3 چیزی که شی از ترامپ برد

شی جین پینگ، رهبر چین، از سفر اخیر دولتی خود به ایالات متحده سه چیز خواست. او با همه چیزهایی که نیاز داشت و بیشتر به لطف چانه‌زنی با رئیس‌جمهور دونالد ترامپ که به نظر می‌رسید در بن‌بست استراتژیک به نفع پکن ایجاد می‌کرد، آنجا را ترک کرد.

استقبال از فرش قرمز شی در پایگاه مشترک اندروز در مریلند و تصمیم بی‌سابقه ترامپ برای استقبال از هواپیمای خود بر روی آسفالت، به اخبار صفحه اول رسانه‌های دولتی چین تبدیل شد، نه به خاطر آنچه در مورد روابط اغلب نزاع‌آمیز با رقیب اصلی آمریکا می‌گفتند، بلکه به خاطر موقعیت و مشروعیتی که به قدرتمندترین رهبر چین در یک نسل داده‌اند.

برای شی بسیار مهم بود که برای تماشاگران در خانه علامت بزند، اما او همچنین به دنبال نشان دادن به بلوک ضدغربی تحت رهبری پکن بود که او به تنهایی می‌تواند رئیس‌جمهور ایالات متحده را با ترکیبی از روابط شخصی و روابط اقتصادی رام کند، همه اینها در حالی که رضایت بی‌صدا با منافع اصلی چین را تضمین می‌کند.

ترامپ با منافع مادی خود از نشست خارج شد اما مجبور شد دو برابر بیشتر تلاش کند تا اثرات جنگ تعرفه‌ای خود با چین را معکوس کند. در حالی که ترامپ توجه خود را به میان دوره ای ماه آینده معطوف کرده است، شی از قبل برنامه ای دارد تا رهبر ایالات متحده را تا پایان دوره ریاست جمهوری خود شیرین نگه دارد.

چین تحت رهبری شی اعتماد به نفس بیشتری پیدا کرده است و معتقد است که سزاوار آن است که با ایالات متحده در سرتاسر جهان به عنوان همتای آمریکا رفتار شود. این کشور قبلا مورد احترام بسیاری از کشورهای جنوب جهانی است، اما به رسمیت شناختن آمریکا نیز نیاز داشت.

کاخ سفید به پکن جایگاه قدرت برابری داد که می خواست و این کار را در بحبوحه فشار دو حزبی در ایالات متحده برای مقابله با رشد چین – از لحاظ اقتصادی، نظامی و تکنولوژیک – انجام داد. اینکه ترامپ دست کم به طور علنی، شاهین‌های چینی دولتش را وادار به عقب‌نشینی کرد، پیروزی کوچکی برای شی نیست.

نخبگان حاکم چین بر این باورند که نظم لیبرال دموکراتیک غرب در حال افول جمعی است و در نابرابری طبقاتی، تنش اجتماعی و زوال مالی فرو رفته است. بر اساس ادبیات آکادمیک چینی، ایالات متحده، علیرغم مزایای سیستمی اش، فرزند پوستر این پوسیدگی است.

شی اغلب می گوید شرق در حال افزایش است. چین در حال عقب نشینی است و زمان به سود اوست. یک رابطه سازنده "ثبات استراتژیک" بین دو کشور، که در آن دو طرف رقابت کنند اما از جنگ اجتناب کنند، تنها نوع بن بست مورد نظر پکن است. توافق شی با ترامپ به آن دست یافت.

شی سال‌ها به آمریکا درباره خطرات ناشی از قرار گرفتن در مسیر طرح‌هایش در تایوان هشدار داده است، جزیره‌ای که به طور دموکراتیک اداره می‌شود و چین ادعا می‌کند متعلق به خود است. رهبران ایالات متحده از جمله ترامپ علنا در مورد این موضوع تزلزل کرده اند، اما هیچ یک به خواسته های پکن برای قطع روابط دفاعی با تایپه تن نداده اند.

نه در بیانیه‌های ایالات متحده و نه چین پس از اجلاس سران به تایوان اشاره نکردند، اما رسانه‌های دولتی چین سخنان احتیاط جدیدی را از شی به ترامپ منتقل کردند. سکوت نسبی واشنگتن در مورد موضوع حساس به ماشین تبلیغاتی پکن این امکان را داده است که شکاف ها را پر کند، از جمله با متمایل شدن به کینه طولانی مدت ترامپ علیه صنعت تراشه سازی تایوان.

ترامپ که صحبت‌های سخت خود در مورد چین را لغو کرده است، چندین هدایای جدایی به شی به عنوان پاداش داد: او از انتقاد مستقیم از فشار چین علیه متحدان ایالات متحده در آسیا اجتناب کرد، هیچ سؤال سختی در مورد نقش چین در جنگ سرد جدید هوش مصنوعی مطرح نکرد و برخلاف باراک اوباما، رئیس‌جمهور سابق در سال 2015، شی را از بررسی دقیق خبرنگاران آمریکایی در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک دور کرد.

اما او امتیازات کافی را برای شرکت در انتخابات میان دوره ای نوامبر با ادعای پیروزی جمهوری خواهان خود کسب کرد.

شگفت آورتر از همه اینکه در جبهه سیاست خارجی، شی از موضع ترامپ مبنی بر اینکه ایران هرگز نباید سلاح هسته ای داشته باشد و نباید عوارضی بر تنگه هرمز تحمیل کند، حمایت کرد - پیروزی بسیار مورد نیاز رئیس جمهور ایالات متحده در حالی که جنگ در خاورمیانه به بزرگترین مزاحمت او تبدیل می شود.

با این حال، حمایت شی از زبان مورد علاقه ترامپ در مورد ایران، تضمینی نبود که پکن از راه‌های دیگر، از جمله به‌عنوان بزرگ‌ترین خریدار نفت خام تحریم‌شده‌اش، یعنی رگ حیات اقتصاد ایران، کمک به تهران را متوقف کند.

آب شدن روابط پس از نشست ترامپ و شی پکن در ماه مه به نفع هر دو رهبر است اما در دراز مدت به نفع پکن است. اینکه ترامپ با سفر به چین برای گفتگوهای حضوری بیشتر با شی در ماه نوامبر پیش از میزبانی از رئیس جمهور چین در میامی در ماه بعد موافقت کرده است، نشانه ای از رضایت هر دو رهبر از تنش زدایی فعلی است.

به نظر می‌رسد ترامپ مشتاق‌تر دو رهبر برای ایجاد روابط پایدار اقتصادی برای تضمین ثبات قیمت سهام در میان‌دوره‌ای است. اگر حزب جمهوری خواه تا حد زیادی آسیبی ندیده از طرف دیگر خارج شود، او برای مذاکره با پکن جایگاه قوی تری خواهد داشت. در غیر این صورت، شی نسبت به رئیس‌جمهور آمریکایی که دستور کار او احتمالا توسط کنگره تحت کنترل دموکرات‌ها متوقف خواهد شد، برتری خواهد داشت.

شی از روابط آرام تر با ایالات متحده به میزان زیادی سود می برد. رهبر چین در حال حاضر به بیست و یکمین کنگره ملی حزب کمونیست در یک سال آینده چشم دوخته است. بسیاری انتظار دارند که شی برای چهارمین دوره به عنوان دبیر کل بی‌رقیب بایستد - که در دوران مدرن بی‌سابقه است - و او جانشین مشخصی ندارد.

ثبات برای پکن کلیدی است زیرا اقتصاد چین در نقطه عطف قرار دارد. روش قدیمی که توسط تولید و نیروی انسانی مازاد هدایت می شد، آن را به جایی رساند، اما چین در نهایت نتوانست مطابقت داشته باشد و همانطور که پیش بینی های داخلی و خارجی پیش بینی کرده بودند، تا پایان دهه از ایالات متحده پیشی نخواهد گرفت. راه جدید، مبتنی بر نوید فناوری‌های نوظهور، نشان‌دهنده بهترین شانس آن برای تبدیل شدن به شماره 1 است.

در این میان، مدیریت آنچه که پکن آن را سقوط اجتناب‌ناپذیر و گاه آشفته آمریکا می‌داند، بالاترین اولویت شی است، زیرا همانطور که روسیه ثابت کرده است، حتی یک ابرقدرت در حال فروپاشی نیز می‌تواند به شدت بی‌ثبات باشد.