یک نهاد حقوق بشر اتحادیه اروپا پنج سناریو را برای اروپا در سال 2040 ارائه کرد. چهار سناریو کابوس‌آمیز هستند

جهان در حال تجربه یک هجوم غیرمنتظره شکر از خوش بینی سیاسی است. اینترنت مملو از الگوهای رفتاری در مورد بازگشت امید دوران اوباما و شور و شوق هزاره است. یک بولسونارو در برزیل شکست خورده است، یک خودکامه در بلگراد برکنار شده است، و اکنون، همانطور که سناتور منتخب مجدد ایالات متحده و نامزد احتمالی ریاست جمهوری سال 2028 جان اوسف بیان کرد، توبیخ "فساد، فساد و بی کفایتی" دولت ترامپ ارائه شده است.

اما در حال حاضر چندان خوش‌بینی را در اتحادیه اروپا نخواهید دید، اگر تمرین‌های بینش‌سنجی مختلف انجام شود. یکی از موارد اخیر، فرآیند آینده نگری استراتژیک بود که توسط نهاد مستقل حقوق بشر اتحادیه اروپا، آژانس حقوق اساسی (FRA) انجام شد. به روندها در حوزه‌های اقتصادی، ژئوپلیتیک، فناوری، علم و حقوقی ما نگاه کرد و پنج سناریو از آنچه را که «متمایز و قابل قبول» می‌نامد برای اینکه اروپا در سال 2040 چگونه به نظر برسد، ساخت.

می‌بینیم که اتحادیه اروپا به دو قسمت تقسیم شده است، با یکی از بلوک‌های جدید، که FRA تصور می‌کند ائتلاف حاکمیت اروپا نامیده می‌شود و عمیقا در اقتدارگرایی مبارزاتی است. یکی دیگر ابزارهای دولت را در تسخیر منافع شرکت‌ها می‌بیند که الگوریتم‌ها و نظارت جایگزین استقلال انسانی می‌شوند. آدم تصور می‌کند چه اتفاقی می‌افتد اگر ما به مسیر ساختن یک قلعه اروپا در دنیایی که به طور فزاینده‌ای متخاصم می‌شود ادامه دهیم، با حقوقی که فقط برای کسانی که در دیوارهای بلند آن هستند محافظت می‌شود.

دیگری تصور می کند که اگر ناتو از هم بپاشد و جهان وارد جنگ دائمی بین بلوک های قدرت شود، چه اتفاقی می افتد. در این آینده ما شاهد «تکثیر رژیم‌های استبدادی هستیم که حقوق اساسی به طور سیستماتیک قربانی امنیت جمعی می‌شوند».

اگر قرار است آزادی های ما حفظ شود، اروپا باید در مقابل ترامپ بایستد

با این حال، یک سناریو امیدوار کننده است. دنیایی را تصور می‌کند که در آن حقوق اساسی «اولویت مطلق» قرار می‌گیرد، که جایگزین سود اقتصادی و درگیری‌های نظامی می‌شود. در این نسخه، ما هنوز با فجایع تصوری در آینده مواجه هستیم، مانند بحران های آبشاری 2030-2032 از بلایای آب و هوایی، فروپاشی اقتصادی و جنگ های منابع. اما ما می‌توانیم به روش‌های مثبتی پاسخ دهیم که همکاری را عمیق‌تر می‌کند و ما را در پذیرش سیاست‌هایی که از محیط زیست و حقوق بشر محافظت می‌کند و در عین حال خشونت را کاهش می‌دهد، می‌پذیریم.

این یک سناریوی مثبت - که بیش از دو صفحه نیست و به عنوان بخشی از تمرین فکری طراحی شده برای ایجاد ترس از خدا در ما طراحی شده است - چیزی نادر را ارائه می دهد: یک چشم انداز واقعی برای آینده. تحت پوشش آزمایشی که برای برانگیختن بحث طراحی شده است، می‌تواند ایده‌هایی را بیان کند که در صورت بهتر شدن اوضاع چگونه به نظر می‌رسد، نه فقط راه‌هایی برای جلوگیری از وقوع بدترین اتفاقات.

برای FRA، این بدان معنی است که ما جهانی را تصور کنیم که در آن پاسخ ما به بحران ها گسترش شخصیت حقوقی به پوشش طبیعت است. جایی که مردم حق قطع ارتباط با کار را دارند و رشد اقتصادی از اولویت برخوردار است و مشوق های سیاسی تولید انرژی سبز را نسبت به کارخانه های اسلحه سازی سودآورتر می کند.

از سائوپائولو گرفته تا سن آنتونیو تا نووی ساد، به ما یادآوری می شود که شکست دادن اقتدارگرایی، دوستی و سوء استفاده از قدرت در صورتی امکان پذیر است که در پای صندوق های رای حاضر شویم و صدای خود را به گوش مردم برسانیم. اما، حداقل در حال حاضر، اینها پیروزی هایی هستند که بر استدلال هایی علیه چیزی بنا شده اند تا برای آن

من مطمئنم که این ایده‌ها جرقه‌های رد و شاید شک و تردید را در ذهن حداقل برخی از خوانندگان ایرلندی تایمز برانگیخته است، واقعیتی که می‌تواند توضیح دهد که چرا این نوع بیان دقیق بسیار نادر است.

همیشه با صحبت کردن با کلمات انتزاعی مثبت به نظر می رسد. اینگونه است که ما در نهایت به ریاست ایرلندی شورای اتحادیه اروپا با «اقدام» و «تحویل» به عنوان اولویت‌های خود در سراسر «موضوعات» رقابت، ارزش‌ها و امنیت می‌رسیم. و اینگونه است که ما به این نتیجه میرسیم که کل پروژه اروپایی، در این کمیسیون اروپا و دوره پارلمانی، با واژه های رایج حاکمیت و رقابت، همانطور که در گزارش دراگی آمده است، تعریف می شود، سندی فوق العاده تاثیرگذار، شاید به این دلیل که به نوعی چشم انداز ارائه می دهد.

اما حاکمیت و رقابت دراگی ایده های دفاعی است. آنها در مورد از بین بردن وابستگی به انرژی روسیه و فناوری ایالات متحده هستند. آنها تلاش‌های ما را به سمت جایگزین کردن چیزهایی که فکر می‌کنیم بد هستند با نسخه‌های دیگری از آن چیزها سوق می‌دهند، و نه واقعا در مورد تصور اینکه چه چیزی بهتر است. به عنوان ایده، آنها واقعا قادر به تصور یک چشم انداز پیشگیرانه برای اینکه چه کسی می توانیم باشیم و چگونه می توانیم زندگی کنیم، نیستند.

این نوع سیاست تدافعی با آنچه مخالف است تعریف می‌شود و ما می‌توانیم انعکاس آن را در پیروزی‌های اخیر انتخاباتی ببینیم که خوش‌بینی را در بخش‌هایی از جهان دوباره شعله‌ور می‌کند. از سائوپائولو گرفته تا سن آنتونیو تا نووی ساد، به ما یادآوری می شود که شکست دادن اقتدارگرایی، دوستی و سوء استفاده از قدرت در صورتی امکان پذیر است که در پای صندوق های رای حاضر شویم و صدای خود را به گوش مردم برسانیم. اما، حداقل در حال حاضر، اینها پیروزی هایی هستند که بر استدلال هایی علیه چیزی بنا شده اند تا برای آن.

همانطور که استفاده از زبان انتزاعی هنگام توصیف اهدافمان آسان تر است، ایجاد ائتلافی در مقابل دشمن بسیار ساده تر از بسیج کردن مردم به سمت چشم انداز آینده است. این همان چیزی است که سناریوی دو صفحه ای FRA را برای خواندن بسیار جالب کرده است. ما با داستان‌هایی درباره دیستوپیاهایی که می‌خواهیم از آنها اجتناب کنیم، بمباران شده‌ایم، از فروپاشی آب و هوا گرفته تا آخرالزمان هوش مصنوعی. اما به نظر می‌رسد که ما به نوع جامعه‌ای که واقعا می‌خواهیم به جای آن بسازیم، چندان فکر نمی‌کنیم. و ما نمی توانیم چیزی بسازیم که برای نوشتن آن وقت صرف نکرده ایم.

لیز کارولان یک نویسنده مستقل است که متخصص در فناوری و دموکراسی است