و سوزاندند.

او گفت که حجاب هنوز یک "میدان جنگ" است و حذف آن نماد برتری اجتماعی است.

او به الجزیره گفت: «ممنوعی که ملونی تصمیم به اعمال آن گرفت، باید به این آب و هوا نسبت داده شود.

با این حال، این فرمان از ذکر علنی برقع و نقاب خودداری می‌کند و در عوض شرکت در مدرسه با پوشش تمام صورت و «هر روش دیگری که مانع شناسایی هویت شود» ممنوع است.

نیکو تونتی، محقق دپارتمان مطالعات حقوقی در دانشگاه بولونیا، گفت که در حالی که این دستورالعمل اجرایی شده است، پارلمان می تواند «تناسب» آن با اهداف اعلام شده و سازگاری آن با حقوق آزادی مذهبی را بررسی کند.

تونتی اضافه کرد که قوانین ایتالیا تا کنون پوشیدن وسایلی را که شناسایی شخصی را دشوار می‌کنند، به جز یک «دلیل معتبر» ممنوع کرده است.

او به الجزیره گفت: «این بند در مرکز بحث بین آزادی مذهبی و نظم عمومی بوده است. در طول سال‌ها، فقه به‌تدریج اعمال مذهبی را به عنوان دلیل موجهی برای حذف این رفتار از تعقیب تشخیص داده است.»

ناظران می گویند این زمان حاکی از محاسبات سیاسی پشت این ممنوعیت است.

با در دست داشتن مبارزات انتخاباتی 2027، ملونی با چالشی از سمت راست خود مواجه است، زیرا حزب آینده ملی ژنرال سابق روبرتو واناکی، به هشت درصد در نظرسنجی های افکار عمومی از زمان تأسیس آن در فوریه رسیده است.

لورنزو کاستلانی، استاد تاریخ نهادهای سیاسی در دانشگاه LUISS، گفت که نخست وزیر در تلاش است تا جهت گیری تندروتر و ملی گرایانه را ارائه دهد.

او به الجزیره گفت: «ملونی این قانون را تصویب می‌کند تا سیگنالی قوی به رای دهندگان راست‌گرا بدهد که امنیت و مهاجرت یکی از دغدغه‌های اصلی آنهاست.»

کاستلانی پیش بینی کرد که ملونی در مبارزات انتخاباتی خود روی سه موضوع شرط بندی خواهد کرد: مهاجرت، امنیت و ثبات سیاسی.

این تحلیلگر گفت: "دو مورد اول به او اجازه می دهد تا با رای دهندگان خود صحبت کند بدون اینکه وناکی را برای رهبری مسائل هویتی رها کند."

سومین مورد، چیزی است که پیشنهاد او را متفاوت می‌کند و خود را نه تنها به عنوان یک رهبر توانا که می‌تواند به برخی خواسته‌ها پاسخ دهد، بلکه به عنوان رئیس دولتی که می‌تواند آنها را به پیش ببرد معرفی کند.

در حالی که ایتالیا به دلیل بی ثباتی سیاسی مشهور است، ملونی طولانی ترین دولت این کشور از زمان جنگ جهانی دوم را رهبری می کند و رکورد 1412 روز متوالی سیلویو برلوسکونی را در اوایل این ماه پشت سر می گذارد.

کاستلانی پیش‌بینی کرد که ملونی تلاش خواهد کرد تا نتیجه را در انتخابات بعدی بانکی کند. او سعی خواهد کرد که مهاجرت و امنیت را به موضوع [سومین] مرتبط کند: تداوم دولت.