15000 نوار VHS و شمارش: با مردانی آشنا شوید که عجیب‌ترین بخش‌های دوران آنالوگ را حفظ می‌کنند.

در سال 1991، هنگامی که در دبیرستان در مک دونالد کار می کرد، نیک پروهر با دوست خود در اتاق استراحت و تماشای یک ویدیو وارد شد. دوست او در حال آموزش برای مدیر شدن بود و به همین دلیل مجبور بود ده ها نوار آموزشی را تماشا کند. این یکی، برای سرایداران مک‌دونالد، وظایف نگهبانی درون و بیرون نام داشت.

در آن، یک کارآموز جدید سرایداری به نام «کریس» پنجره‌ها را دوست می‌دارد و «McC» را می‌بیند، یک موجود مبهم، یا شاید حالتی از وجود، که هرگز توضیح داده نشده است. پروهر که از بازیگری جدی و اسطوره‌شناسی عجیب مک سی خوشحال بود، نوار را دزدید و آن شب آن را به بهترین جوانه‌اش از 10 سالگی یعنی جو پیکت نشان داد.

آن نوار شروع یک روتین شب جمعه بود. پروهر و پیکت دوستان خود را به اتاق نشیمن والدین خود دعوت می کردند و درباره نوارهای عجیب و غریب VHS که در فروشگاه های دستفروشی پیدا می کردند، تفسیر و جوک ارائه می کردند. در نهایت، این دو دوست این تور کمدی با راهنما از لحظات مورد علاقه خود در VHS را از اتاق نشیمن خارج کردند و به سالن تئاتر نیویورک رفتند. معلوم شد، مردم آماده بودند که به دوران VHS نگاه کنند و بخندند.

پروهر به Gizmodo گفت: «این شبیه خنده دارترین ویدیوهای خانگی آمریکاست، اما با چیزهایی که قرار نبود در یک تئاتر دیده شوند و به صورت زنده ارائه شوند.»

آنها این نمایش کمدی را جشنواره فیلم یافت شده نامیدند، و 22 سال بعد، این دو مجری مشترک باقی می‌مانند و با نکات برجسته مجموعه VHS خود که اکنون بیش از 15000 نوار دارد، در کشور تور می‌کنند. اغلب، آنها ستاره‌های ویدیو را ردیابی می‌کنند، آنها را در فیلم‌های مستند کوچک نمایش می‌دهند و آنها را روی صحنه می‌آورند تا کارهایی انجام دهند. آنها همچنین پروژه های دیگری را با الهام از نوارها ایجاد می کنند، مانند برنامه هفتگی YouTube خود به نام VCR Party Live! برای بیش از 200000 مشترک خود.

به قول پروهر، نمایش هفتگی یک نسخه معمولی تر، «نسخه شلوارهای ما» از برنامه تور آنهاست، که شامل هر ویدیوی جدیدی است که در آن هفته در قفسه های خود پیدا می کنند.

همه اینها یک سوال واضح را ایجاد می کند: چرا نوارهای VHS؟

به گفته پروهر، این جذابیت از لحظه خاصی در تاریخ تکنولوژی که نوارها نشان می دهند نشات می گیرد، زمانی که تجهیزات ویدئویی به اندازه کافی ارزان و در دسترس شده بودند که مردم عادی دیگر نیازی به استودیوی هالیوود یا حتی صلاحیت خاصی برای ضبط کردن نداشتند. این امر باعث شد تا مردم به آزمایش فناوری جدید بپردازند و ظاهرا با نگرانی اندکی در مورد اینکه آیا کسی فراتر از مخاطبان مستقیم آنها هرگز نوارهای آنها را خواهد دید یا خیر.

پروهر می گوید که این جادو است. هر VHS یک داستان بالقوه مورد علاقه انسان است.

که ما را به ویدیوی آموزشی مک‌دونالد بازمی‌گرداند. هیچ عنوانی نداشت، بنابراین پروهر و پیکت نتوانستند بازیگران را ردیابی کنند. اما وقتی یکی از طرفداران کریس سرایدار را در یک تریلر فیلم شناخت، آن دو برای تایید به فیلم رفتند، تیتراژ را بررسی کردند و تماس گرفتند. معلوم می شود سرایدار، که نام اصلی او کارسون است، به مدت دو دهه یک کارخانه تولید آب نبات را در پنج بلوک دفتر آنها در بروکلین اداره می کرد.

پروهر گفت: «وقتی بالاخره در طول همه گیری همه گیر با او آشنا شدیم، در واقع داشتم اشک هایم را پاک می کردم. "این لحظه کاملا دایره ای بود."

Gizmodo در مورد جذابیت ماندگار ویدیوی آنالوگ، ناپدید شدن رسانه‌های فیزیکی و جواهرات قدیمی کشف‌شده‌ای که آنها احساس می‌کنند شایسته تماشاگران هستند، با پروهر صحبت کرد.

این مصاحبه برای طولانی بودن و وضوح ویرایش شده است.

من و رفیقم جو از 10 سالگی با هم دوست بودیم و شروع به جمع آوری نوارهای VHS و تفسیر دویدن کردیم تا خودمان را سرگرم کنیم.

آنچه در اوایل دهه 90 در فروشگاه‌های دست‌فروشی به نمایش درآمد، فیلم‌ها نبودند. این نوارهای آموزشی برای والدین، ویدیوهای Hair Club برای مردان یا یک ویدیوی آموزشی Mr. T بود.

در سال 2004، ما [شروع به ساخت] یک مستند کردیم و پولمان تمام شد، بنابراین فکر کردیم: چه می‌شود اگر لحظات مورد علاقه‌مان با VHS را از اتاق نشیمن بیرون بیاوریم و وارد یک تئاتر شویم؟ اکنون 22 سال است که کار ما این است: گردش در کشور و انجام یک تور کمدی با راهنما از لحظات مورد علاقه ما از نوارهای VHS با علاقه خاص.

وقتی نواری را پیدا می‌کنید، چگونه متوجه می‌شوید که چه چیزی در آن خنده‌دار است؟

یکی از کارهایی که ما دوست نداریم انجام دهیم این است که ویدیوها را بیش از حد دستکاری کنیم، زیرا آنها به تنهایی خنده دار هستند. این بیشتر در مورد زمینه ای است که آنها را در آن قرار می دهیم، چگونه آنها را تنظیم می کنیم و آنچه را مشاهده می کنیم.

من نوار را مرور می کنم و دیجیتالی می کنم و فقط آن را تماشا می کنم. من سعی می کنم سریع جلو نروم زیرا ممکن است چیزی را از دست بدهید. شاید کسی زیاد لب‌هایش را می‌زند و ناگهان فکر می‌کنی: "اگر همه لبوها را کنار هم بگذارم چه؟"

چیزهایی هست که من به سمت آنها گرایش دارم. هر زمان که یک سلبریتی وجود دارد، هر زمانی که در حال رپ کردن است و نباید باشد. من نسبت به عروسک‌ها بی‌تفاوت هستم.

بنابراین، در کنار هم قرار دادن نمایش، مدیریت واقعی زیادی وجود دارد.

بله، و ما دستمان را کثیف می کنیم. ما هیچ ویدیویی از اینترنت نمی گیریم. در حالی که در راه هستیم یا در محل فروش املاک هستیم، در فروشگاه‌های دست‌فروشی هستیم و نوارهای VHS را پیدا می‌کنیم که قبلا هرگز ندیده‌ایم.

وقتی در حال تور هستیم، روزهایمان را با این کار می گذرانیم و شب ها نمایش را در Boise یا Cincinnati یا هر کجا دیگر اجرا می کنیم. وقتی در خانه هستم، گهگاه به فروش املاک می روم یا برای جستجوی نوارها به یک سفر جاده ای کوچک می روم.

تا کجا خواهید رفت تا چیزی را پیدا کنید که هیچ کس دیگری ندیده است؟

دیوید کراس یک بار نواری از سال 1985 به ما داد که در آن اکثرا مردان ژاکت‌های ژاکت‌پوش در حال اجرای آهنگ‌های 90 ثانیه‌ای به همسران احتمالی برای سرویس دوستیابی ویدیویی بودند. توزیع بسیار پایینی داشت و ما همیشه به این فکر می‌کردیم که آیا نسخه‌ای وجود دارد که زنان به دنبال مردان باشند.

ما در مورد اعتبارات تحقیق کردیم و مردی را پیدا کردیم که در بربنک زندگی می کرد. او به ما گفت که آنها ساخته اند، اما هرگز منتشر نشده است. سال‌ها به او یادآوری می‌کردیم: "هی، آیا فرصتی پیدا کردی که به قفسه انبارت بروی؟"

سرانجام، او آن را در این نوار سه چهارم اینچی که مربوط به VHS بود، پیدا کرد. ما نوار را گرفتیم، یک عرشه قدیمی پیدا کردیم که می توانست آن را پخش کند، و آن را دیجیتالی کردیم. حتی خالق این سرویس از آن زمان تاکنون آن را ندیده بود.

به نظر می رسد که نوار VHS اغلب تنها نقطه ورود به شخص پشت آن است.

وقتی با افراد حاضر در این ویدئوها ملاقات می‌کنیم، فکر می‌کنم برخی از آنها ابتدا محتاط هستند: "آیا این جک‌ها مرا مسخره می‌کنند؟" اما اصلا اینطور نیست.

برخورد با این ویدیوها بدخواهانه نیست. این به نوعی جشن گرفتن این لحظات تاسف بار نوار ویدئویی است. وقتی مردم روحیه را درک کنند، با آنها دوست می شویم. زمانی که ما در شهرشان باشیم به نمایش های ما می آیند.

این گروه سرگرم کننده از افراد عجیب و غریب است که ما در طول سال ها با آنها آشنا شده ایم. به نوعی، ما زندگی خود را به یک پروژه هنری تبدیل کرده ایم. ما در حال معاشرت با این قهرمانان VHS هستیم که هیچ کس دیگری نمی شناسد، اما ما طرفداران زیادی هستیم.

چه چیزی در مورد VHS به عنوان یک فناوری برای شما جذاب است؟

از آنجایی که در همه جا وجود داشت، تمام ذائقه بشریت در آنجا بود. پولیش وجود نداشت هیچ کس آنجا نبود که آن را درک کند.

VHS نیز پیشتاز این فناوری جدید هیجان انگیز بود که ناگهان همه جا را فرا گرفت. آماتورهایی که هیچ کسب و کاری یا درک درستی از فناوری نداشتند، ایده های جدیدی را امتحان کردند تا ببینند چه چیزی گیر کرده است. به همین دلیل، چیزهای عجیب و غریب و باطنی زیادی دریافت کردید.

نظر شما در مورد ناپدید شدن رسانه های فیزیکی به نفع ویدئوهای دیجیتالی که در فضای ابری ذخیره شده یا در پلتفرم های رسانه های اجتماعی آپلود می شوند چیست؟ آیا فرهنگ را تغییر می دهد؟

هیچ موسسه فیلم آمریکایی وجود ندارد که ویدیوی تمرین آنجلا لنزبری یا نوار تبلیغاتی Hair Club for Men را حفظ کند. این ویدیوها در خزانه‌های کنترل‌شده رطوبت نگهداری نمی‌شوند. ما آن‌ها را در قفسه‌هایی در دفتری که در یک سایت Superfund در بروکلین قرار دارد، داریم.

اما من فکر می‌کنم این ویدیوهای آماتور و اغلب نادرست درباره فرهنگ ما بیشتر از بهترین فیلم‌های 70 سال اخیر اجماع دارند. این یک زگیل و همه تاریخ فرهنگ ضبط شده ما است و به نظر من مهم است.

چیزهایی که در ویدیوی دیجیتال و iCloud ذخیره می شوند نیز برای همیشه باقی نمی مانند، اما مردم در حال حاضر بسیار بیشتر از فناوری آگاه هستند، و یافتن بی گناهی با چشمان درشت دوران VHS در قالب دیجیتال دشوار است. در دهه‌های ۸۰ و ۹۰، مردم ایده‌های دیوانه‌کننده‌ای را برای مخاطبان بسیار خاص امتحان می‌کردند، بدون اینکه تصور کنند کسی خارج از آن زمینه دیده نخواهد شد. این همان چیزی است که کشف و ایجاد مجدد زمینه را بسیار سرگرم کننده می کند.

آیا هوش مصنوعی طرز فکر شما را در مورد عنصر انسانی در ویدیوهایی که جمع آوری می کنید تغییر داده است؟

ما طرفدار بزرگی نیستیم چیزی که من در مورد VHS دوست دارم این کیفیت بسیار انسانی است. با محتوای ایجاد شده توسط هوش مصنوعی، ویدیوهای فیس بوک یک خرس عروسکی را می بینید که می گوید «دوشنبه مبارک» یا «خوشحالم که برای دومین فنجان قهوه خوردم». یک چیز احمقانه در آن وجود دارد که مطمئنا می توانید آن را خنده دار بدانید.

اما حتی در آن زمان، من می خواهم بدانم: آن شخص چه درخواستی را وارد کرده است؟ آیا آنها متوجه نشدند که خرس صدای عمیقی دارد و اصلا شبیه یک خرس کارتونی نیست؟ من می خواهم داستان انسانی پشت آن را بدانم.

کاملا. اغلب اوقات ما یک دوربین فیلمبرداری را در یک مغازه دستفروشی می یابیم که هنوز یک نوار در آن وجود دارد. ما آن را در Goodwill وصل می کنیم، eject را می زنیم و می بینیم چه چیزی وجود دارد.

ما یکی را در فروش ملکی در کوئینز پیدا کردیم که با مردی شروع شد که در حال فیلمبرداری از تخریب یک خانه در آن طرف خیابان بود. او وارد این بحث کلاسیک نیویورکی با سرکارگر می شود. سپس به نمای نزدیک از یک سگ پشمالوی با پفک‌های آراسته و همه چیز می‌رسد.

سپس بزرگ‌نمایی می‌شود، و همان مردی است که پشت دوربین بود، حالا لباسی پوشیده، مستقیم به دوربین نگاه می‌کند و می‌رقصد. سپس به فیلم تخریب بر می گردد.

ما می‌گفتیم: "آیا در فروش املاک دیوید لینچ بودیم؟ کجا بودیم؟"

Found Footage Fest یک پایگاه داده قابل جستجو برای همه نوارهای VHS شما دارد. آیا همه آنها را دیجیتالی می کنید؟

هیچ کس دیگری این نوع ویدیوها و فیلم‌های خانگی را بایگانی نمی‌کند - ما آخرین خط قبل از گم شدن آنها در تاریخ هستیم. و با طول عمر یک نوار VHS که حدود 40 سال است، اکنون باید آنها را دیجیتالی کنیم، وگرنه خراب می شوند.

بنابراین ما در حال حاضر چند داوطلب در غرب میانه داریم که به آرامی اما مطمئنا نوارها را دیجیتالی می کنند. ما بیش از 15000 ویدیو داریم، و شما باید آنها را در زمان واقعی دریافت کنید، بنابراین این یک پروژه چند ساله بدون بودجه است.

در حال حاضر هیچ برنامه ای برای عمومی سازی مجموعه نداریم. ما خانه‌ای نداریم یا دارایی‌های مالی نداریم - مجموعه VHS ما تنها چیزی است که ارزش دارد. نمی توان آن را واگذار کرد.

به نظر شما چرا VHS مواد عجیب و غریب تولید کرد؟

VHS عجله طلا بود. نوار تمرینی جین فوندا در سال 1982 میلیون‌ها نسخه فروخت، بنابراین شرکت‌های تولید مادر و پاپ شروع به کار کردند و پرسیدند: «روند بعدی چیست؟»

ما ویدیویی داشتیم به نام دوستی اجاره کنید برای افراد تنها که در آن مردی با شما همراهی می‌کرد و از شما سؤالاتی می‌پرسید، "از کجا هستید؟" و قرار شد جواب تلویزیونت را بدهی. بازی‌های رومیزی VCR وجود داشت که در آن‌ها همراه با نوار VHS بازی می‌کردید.

تکنولوژی دموکراتیک شده بود. مانع ورود از بین رفت. دیگر لازم نیست یک استودیوی بزرگ هالیوود باشید. هفته گذشته ویدیویی به نام نحوه شناسایی سنگ مرمرهای ماشینی پیدا کردیم، برای کلکسیونرهای مرمر که می خواستند تیله های ماشینی را از شیشه های دست ساز تشخیص دهند. شاید 30 نفر در جهان به آن نوار نیاز داشته باشند، اما فناوری آنقدر ارزان بود که کسی می‌توانست بگوید: «چرا آن را در یک کنوانسیون سنگ مرمر نمی‌فروشیم؟»