یک مکانیسم دو ضربه ای باعث ریزش موی خودایمنی می شود

بیماری‌های خودایمنی از شکست تحمل ایمنی ناشی می‌شوند، با این حال مکانیسم‌هایی که خودایمنی خاص بافتی را آغاز می‌کنند، هنوز به خوبی شناخته نشده‌اند. در اینجا ما یک مکانیسم دو ضربه ای را شناسایی می کنیم که در آن اختلالات ایمنی و فعال سازی فیزیولوژیکی عصبی برای تحریک آلوپسی خودایمنی همگرا می شوند. ما نشان می‌دهیم که کاهش گذرا سلول‌های T تنظیمی (T reg) در طول فاز آناژن چرخه مو، اما نه در طول تلوژن، باعث تخریب سلول‌های بنیادی فولیکول مو (HFSCs) به واسطه سلول‌های CD8 + T می‌شود که منجر به ریزش مو می‌شود.

این حساسیت محدود به آناژن به فعالیت عصب سمپاتیک بستگی دارد که از نظر فیزیولوژیکی در طول آناژن افزایش می یابد: عصب کشی سمپاتیک از بیماری جلوگیری می کند، در حالی که استرس روانی یا فعال شدن اپتوژنتیک اعصاب سمپاتیک پوست تلوژن مقاوم را مستعد حمله خودایمنی پس از کاهش سلول T می کند. از نظر مکانیکی، سیگنال دهی سمپاتیک نورآدرنالین از طریق ADRB2 ذاتی HFSC باعث فعال شدن مجدد فیزیولوژیک رتروویروس های درون زا (ERVs) در HFSC های آناژن می شود.

تحت شرایط کاهش سلول T reg، این حالت مرتبط با ERV با درگیر کردن فعال‌سازی ایمنی ذاتی وابسته به AIM2 و پاسخ‌های بیماری‌زای CD8 + T، پاتولوژی خودایمنی را هدایت می‌کند. بر این اساس، فرسایش ژنتیکی Aim2 یا مهار فارماکولوژیک رونویسی معکوس ERV از ایجاد بیماری محافظت می کند. این یافته‌ها با هم نشان می‌دهند که فعالیت سمپاتیک فیزیولوژیکی یک حالت اپیتلیال گذرا آسیب‌پذیر ایجاد می‌کند، در حالی که سلول‌های T reg از پیشرفت این حالت به سمت خودایمنی بافتی خاص جلوگیری می‌کنند.

این مدار عصبی-اپیتلیال-ایمنی حالت چرخه مو را به نقض امتیاز ایمنی HFSC و شروع آلوپسی خودایمنی مرتبط می کند.

این یک پیش نمایش از محتوای اشتراک است که از طریق موسسه شما دسترسی دارد

به Nature و 54 مجله Nature Portfolio دیگر دسترسی داشته باشید

Nature+ را دریافت کنید، بهترین اشتراک دسترسی آنلاین ما

قیمت‌ها ممکن است مشمول مالیات‌های محلی باشد که در هنگام تسویه حساب محاسبه می‌شود

مجموعه داده‌های scRNA-seq و توده RNA-seq تولید شده در این مطالعه در NCBI Gene Expression Omnibus به ترتیب تحت کدهای الحاقی GSE343853 و GSE343613 ذخیره شده‌اند. داده های منبع با این مقاله ارائه شده است.

Rosenblum، M. D.، Remedios، K. A. & Abbas، A. K. مکانیسم های خودایمنی انسانی. جی. کلین. سرمایه گذاری کنید. 125، 2228–2233 https://doi.org/10.1172/jci78088 (2015).

Goodnow, C. C., Sprent, J., de St Groth, B. F. & Vinuesa, C. G. مکانیسم های سلولی و ژنتیکی تحمل خود و خودایمنی. Nature 435، 590–597 https://doi.org/10.1038/nature03724 (2005).

پیستسکی، D.S. پاتوژنز بیماری خود ایمنی. نات کشیش نفرول. 19، 509–524 https://doi.org/10.1038/s41581-023-00720-1 (2023).

مقاله CAS PubMed PubMed Central Google Scholar

Sumida, T. S., Cheru, N. T. & Hafler, D. A. تنظیم و تمایز سلولهای T تنظیمی و اختلال عملکرد آنها در بیماریهای خودایمنی. نات کشیش ایمونول. 24، 503–517 https://doi.org/10.1038/s41577-024-00994-x (2024).

Billingham, R. E. ایمنی پیوندی که توسط هموگرافت های پوستی برانگیخته شده و در پوست دست نخورده بیان می شود. Adv. Biol. پوست 11، 183-198 (1971).

Paus, R., Nickoloff, B. J. & Ito, T. A. “Hairy” امتیاز. Trends Immunol. 26، 32–40 https://doi.org/10.1016/j.it.2004.09.014 (2005).

Reynolds, A. J., Lawrence, C., Cserhalmi-Friedman, P. B., Christiano, A. M. & Jahoda, C. A. B. القای فولیکول های مو از طریق جنسیت. طبیعت 402، 33–34 https://doi.org/10.1038/46938 (1999).

آگودو، جی و همکاران. سلول های بنیادی بافت ساکن از نظارت ایمنی فرار می کنند. مصونیت 48، 271–285 https://doi.org/10.1016/j.immuni.2018.02.001 (2018).

کوهن، J. N. و همکاران. سلول‌های T تنظیم‌کننده در پوست باعث ایجاد امتیاز ایمنی در جایگاه سلول‌های بنیادی فولیکول مو می‌شوند. علمی ایمونول. 9، eadh0152 https://doi.org/10.1126/sciimmunol.adh0152 (2024).

پرات، سی. اچ.، کینگ، ال. ای.، مسنجر، A. G.، کریستیانو، A. M. و Sundberg، J. P. Alopecia areata. نات کشیش دیس. Primers 3 , 17011 https://doi.org/10.1038/nrdp.2017.11 (2017).

Kanti, V., Röwert-Huber, J., Vogt, A. & Blume-Peytavi, U. alopecia Cicatricial. JDDG 16، 435–461 https://doi.org/10.1111/ddg.13498 (2018).

Sundberg، J. P.، Cordy، W. R. & King، L. E. Alopecia areata در موش‌های مسن C3H/HeJ. ج. سرمایه گذاری درماتول. 102، 847–856 https://doi.org/10.1111/1523-1747.ep12382416 (1994).

Blanpain، C. & Fuchs، E. هموستاز اپیدرمی: یک عمل متعادل کننده سلول های بنیادی در پوست. نات کشیش مول. سلول بیول. 10، 207–217 https://doi.org/10.1038/nrm2636 (2009).

Watt, F. M. & Jensen, K. B. تنوع و سکون سلول های بنیادی اپیدرمی. EMBO مول. پزشکی 1، 260–267 https://doi.org/10.1002/emmm.200900033 (2009).

Zhang, B. & Chen, T. مکانیسم‌های موضعی و سیستمیک که طاقچه سلول‌های بنیادی فولیکول مو را کنترل می‌کنند. نات کشیش مول. سلول بیول. 25، 87–100 https://doi.org/10.1038/s41580-023-00662-3 (2024).

Millar, S. E. مکانیسم های مولکولی تنظیم کننده رشد فولیکول مو. ج. سرمایه گذاری درماتول. 118، 216–225 https://doi.org/10.1046/j.0022-202x.2001.01670.x (2002).

Hsu, Y. C. & Fuchs, E. ساخت و نگهداری پوست. کولد اسپرینگ هارب. چشم انداز Biol. 14، a040840 https://doi.org/10.1101/cshperspect.a040840 (2022).

مولر-روور، اس و همکاران. راهنمای جامع برای طبقه بندی دقیق فولیکول های موی موش در مراحل متمایز چرخه مو. ج. سرمایه گذاری درماتول. 117، 3–15 https://doi.org/10.1046/j.0022-202x.2001.01377.x (2001).

Plikus، M. V. & Chuong، C.-M. تنظیم کلان محیطی چرخش مو و رفتار احیا کننده جمعی کولد اسپرینگ هارب. چشم انداز پزشکی 4، a015198 https://doi.org/10.1101/cshperspect.a015198 (2014).

Sakaguchi، S.، Sakaguchi، N.، Asano، M.، Itoh، M. & Toda، M. خودتحمل ایمونولوژیک حفظ شده توسط سلول های T فعال که زنجیره های α گیرنده IL-2 (CD25) را بیان می کنند. شکست یک مکانیسم منفرد از خودتحمل باعث ایجاد بیماری های خودایمنی مختلف می شود. J. Immunol. 155، 1151-1164 https://doi.org/10.4049/jimmunol.155.3.1151 (1995).

Fontenot, J. D., Gavin, M. A. & Rudensky, A. Y. Foxp3 توسعه و عملکرد سلول های T تنظیمی CD4 + CD25 + را برنامه ریزی می کنند. نات ایمونول. 4، 330–336 https://doi.org/10.1038/ni904 (2003).

Hori, S., Nomura, T. & Sakaguchi, S. کنترل رشد سلولهای T تنظیمی توسط فاکتور رونویسی Foxp3. Science 299، 1057-1061 https://doi.org/10.1126/science.1079490 (2003).

ختری، آر.، کاکس، تی.، یاسایکو، اس.-آ. و Ramsdell، F. نقش اساسی برای Scurfin در سلول های تنظیم کننده CD4 + CD25 + T. نات ایمونول. 4، 337–342 https://doi.org/10.1038/ni909 (2003).

کیم، جی. ام.، راسموسن، ج. نات ایمونول. 8، 191-197 https://doi.org/10.1038/ni1428 (2007).

علی، ن و همکاران. سلول های T تنظیمی در پوست تمایز سلول های بنیادی اپیتلیال را تسهیل می کند. سلول 169، 1119-1129 https://doi.org/10.1016/j.cell.2017.05.002 (2017).

ماندالا، اس و همکاران. تغییر قاچاق لنفوسیت توسط آگونیست های گیرنده اسفنگوزین-1-فسفات. علوم 296، 346-349 https://doi.org/10.1126/science.1070238 (2002).

شوارتز، ی و همکاران. انواع سلولی که باعث ایجاد برآمدگی غاز می شوند، جایگاهی را برای تنظیم سلول های بنیادی فولیکول مو تشکیل می دهند. سلول 182، 578-593 https://doi.org/10.1016/j.cell.2020.06.031 (2020).

فن، S. M.-Y. و همکاران نور خارجی سلول های بنیادی فولیکول مو را از طریق چشم از طریق یک مسیر عصبی سمپاتیک ipRGC-SCN فعال می کند. Proc. Natl Acad. علمی USA 115, E6880–E6889 https://doi.org/10.1073/pnas.1719548115 (2018).

Schwab, M. E., Javoy-Agid, F. & Agid, Y. برچسب آگلوتینین جوانه گندم (WGA) به عنوان یک ردیاب رتروگراد جدید و بسیار حساس در سیستم هیپوکامپ مغز موش صحرایی. Brain Res. 152، 145–150 https://doi.org/10.1016/0006-8993(78)90140-3 (1978).

Thoenen, H. & Tranzer, J. P. سمپاتکتومی شیمیایی با تخریب انتخابی انتهای عصب آدرنرژیک با 6-هیدروکسی دوپامین. طاق Naunyn Schmiedebergs. فارماکول. انقضا پاتول. 261، 271–288 https://doi.org/10.1007/BF00536990 (1968).

مدیسن، ال و همکاران. جعبه ابزار موش‌های تراریخته اپتوژنتیک وابسته به Cre برای فعال‌سازی و خاموش‌سازی ناشی از نور. نات نوروسک. 15، 793–802 https://doi.org/10.1038/nn.3078 (2012).

Ulrich-Lai, Y. M. & Herman, J. P. تنظیم عصبی پاسخ های استرس غدد درون ریز و اتونومیک. نات کشیش نوروسی. 10، 397–409 https://doi.org/10.1038/nrn2647 (2009).

ژانگ، بی و همکاران. بیش فعال شدن اعصاب سمپاتیک باعث کاهش سلول های بنیادی ملانوسیت می شود. Nature 577، 676–681 https://doi.org/10.1038/s41586-020-1935-3 (2020).

مقاله ADS CAS PubMed PubMed Central Google Scholar

Boullin, D. J., Costa, E. & Brodie, B. B. تخلیه گوانتیدین نشاندار شده با تریتیوم توسط تحریک عصب سمپاتیک به عنوان شواهدی مبنی بر اینکه گوانتیدین یک فرستنده نادرست است. زندگی علمی. 5، 803–808 https://doi.org/10.1016/0024-3205(66)90303-1 (1966).

لیما جونیور، D. S. و همکاران. رتروویروس‌های درون‌زا پاسخ‌های هموستاتیک و التهابی را به میکروبیوتا افزایش می‌دهند. سلول 184، 3794–3811 https://doi.org/10.1016/j.cell.2021.05.020 (2021).

داپکینز، N. و همکاران. راهنمای میدانی برای شبکه های نظارتی رتروویروس درون زا. مول. سلول 82، 3763-3768 https://doi.org/10.1016/j.molcel.2022.09.011 (2022).

Dopkins, N. & Nixon, D. F. فعال‌سازی رتروویروس‌های درون‌زای انسانی و پیامدهای فیزیولوژیکی آن. نات کشیش مول. سلول بیول. 25، 212–222 https://doi.org/10.1038/s41580-023-00674-z (2024).

Stoye, J. P. مطالعات رتروویروس‌های درون‌زا حماسه‌ای تکاملی را نشان می‌دهد. نات Rev. Microbiol. 10، 395–406 https://doi.org/10.1038/nrmicro2783 (2012).

ماتسویی، تی و همکاران. خاموش کردن پروویروسی در سلول های بنیادی جنینی به هیستون متیل ترانسفراز ESET نیاز دارد. Nature 464، 927–931 https://doi.org/10.1038/nature08858 (2010).

رو، اچ ام. و همکاران. KAP1 رتروویروس های درون زا را در سلول های بنیادی جنینی کنترل می کند. Nature 463، 237–240 https://doi.org/10.1038/nature08674 (2010).

جانسون، W. E. ریشه ها و پیامدهای تکاملی رتروویروس های درون زا باستانی. نات Rev. Microbiol. 17، 355–370 https://doi.org/10.1038/s41579-019-0189-2 (2019).

مارتین، J. L.، کائو، S.، مالدونادو، J. O.، Zhang، W. & Mansky، L. M. مورفولوژی ذرات متمایز از طریق تجزیه و تحلیل موازی مقایسه ای ذرات رتروویروس مانند آشکار شد. جی. ویرول. 90، 8074–8084 https://doi.org/10.1128/jvi.00666-16 (2016).

Zhang, W., Cao, S., Martin, J. L., Mueller, J. D. & Mansky, L. M. مورفولوژی و فراساختار ذرات رتروویروس. AIMS Biophys. 2، 343–369 https://doi.org/10.3934/biophy.2015.3.343 (2015).

دوانیو، ام. و همکاران. شناسایی یک مولد عفونی برای عناصر درون‌زای انسانی HERV-K چند کپی. ژنوم Res. 16، 1548–1556 https://doi.org/10.1101/gr.5565706 (2006).

Xu، Z. و همکاران. زیر مجموعه های فیبروبلاست متمایز از نظر تشریحی، الگوهای خودایمنی پوست را تعیین می کنند. Nature 601، 118–124 https://doi.org/10.1038/s41586-021-04221-8 (2022).

Ishikawa, H. & Barber, G. N. STING یک آداپتور شبکه آندوپلاسمی است که سیگنال‌های ایمنی ذاتی را تسهیل می‌کند. Nature 455، 674–678 https://doi.org/10.1038/nature07317 (2008).

Sun, L., Wu, J., Du, F., Chen, X. & Chen, Z. J. Cyclic GMP-AMP synthase یک حسگر DNA سیتوزولی است که مسیر اینترفرون نوع I را فعال می کند. Science 339، 786-791 https://doi.org/10.1126/science.1232458 (2013).

Muruve، D. A. و همکاران. التهابی DNA میکروبی سیتوزولی و میزبان را تشخیص می دهد و یک پاسخ ایمنی ذاتی را تحریک می کند. Nature 452، 103-107 https://doi.org/10.1038/nature06664 (2008).

Fernandes-Alnemri، T.، Yu، J.-W.، Datta، P.، Wu، J. & Alnemri، E. S. AIM2 التهاب و مرگ سلولی را در پاسخ به DNA سیتوپلاسمی فعال می کند. Nature 458، 509–513 https://doi.org/10.1038/nature07710 (2009).

هورنونگ، وی و همکاران. AIM2 dsDNA سیتوزولی را می شناسد و یک التهاب فعال کننده کاسپاز 1 با ASC تشکیل می دهد. Nature 458، 514–518 https://doi.org/10.1038/nature07725 (2009).

بورکسستومر، تی و همکاران. یک صفحه پروتئومیک-ژنومی متعامد AIM2 را به عنوان یک سنسور DNA سیتوپلاسمی برای التهابی شناسایی می کند. نات ایمونول. 10، 266–272 https://doi.org/10.1038/ni.1702 (2009).

رابرتز، تی ال و همکاران پروتئین های HIN-200 فعال سازی کاسپاز را در پاسخ به DNA سیتوپلاسمی خارجی تنظیم می کنند. Science 323، 1057–1060 https://doi.org/10.1126/science.1169841 (2009).

White, H. D., Roeder, D. A. & Green, W. R. یک پپتید ایمنی غالب محدود شده با Kb از پروتئین غشایی p15E ویروس لوسمی موش درون زا اکوتروپیک (MuLV) AKR623 که حساسیت یک خط تومور را به ضد AKR/MuhototoxicyT. جی. ویرول. 68، 897–904 https://doi.org/10.1128/jvi.68.2.897-904.1994 (1994).

White, H. D., Roeder, D. A., Lam, T. & Green, W. R. اپی توپ های محدود شده با Kb ماژور و مینور کدگذاری شده توسط ویروس لوسمی موشی اکوتروپیک درون زا AKR623 که توسط anti-AKR/Gross MuLV CTL شناسایی می شوند. ایمونول ویروسی 7، 51–59 https://doi.org/10.1089/vim.1994.7.51 (1994).

Sijts، A. J. و همکاران. شناسایی یک اپی توپ سیتوتوکسیک لنفوسیت T ویروس لوسمی موش مولونی با H-2 Kb ارائه شده که در موش‌های bm13 جهش یافته H-2 Db شناسایی افزایش یافته است. جی. ویرول. 68، 6038–6046 https://doi.org/10.1128/jvi.68.9.6038-6046.1994 (1994).

لیو، ی و همکاران. سرکوب همراه با فعالیت سلول های بنیادی رتروویروس درون زا بر بازسازی بافت بالغ حکومت می کند. سلول https://doi.org/10.1016/j.cell.2024.10.007 (2024).

گلوبیگ، A.-M. و همکاران گیرنده β 1 آدرنرژیک اعصاب سمپاتیک را به فرسودگی سلول های T پیوند می دهد. Nature 622، 383–392 https://doi.org/10.1038/s41586-023-06568-6 (2023).

کاپلان، دی.اچ.، جنیسون، ام سی، سائلند، اس.، شلومچیک، دبلیو. دی و شلومچیک، ام.جی. موش‌های فاقد سلول لانگرهانس اپیدرمی حساسیت تماسی افزایش یافته‌ای دارند. Immunity 23, 611-620 https://doi.org/10.1016/j.immuni.2005.10.008 (2005).

ابریرا، وی. ای و همکاران. معماری سلولی و سیناپسی شاخ پشتی مکانیکی. سلول 168، 295–310 https://doi.org/10.1016/j.cell.2016.12.010 (2017).

مدیسن، ال و همکاران. یک سیستم گزارش دهی و شخصیت پردازی Cre قوی و با کارایی بالا برای کل مغز ماوس. نات نوروسک. 13، 133-140 https://doi.org/10.1038/nn.2467 (2010).

Overwijk، W. W. و همکاران. رگرسیون تومور و خودایمنی پس از معکوس شدن وضعیت تحمل عملکردی سلول های CD8 + T خود واکنشی. J. Exp. پزشکی 198، 569–580 https://doi.org/10.1084/jem.20030590 (2003).

جی، ی و همکاران شناسایی محل درج ژنومی ترانس ژن های Pmel-1 TCR α و β با توالی یابی نسل بعدی. PLoS ONE 9، e96650 https://doi.org/10.1371/journal.pone.0096650 (2014).

Lewandoski، M.، Meyers، E. N. & Martin، G. R. تجزیه و تحلیل عملکرد ژن Fgf8 در رشد مهره داران. کولد اسپرینگ هارب. علائم مقدار. Biol. 62، 159-168 (1997).

Dassule, H. R., Lewis, P., Bei, M., Maas, R. & McMahon, A. P. جوجه تیغی صوتی رشد و مورفوژنز دندان را تنظیم می کند. توسعه 127، 4775–4785 https://doi.org/10.1242/dev.127.22.4775 (2000).

Ge, J., Gong, Y.-N., Xu, Y. & Shao, F. جلوگیری از انتشار DNA باکتریایی و عدم وجود آن در ملانوم 2 فعال سازی التهابی توسط یک عامل لژیونلا که در قاچاق غشاء عمل می کند. Proc. Natl Acad. علمی 109، 6193–6198 https://doi.org/10.1073/pnas.1117490109 (2012).

مقاله ADS PubMed PubMed Central Google Scholar

ما، سی و همکاران AIM2 التهاب میکروگلیال را برای جلوگیری از آنسفالومیلیت خودایمنی تجربی کنترل می کند. J. Exp. پزشکی 218, e20201796 https://doi.org/10.1084/jem.20201796 (2021).

ژو، اچ و همکاران. گیرنده β1 آدرنرژیک در آمیگدال مرکزی برای تثبیت مجدد حافظه دارویی ناشی از محرک غیرشرطی لازم است. بین المللی J. نوروسایکوفارماکول. 21، 267–280 https://doi.org/10.1093/ijnp/pyx104 (2018).

Xu، Z. و همکاران. سیگنال دهی ضعیف شده جنینی Wnt/β-کاتنین محل طاقچه و سرنوشت سلول های بنیادی طولانی مدت در فولیکول مو را مشخص می کند. eLife 4، e10567 https://doi.org/10.7554/eLife.10567 (2015).

Riol-Blanco، L. و همکاران. نورون های حسی درد، التهاب پوست پسوریازیفرم با واسطه اینترلوکین 23 را تحریک می کنند. Nature 510، 157–161 https://doi.org/10.1038/nature13199 (2014).

Peterson, S. C., Brownell, I. & Wong, S. Y. قطع عصب جراحی پوستی: روشی برای آزمایش نیاز به اعصاب در مدل‌های بیماری پوستی موش. J. Vis. انقضا https://doi.org/10.3791/54050 (2016).

ژو، ی و همکاران. Metascape یک منبع زیست شناس محور برای تجزیه و تحلیل مجموعه داده های سطح سیستم فراهم می کند. نات اشتراک. 10، 1523 https://doi.org/10.1038/s41467-019-09234-6 (2019).

ما از S. Yang، L. Ma، W. Li، J. Jiao، M. Luo، P. Cao، S. Cheng و B. Zhang برای پشتیبانی فنی تشکر می کنیم. F. Shao و M. Xu برای پیشنهادات خود در مورد طراحی و توسعه مفهومی این پروژه. کارکنان مرکز حیوانات NIBS برای رسیدگی و مراقبت تخصصی از موش ها؛ مرکز منابع بیولوژیکی NIBS برای FACS؛ مرکز تصویربرداری NIBS برای کمک به آزمایش میکروسکوپ کانفوکال. و همه اعضای آزمایشگاه تی چن برای بحث و پشتیبانی فنی.

این کار با کمک های مالی از بنیاد علوم طبیعی شهرداری پکن (Z230009)، برنامه ملی R&D کلیدی چین (2022YFA0807300)، بنیاد ملی علوم طبیعی چین (32225018)، بنیاد علوم سنگ بنای جدید از طریق جایزه XPLORER و بنیاد ملی علوم طبیعی چین (2022YFA0807300) حمایت شد.

این نویسندگان به طور مساوی کمک کردند: جون کوی، پنگ وو

موسسه ملی علوم زیستی، پکن، چین

جون کویی، پنگ وو، یینگ چانگ، یی یو، ژی گائو، بین لی، هوانوئی هوانگ و تینگ چن

بخش پوست، بیمارستان پکن، مرکز ملی پیری، انستیتوی طب سالمندان، آکادمی علوم پزشکی چین، پکن، چین

کالج علوم زندگی، دانشگاه عادی پکن، پکن، چین

گروه زیست شناسی سرطان، مرکز سرطان اندرسون MD دانشگاه تگزاس، هیوستون، تگزاس، ایالات متحده آمریکا

موسسه تحقیقات زیست پزشکی چند رشته ای Tsinghua، دانشگاه Tsinghua، پکن، چین

T.C.، J.Cui و P.W. پروژه را تصور کرد، آزمایش ها را طراحی کرد و دست نوشته را نوشت. جی کوی و پی دبلیو. اکثر آزمایش ها را انجام داد. Y.Y. مدل استرس حاد را انجام داد. ز.جی. برخی از آزمایش‌های رنگ‌آمیزی ایمونوفلورسانس را انجام دادند. J.Cui و H.H تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیک داده‌های scRNA-seq را انجام دادند. J. Cui، Y.C.، B.L. و Y.G. تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیک عناصر ترانسپوزون انجام شد. J. Cui، Y.C. و ب.ال. تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیک داده های RNA-seq حجیم را انجام داد. جی چانگ ورودی فکری ارائه کرد.

طبیعت از جریش کوهن، سکین کاشم و دیگر منتقدان ناشناس برای مشارکت در بررسی همتایان این اثر تشکر می‌کند. گزارش های بازبین همتا در دسترس است.

یادداشت ناشر Springer Nature با توجه به ادعاهای قضایی در نقشه های منتشر شده و وابستگی های سازمانی بی طرف باقی می ماند.