3 سال ویرانی غزه در واقع چگونه به نظر می رسد

امروز سه سال از آغاز جنگ ویرانگر اسرائیل علیه غزه پس از حملات حماس در 7 اکتبر 2023، و یک سال از توافق آتش بس که هیچ کمکی به توقف ارتش اسرائیل نکرد، می گذرد. می‌خواهم به شما بگویم که سه سال چگونه است، زیرا این عدد به خودی خود برای اکثر مردم معنی ندارد. برای درک اینکه سه سال این واقعیت به چه معناست، باید از بی حسی گذر زمان و برچیدن سیستماتیک زندگی بشر چشم پوشی کرد.

وقتی سازمان ملل گزارش می دهد که 90 درصد از جمعیت غزه به اجبار آواره شده اند، به این معنی است که نزدیک به 2 میلیون فلسطینی از ریشه آواره شده اند که بسیاری از آنها بارها و بارها با خشونت آواره شده اند. اکثر آنها اکنون در شهرهای غیربهداشتی چادری شلوغ، خفه کننده و غیربهداشتی انباشته شده اند که در آن هوا بوی دود و فاضلاب خام می دهد و استیصال تنها چیزی است که ثابت است. آنها فقط "آواره" نیستند - به معنای واقعی کلمه چیزی برای رفتن به خانه باقی نمانده است.

در حالی که بیش از 80 درصد از ساختمان‌های غزه به طور سیستماتیک با خاک یکسان شده‌اند، کل دودمان خانوادگی، محله‌ها و خاطرات دوران کودکی به گرد و غبار بتونی خاکستری تبدیل شده‌اند. به نظر می رسد کودکی است که سال ها در مقابل موشک های دریافتی چشم دوخته است و شاهد کشته شدن والدین و خواهر و برادرها در مقابل آنها بوده است. سازمان ملل تخمین می زند که 17000 کودک در غزه یتیم یا از سرپرستان خود جدا شده اند. هزاران نفر دیگر با قطع عضو، سوختگی و ترکش زندگی می کنند و نمی توانند جراحی یا پروتز مورد نیاز خود را دریافت کنند.

حتی از زمان آتش‌بس، حملات و تیراندازی اسرائیل همچنان باعث کشته شدن آنها شده است، بیش از 300 کودک از زمان شروع آن. به نظر کودکی است که هرگز شیر آب را باز نکرده و آب از آن بیرون آمده است. آب، برای آن کودک، از یک قوطی جری می آید، حمل می شود، جیره بندی می شود، برای آن در یک صف مبارزه می شود. به نظر می رسد کودکی که نمی داند یک سقف قرار است باران را از بین ببرد، تکان نخورد، نشت کند و آب را با سر و صدا وارد کند.

به نظر می رسد کودکی است که هرگز در کلاس درس واقعی ننشسته است و گرسنه به رختخواب می رود زیرا هنوز غذای کافی برای سیر کردن او وجود ندارد. و به نظر می رسد که یک مرد سالخورده، مانند پدرم، در پاییز امسال به سرطان مبتلا شده است و قادر به دریافت درمانی نیست که می تواند جانش را نجات دهد، زیرا اسرائیل بیمارستان هایی را که می توانند او را درمان کنند ویران کرده است و به او اجازه نمی دهد غزه را برای مراقبت های ممکن ترک کند. این تخریب سیستماتیک هر دیوار، هر بیمارستان و هر درخت محصول جانبی جنگ نیست.

این یک تلاش عمدی از سوی اسرائیل برای از بین بردن امکان زندگی برای فلسطینیان در غزه است و خانواده ها را با یک انتخاب ظالمانه رها می کند: خاک اجداد خود را رها کنید یا در زیر ویرانه های آن بمیرید. مقامات بلندپایه اسرائیل در تالارهای قدرت راحت و مجهز به تهویه مطبوع، آشکارا از «مهاجرت داوطلبانه» فلسطینی‌ها از غزه صحبت می‌کنند و می‌گویند که آن‌ها منتظر هستند تا رئیس‌جمهور ترامپ برنامه‌های آنها را تأیید کند.

این یک اصطلاح عقیم و ناصادقانه است که به معنای پنهان کردن ریشه کن کردن سیستماتیک - به عبارت دیگر، پاکسازی قومی - کل مردم از تنها خانه ای است که تاکنون شناخته اند. در حال حاضر بیش از 71000 کودک زیر پنج سال در معرض خطر سوء تغذیه حاد قرار دارند. به گفته سازمان ملل، جریان کمک‌ها به غزه از ماه‌های اول پس از آتش‌بس تقریبا یک‌سوم کاهش یافته است، در همین حال، ارتش اسرائیل فعالانه در حال بیرون‌کشیدن آوارها و بیرون کشیدن بتن‌هایی است که با اجساد خرد شده فلسطینی‌هایی که در زیر آن کشته شده‌اند، یکی می‌شود. کارشناسان بین المللی و سازمان ملل

مقامات می گویند اسرائیل فقط آوارها را پاکسازی نمی کند - آنها در حال پاکسازی یک گور دسته جمعی و شواهد جنایات اسرائیل هستند. به ما گفته می‌شود که آتش‌بس وجود دارد، اما چیزی در ماشین‌آلات زیربنایی آنچه گروه‌های حقوق بشر و دیگر کارشناسان به این نتیجه رسیده‌اند که یک نسل‌کشی توسط اسرائیل است متوقف نشده است. پس از تماشای وحشتی که اسرائیل به مدت سه سال بر غزه تحمیل کرده است، سرانجام زمان آن فرا رسیده است که جهان به آن پایان دهد. ایالات متحده و سایر امضاکنندگان کنوانسیون نسل کشی از نظر قانونی موظف به اقدام هستند.

کشورها باید تحریم‌ها و تحریم تسلیحاتی را علیه اسرائیل اعمال کنند، از جمله پایان دادن به بودجه نظامی بی‌قید و شرط ایالات متحده. اسرائیل باید اجازه ورود بدون قید و شرط کمک های بشردوستانه - آب، غذا، سوخت، دارو و مواد سرپناه را بدهد. بودجه آژانس امداد و کار سازمان ملل باید احیا شود، و باید اجازه داده شود که بدون مداخله کار کند. مجموعه ای از آشپزخونه ها و موسسات خیریه نمی توانند جایگزین زیرساخت های مدنی کل جمعیت شوند.

فلسطینی‌ها باید در برنامه‌ریزی آینده غزه متمرکز شوند - نه یک کمیته تکنوکراتیک که به هیئتی از سرمایه‌گذاران خارجی گزارش دهد که بهترین منافع خود را در دل ندارند. پدرم از یک نسل کشی جان سالم به در نبرد و تنها به دلیل سرطان درمان نشده در پناهگاهی جان سپرد که هر بار که باران می بارد مجبور به فرار می شود. درخواست بیش از این یک خواسته رادیکال نیست - این کف نجابت انسانی است. زمان آن رسیده است که دولت ما شروع به برخورد با آن کند. هانی المادحون معاون امور بشردوستانه در UNRWA آمریکا و یکی از بنیانگذاران آشپزخانه سوپ غزه است.

او نویسنده کتابی است که در آینده منتشر خواهد شد، "مسیر در برابر هواپیماهای بدون سرنشین: نبرد یک خانواده برای تغذیه غزه".