20 سال مک‌بوک: اپل چگونه لپ‌تاپ‌هایی را که امروزه استفاده می‌کنیم شکل داد

اپل همه چیز را از قاب های لپ تاپ unibody گرفته تا صفحه نمایش های با وضوح بالا تحت تاثیر قرار داده است.

رویای یک مک واقعا قابل حمل تقریبا به قدمت خود مکینتاش است. پنج سال پس از عرضه دسکتاپ اصلی مکینتاش در سال 1984، اپل مکینتاش پرتابل 16 پوندی و بسیار گران قیمت را روانه بازار کرد. به سرعت شکست خورد. اما پاور بوک 100 در سال 1991 و پس از آن پاور بوک 500 و پاور بوک جی 3 در سال 1994 از خاکستر بیرون آمد. سرانجام اپل در سال 1999 با iBook G3 رنگارنگ، طلای مصرف کننده اصلی را به دست آورد.

با یک دسته کوچک و یک قاب گرد بسیار دوست داشتنی، چه چیز دیگری می توانید بخواهید؟ دقیقا سریع نبود، اما نشانه واضحی بود که اپل قصد دارد رایانه‌هایی بسازد که برای توده‌ها جذاب باشد.

دقیقا لحظه ای را که برای اولین بار عاشق یک لپ تاپ اپل شدم را به یاد دارم. درست زمانی که در سال 2001 وارد کالج می شدم: با یک دسکتاپ که خودم ساخته بودم وارد شدم، اما نمی توانستم متوجه پاوربوک G4 بسیار زیبای چند همکلاسی شوم. من کیس تیتانیومی شیک آن را می‌پرستیدم و این که Mac OS X سال‌های نوری فراتر از ویندوز XP به نظر می‌رسید. سپس اپل اولین مک بوک پرو را در سال 2006 معرفی کرد که از هر نظر در PowerBook G4 پیشرفت کرد و از آن زمان دنیای محاسبات دیگر به همان شکلی نبوده است.

مهم نیست که درباره اپل یا سخت افزار آن چه فکر می کنید، شکی نیست که مک بوک ها لپ تاپ های تعیین کننده دو دهه اخیر بوده اند. سازندگان رایانه های شخصی عجله داشتند تا از طراحی شیک یکپارچه مک بوک پرو بهره ببرند و معرفی مک بوک ایر باعث ایجاد لپ تاپ های فوق قابل حمل شد.

مطمئنا، اپل اشتباهات خود را داشته است - اولین مک بوک ایر بسیار کند بود و بعدا تصمیم جدی گرفت تا پورت های مهم را از مک بوک پرو حذف کند - اما حتی این پورت ها به عنوان درس هایی برای صنعت رایانه های شخصی عمل کردند.

یکی از اولین داستان‌های مهمی که Engadget در سال 2005 پوشش داد، تغییر اپل به پردازنده‌های اینتل بود و از تراشه‌های PowerPC که سال‌ها به آن‌ها متکی بود دور شد. این باعث شد اولین مک‌بوک پرو و ​​مک‌بوک و همچنین آی‌مک اصلاح‌شده در سال 2006، سیستم‌های بسیار جذابی باشند.

در بیشتر موارد، MacBook Pro و MacBook نشانه دیگری از مهارت طراحی اپل و هشداری برای کل صنعت رایانه های شخصی بودند. مک بوک پرو نسخه باریک تر و اصلاح شده تری از قاب آلومینیومی PowerBook G4 بود، در حالی که پاور بوک زیبایی شناسی مشابهی را به قاب پلاستیکی منتقل می کرد. در آن زمان، بیشتر سازندگان رایانه های شخصی بر روی طراحی های کمتر هیجان انگیز و سودمندتر تمرکز داشتند. سونی شرکت رایانه‌های شخصی کمیابی بود که در واقع با سیستم‌های VAIO خود به زیبایی‌شناسی ممتاز متمایل شد، اما آنها همچنین بسیار کند و گران بودند.

در سال 2008، اپل مک بوک پرو و ​​مک بوک ایر را معرفی کرد که هر دو دارای قاب های "unibody" بودند که از یک بلوک آلومینیومی حک شده بودند. و واقعا، صنعت رایانه‌های شخصی از آن زمان به بعد هرگز مثل قبل نبوده است. قاب‌های unibody اپل قوی‌تر، سبک‌تر و جذاب‌تر از هر چیزی بود که در آن زمان در لپ‌تاپ‌های معمولی دیده بودیم، و این شرکت در دو دهه گذشته به تکامل این مفهوم ادامه داده است.

سازندگان رایانه‌های شخصی سال‌ها تلاش کردند تا کیس‌های unibody را تکرار کنند – عمدتا به این دلیل که اپل در زنجیره تامین جهانی شاسی‌های فلزی اختناق داشت. اما در نهایت، Razer توانست با لپ‌تاپ گیمینگ 2011 Blade خود را نزدیک کند. تلاش اینتل برای «اولترابوک‌های قابل حمل» در اوایل دهه 2010 باعث شد که سایر سازندگان رایانه شخصی نیز از این روش پیروی کنند. اولین XPS 13 دل یک قاب آلومینیومی و کف دست فیبر کربن را ترکیب کرد، در حالی که اچ پی لپ تاپ Envy 14 خود را با شیشه گوریلا گلس پوشانده بود تا متمایز شود.

اولین طراحی مجدد اپل از مک بوک ایر 11 اینچی و 13 اینچی که در اواخر سال 2010 معرفی شد، همچنین استاندارد جدیدی را برای اشکال لپ تاپ ایجاد کرد. به جای اینکه صرفا نازک باشند، کمی گوه شکل بودند که به آنها فضای بیشتری برای باتری های بزرگتر و درایوهای ذخیره سازی SSD سریعتر می داد. هم ایسوس و هم ایسر از مک بوک ایر برای همه دستگاه های فوق قابل حمل خود در دهه 2010 الهام گرفتند.

با مک بوک پرو 2012، اپل مفهوم "نمایش شبکیه چشم" را که در ابتدا در آیفون 4 معرفی شد، به ارمغان آورد. وضوح تصویر آنقدر واضح است که نمی توانید پیکسل های جداگانه را تشخیص دهید. Retina Display MacBook Pro گرایش جدیدی را به سمت لپ‌تاپ‌های با وضوح بالا آغاز کرد. طولی نکشید که هر سازنده رایانه شخصی شروع به مسابقه کرد تا فناوری صفحه نمایش بهتر و پیکسل های بیشتری را در سیستم خود ایجاد کند. از قضا، دل پیشگام طراحی قاب صفحه نمایش با تیغ نازک در دنیای رایانه های شخصی بود و تقریبا یک دهه طول کشید تا اپل به طور جدی قاب های صفحه نمایش خود را بتراشد.

مک بوک پرو 2016 به چند دلیل تغییر قابل توجهی داشت: معرفی نوار لمسی بود و اپل همچنین تمام پورت های قدیمی را حذف کرد و تنها چهار پورت USB-C و اتصال هدفون برای آن باقی گذاشت. اپل اساسا طراحی مک بوک 12 اینچی را که به داشتن تنها یک پورت USB-C بدنام بود، کاهش داد.

(این شرکت همچنین MacBook Pro را بدون نوار لمسی در سال 2016 عرضه کرد که تنها دارای دو پورت USB-C و جک هدفون بود.) این طراحی مجدد باعث شد MacBook Pro سبک‌تر و باریک‌تر از همیشه باشد، اما بسیاری از حرفه‌ای‌ها را نیز در سرما رها کرد، زیرا فاقد کارت‌خوان داخلی SD، پورت اتصال USB Type-A بود. حتی یک پورت برق اختصاصی MagSafe وجود نداشت. مک بوک پرو 2016 اوج سبک مینیمالیستی جانی آیو طراح اپل بود که اغلب به قیمت عملی بودن تمام می شد.

نوار لمسی مک‌بوک پرو از همان ابتدا باعث ایجاد تفرقه شد و به غیر از ASUS - که با صفحه‌نمایش ترک‌پد آزمایش کرد و همچنان در حال بررسی صفحه‌نمایش‌های دوگانه با ZenBook Duo است - تعداد کمی از شرکت‌های رایانه‌های شخصی سعی در رقابت داشتند. اما تصمیم اپل برای حذف پورت‌ها به سازندگان رایانه‌های شخصی اجازه داد تا همین کار را انجام دهند، همانطور که در سیستم‌های پریمیوم مانند لپ‌تاپ‌های XPS 13، HP Spectre و مایکروسافت سرفیس پس از سال 2016 شاهد بودیم. ASUS، Acer و دیگران در نهایت شروع به فشرده‌سازی پورت‌های قدیمی بیشتری در لپ‌تاپ‌های خود کردند، هم به عنوان پاسخی به محدودیت‌های متفاوت مصرف‌کنندگان و هم به‌عنوان پاسخی به محدودیت‌های متفاوت اپل.

در سال 2020، اپل به طور کامل کامپیوترهای خود را حول تراشه M1 خود تغییر شکل داد، یک سیستم مبتنی بر بازو بر روی یک تراشه که ثابت کرد هم قدرتمندتر و هم کارآمدتر از CPU های x86 اینتل است. مهم‌تر از همه، Apple Silicon هسته‌های CPU، هسته‌های GPU، RAM، NPUهای هوش مصنوعی و اتصالات I/O را روی یک تراشه واحد گرد هم آورد. M1 MacBook Air و MacBook Pro یک مکاشفه بودند: آن‌ها فوق‌العاده سریع بودند، باتری زیادی را تقویت می‌کردند و حتی نمی‌توانید بگویید که برنامه‌های شبیه‌سازی شده را اجرا می‌کنند.

در حالی که ما شاهد بودیم رایانه‌های شخصی ویندوزی در طول سال‌های قبل از ۲۰۲۰ با پشتیبانی از Arm پشتیبانی می‌کردند، اما همیشه کند بودند و پشتیبانی قدیمی وحشتناکی را ارائه می‌کردند. اپل سیلیکون و سیستم عامل بازنگری شده این شرکت، راه بسیار بهتری را برای ساخت لپ‌تاپ مبتنی بر بازو نشان دادند.

اپل مدل‌های بازطراحی‌شده M1 Pro و M1 Max MacBook Pro را در سال 2021 دنبال کرد، که در نهایت یک کارت‌خوان SD و درگاه HDMI و همچنین M2 MacBook Air در سال 2022 (که من در آن زمان یک رایانه تقریبا بی‌نقص نامیدم) را به بازار آورد. در پاسخ، مایکروسافت شریک خود کوالکام را برای کمک به ساخت لپ‌تاپ‌های Copilot+، سیستم‌های مجهز به بازویی که می‌توانند عمر باتری و عملکرد قابل مقایسه‌ای را با سخت‌افزار اپل ارائه دهند، گرد هم آورد. اگرچه نام تجاری Copilot+ چندان موفقیت آمیز نبود، حداقل به ایجاد سخت افزار بهتر در لپ تاپ های ویندوز کمک کرد.