2 اتومبیل بدون راننده با سرعت 155 مایل در ساعت تصادف کردند. این می تواند چیز خوبی باشد

در پیست مسابقه معروف ایمولا، ایتالیا، Autodromo Internazionale Enzo e Dino Ferrari، هر دو خودرو در منطقه ای به نام Rivazza تصادف کردند. این آخرین سکانس مدار است که از گوشه هایی تشکیل شده است که پیمایش آنها بسیار دشوار است. قهرمانان فرمول 1 نیز در اینجا به سرنوشت مشابهی دچار شده اند. اما این بار، این ضربه هیچ خطری برای رانندگان نداشت زیرا هیچ خطری وجود نداشت. A2RL که در سال 2024 راه اندازی شد، به دنبال معرفی خودروهای خودران به موتوراسپرت بود تا مرزهای توانایی های فعلی آنها را آزمایش کند.

و مسابقه امسال در Imola این حاشیه‌ها را نشان داد و شکاف بین توانایی‌های محاسباتی وسایل نقلیه خودران و ظرفیت آن‌ها برای پاسخ‌گویی به هنگام اشتباه را نشان داد. تنها دو خودرو از پنج خودروی فینال مسابقه را کامل کردند. Kinetiz امارات در رتبه اول قرار گرفت و پس از آن شرکت آلمانی Constructor Racing قرار گرفت. PoliMove در جایگاه سوم قرار گرفت، اگرچه شرکت کننده کتک خورده آن باید برای مراسم تریبون جایگزین می شد.

برنده دو بار TUM، خودروی خود را پس از بروز مشکل ترمز در طول دور ترکیب، عقب کشید. تیم های شرکت کننده فقط 9 روز قبل از مسابقه تست فیزیکی داشتند، در شرایطی که شامل باران و تگرگ بود. این اولین مسابقه بین المللی لیگ به دور از زمین آزمایشی معمولش در پیست یاس مارینا ابوظبی بود. پس چرا یکی از نابخشودنی ترین مسیرهای ورزش موتوری را انتخاب کنید؟ "چون همه می توانند "آسان" انجام دهند، درست است؟" نیکولا پالارچی، مدیر مهندسی در Aspire، شرکتی که A2RL را تأسیس کرد، می گوید.

ما باید نشان دهیم که به جایی که مهم است برویم.» Palarchi کاملا روشن کرد که مسابقه‌های خودمختار قصد رقابت با مسابقات انسانی را ندارند، بلکه قصد دارند ورزش موتوری خود را حفظ کنند. حتی می تواند از دومی پشتیبانی کند. زیرا مسابقه‌های خودمختار چیزی فراتر از یک نمایش است: این یک آزمایشگاه با نرده‌های محافظ است. طرفداران آن آن را به عنوان راهی برای آزمایش ادراک، پیش‌بینی و کنترل وسیله نقلیه در سرعت‌های بسیار زیاد بدون به خطر انداختن راننده انسانی توصیف می‌کنند.

اینها همه عواملی در ایمنی خودروهای بدون راننده در دنیای واقعی هستند، و بنابراین اندازه‌گیری محدودیت‌هایی که این خودروها در آن موفق می‌شوند – یا شاید مهم‌تر از آن شکست می‌خورند – می‌تواند از پیشرفت‌های آینده در این فناوری خبر دهد. اولین مانع ادراک است. حسگرهای خودرو مکان و محیط اطراف آن را شناسایی می‌کنند و به نرم‌افزار برنامه‌ریزی اطلاع می‌دهند که سپس مسیری را انتخاب می‌کند. در نهایت، سیستم کنترل این تصمیم را به فرمان، شتاب و ترمز تبدیل می کند.

مسابقه هر یک از این مراحل را چالش‌برانگیزتر می‌کند، زیرا در سرعت‌های بالا، وسایل نقلیه زمان کمتری برای تفسیر اطلاعات ناقص، پیش‌بینی حرکات خودروی دیگر و اجرای یک مانور فراری دارند. الکساندر وینکلر، رئیس بخش اسپورت A2RL، قبل از فینال گفته بود: «این خودرو برای یک نقطه مشخص کور خواهد شد، زیرا پیست سقوط می کند. او توضیح داد که اگر یک وسیله نقلیه بیش از این افت متوقف شود، خودروی پشت سر کمتر از یک ثانیه برای واکنش فرصت خواهد داشت. آن هشدار محتاطانه ثابت شد. Unimore گفت که خودروی آن، Gianna، پس از از دست دادن تمام داده‌های حسگرهای لیدار و رادار خود، توقف ایمنی را آغاز کرد.

GPS به تنهایی نمی تواند مکان ماشین را به اندازه کافی برای ادامه مسابقه با سرعت مشخص کند. این تیم گفت که سیستم‌های آینده می‌توانند از دوربین‌ها و یک واحد اندازه‌گیری اینرسی استفاده کنند تا با سرعت کمتری ادامه دهند تا زمانی که مکان‌یابی دقیق بازگردد. به عبارت دیگر، ماشین متوقف شد زیرا فاقد یک عقبگرد قابل اعتماد بود. طبق گفته تیم، وسیله نقلیه PoliMove، Eva، جیانا را در جلو تشخیص داد، اما نتوانست از برخورد با آن جلوگیری کند. جیانا با نیروی تقریبی 1 گرم ترمز کرد و ایوا تنها 1.5 ثانیه از آن عقب ترمز کرد. PoliMove گفت که سیستم آن خطر را شناسایی کرده و یک مانور فرار را آغاز کرده است.

اما ادراک، تصمیم‌گیری، برنامه‌ریزی مجدد مسیر، پاسخ محرک و دینامیک خودرو همگی باعث تأخیر می‌شوند. به گفته تیم، هنگامی که جیانا آن گوشه را به شدت ترمز کرد، از نظر فیزیکی اجتناب از برخورد غیرممکن بود. حتی اسطوره های فرمول یک مانند فرناندو آلونسو و کارلوس ساینز نیز در این قسمت از پیست تصادف کرده اند. با این حال، توضیح تیم‌های A2RL مشکلی را آشکار می‌کند که پردازنده‌های سریع‌تر به تنهایی نمی‌توانند آن را حل کنند: یک وسیله نقلیه خودران ممکن است خطری را تشخیص دهد و هنوز نتواند قبل از اینکه علم فیزیک به آن پاسخ دهد. شکست TUM کمتر الگوریتمی بود اما به همان اندازه آموزنده بود.

این تیم اعلام کرد که خودروی آنها، هیلی، پس از گیرکردن ترمز عقب چپ در فشار کم تا متوسط ​​در طول دور آرایش، بازنشسته شد. حتی نرم افزارهای پیچیده خودران نیز نمی توانند عیوب مکانیکی را جبران کنند. خودروی کینتیز، اسپارکز، با خودروی Constructor AI به عنوان نایب قهرمان، پیشتازی را به دست آورد و در جایگاه اول قرار گرفت.

اما تقریبا هر نتیجه‌ای را می‌توان پیشرفت در نظر گرفت، زمانی که خرابی موارد لبه مفیدی را ایجاد کرد: از دست دادن حسگر، محلی‌سازی به خطر افتاده، ترمز ناگهانی، دید محدود و تعامل بین سیستم‌های مستقلی که تصمیم‌گیری جداگانه می‌کنند. فراتر از داده‌های تصادف، Palarchi می‌گوید این محیط‌های موتوراسپرت فرصتی را برای توسعه سخت‌افزار انعطاف‌پذیرتر فراهم می‌کنند.

دمای کابین‌ها می‌تواند به 170 درجه فارنهایت برسد، و - در حالی که امیدواریم ربات‌اکسی شما آنقدر گرم نباشد - رادارها و لیدارهایی که می‌توانند گرمای زیاد را تحمل کنند، می‌توانند در شهرهای گرم‌کننده ما مفید باشند. چی کیونگ اونگ، معاون مدیر تیم در Kinetiz، همچنین مشاهده می‌کند که الگوریتم‌های پیش‌بینی توسعه‌یافته در مسیر می‌توانند در نهایت به خودروهای غیرنظامی کمک کنند تا در شرایط اضطراری واکنش نشان دهند.

او می‌گوید: «شما احتمالا می‌توانید از آن استفاده کنید تا اتومبیل را به شیوه‌ای ایمن‌تر متوقف کنید یا آن را در محدودیت‌ها کنترل کنید تا بتوانید زندگی‌ها را نجات دهید. یک نکته این است که برخلاف سایر آزمایشات آزمایشگاهی، شرکت ها ملزم به اشتراک گذاری داده های دقیق جمع آوری شده از وسایل نقلیه خود نیستند. داده های EAV 25 شرکت A2RL، ماشین مسابقه ای که توسط لیگ بر اساس خودروهای اصلاح شده Dallara SF23 توسعه یافته است، در حال حاضر در رقابت باقی می ماند. مسابقه بعدی A2RL به Yas Marina بازمی گردد، جایی که تیم ها سال ها صرف توسعه نرم افزار خود کرده اند.

سازمان دهندگان در حال حاضر در نظر دارند با کوتاه کردن دوره های آزمایشی، افزایش شبکه به هشت اتومبیل یا محدود کردن دسترسی به GPS، رقابت را سخت تر کنند. این تغییرات می تواند نشان دهد که آیا سیستم ها سازگارتر می شوند یا خیر. در همین حال، ما منتظر خواهیم بود تا ببینیم این اطلاعات چگونه به سناریوهای زندگی واقعی منتقل می شود. این داستان در اصل در WIRED خاورمیانه ظاهر شد.