2 میلیون نفر در نزدیکی آتشفشان "دهن جهنم" زندگی می کنند. ممکن است اتاقک دوم ماگما را پنهان کند

هنگامی که فاتحان اسپانیایی برای اولین بار به دریاچه گدازه آتشفشان ماسایا در اوایل دهه 1520 نگاه کردند، برخی معتقد بودند که این دریاچه باید ورودی جهنم باشد. فعالیت‌های اخیر شلوغ‌ترین آتشفشان نیکاراگوئه عمدتا شامل گاززدایی غیرفعال، تشکیل دریاچه‌های گدازه‌ای و انفجارهای پاک‌کننده هوا بوده است، اما ماسایا حداقل چهار فوران وزوویی بسیار انفجاری را در طول تاریخ خود ایجاد کرده است.

این برای یک آتشفشان سپر بازالتی مانند ماسایا غیرمعمول است. این آتشفشان‌ها جریان‌های گدازه‌ای آهسته و پرآب تولید می‌کنند، اما ماسایا می‌تواند بین فوران‌های پرآب و رفتار انفجاری خطرناک‌تر تغییر کند. امروزه، درک اینکه چه چیزی باعث این انتقال می شود برای ارزیابی تهدیدی که آتشفشان برای میلیون ها نفر در 13 مایلی (21 کیلومتری) آن زندگی می کنند، حیاتی است.

برای این منظور، محققان اخیرا از داده های ماهواره ای برای بررسی چگونگی تغییر زمین اطراف ماسایا در طی یک دوره مطالعاتی شش ساله استفاده کردند. یافته های آنها که در مجله Geophysical Research Letters منتشر شده است، نشان می دهد که این آتشفشان نه یک، بلکه از دو مخزن فعال ماگمایی تغذیه می شود.

لیزی جانسون، که به عنوان دانشجوی کارشناسی در برنامه علوم زمین در ایالت پن، پژوهش را رهبری می‌کند و اکنون در دانشگاه علوم زمین‌وای در دانشگاه زمینوای دکترای خود را دنبال می‌کند، گفت: داشتن درک کامل از فعالیت‌های آتشفشانی ماسایا و خطرات مربوط به آن بسیار مهم است، زیرا حدود 2 میلیون نفر در نزدیکی ماسایا زندگی می‌کنند و کالدرا یک پارک ملی و مقصد گردشگری محبوب است. بیانیه

جانسون افزود: «اگرچه ماسایا آخرین بار در سال 1772 یک جریان بزرگ گدازه ایجاد کرد، گاززدایی مداوم آن اغلب غلظت های خطرناکی از گاز آتشفشانی دی اکسید گوگرد را تولید می کند.

آتشفشان ماسایا یک سیستم دهانه پیچیده است که شامل مجموعه‌ای از مخروط‌ها و دهانه‌های تو در تو با دریچه‌ای فعال در دهانه سانتیاگو است. به گفته جانسون، سیستم‌های ماگمای مدفون آن به همان اندازه پیچیده هستند و این موضوع، درک نحوه عملکرد آنها را برای محققان دشوار کرده است.

هدف او و همکارانش بهبود این درک برای کمک به پیش‌بینی فوران و ارزیابی خطرات احتمالی برای مردم، به‌ویژه ساکنان ماناگوا در نزدیکی است. محققان تغییر شکل زمین در Masaya را با استفاده از یک سری زمانی مشاهدات از ماهواره Sentinel-1 آژانس فضایی اروپا از ژانویه 2018 تا فوریه 2024 تجزیه و تحلیل کردند.

این تجزیه و تحلیل نشان داد که زمین بالای مخزن مرکزی ماسایا - یک منبع ماگمایی واقع در شمال دهانه سانتیاگو و حدود 2 مایل (3 کیلومتر) زیر سطح - بین سال‌های 2018 تا اواسط سال 2022 تقریبا 3 سانتی‌متر فرو رفت، سپس دوباره بین اواسط سال 2022 و در کل دوره فعال در طول دوره شش ساله 2024 افزایش یافت. دهانه به طور مداوم غرق می شود و اشاره به مخزن دوم ماگمایی کم عمق تر در حدود 656 فوت (200 متر) زیر زمین دارد.

جانسون گفت: «وقتی فروکش می‌کند، این بدان معناست که احتمالا ماگما از آتشفشان تخلیه می‌شود، اما زمانی که زمین دوباره شروع به بالا آمدن کرد، این می‌تواند به این معنی باشد که ماگمای جدید بالقوه در حال حرکت است.» "در همان زمان، منطقه به طور مستقیم در اطراف دهانه فعال سانتیاگو در طول دوره مطالعه مستقل از انتقال به تورم مخزن اصلی تخلیه شد. این نشان می دهد که سیستم لوله کشی پیچیده تر است و می تواند به دلیل کاهش ماگما در یک مخزن دوم و کم عمق تر باشد."

کشف این دومین مخزن ماگمایی به طور مستقیم توضیح نمی دهد که چرا Masaya فوران های فوران های پرتاب کننده و شدیدا انفجاری ایجاد می کند، اما به دانشمندان تصویر واضح تری از سیستم لوله کشی زیرزمینی می دهد که برای پاسخ به این سوال باید درک کنند.

جانسون و همکارانش خاطرنشان کردند که مطالعه آنها هیچ تهدید قریب‌الوقوعی را برای جوامع اطراف ماسایا شناسایی نکرد، هرچند شایان ذکر است که انتشار مداوم گازهای آتشفشانی سمی تهدیدی برای سلامت عمومی است. از آخرین باری که Masaya فوران شدیدی ایجاد کرد، قرن ها می گذرد، اما مطمئنا می تواند روزی دوباره این کار را انجام دهد.

جانسون گفت: «مطالعات ژئودتیکی و مدل‌سازی طولانی‌مدت بیشتر درک کامل‌تری را ارائه می‌کند و امکان پایش و کاهش خطر مؤثر در ماسایا و سایر دریاچه‌های گدازه‌ای میزبان آتشفشان‌های بازالتی را فراهم می‌کند».