پرش به محتوای اصلی

31 سال انتظار برای موفقیت - اما آیا هواداران اورتون هنوز هم می توانند جشن بگیرند؟

بی‌بی‌سی فوتبال۱۴۰۵ مهر ۶, دوشنبه، ساعت ۱۱:۲۶حدود 8 دقیقه مطالعه

آیا حمایت از اورتون یک زندگی پر از فلاکت است یا هنوز دلایلی برای جشن گرفتن وجود دارد؟ فیل مک نالتی نویسنده ارشد فوتبال به دنبال پاسخ است.

هواداران اورتون از ابتدای قرن حاضر، اوج و فرودهایی را تجربه کرده اند

شروع شکست ناپذیر اورتون در فصل لیگ برتر و پیشرفت در جام کارابائو باعث شیوع جزئی چیزی شده است که در چند وقت اخیر به ندرت در میان هواداران آنها احساس می شود - خوش بینی.

خوش‌بینی محفوظ است، قابل درک است، اما پس از خشمی که پس از یک پنجره نقل و انتقالات ناموفق به وجود آمد، روحیه تا حدودی تغییر کرده است، که نمونه آن یک روز پایانی نامطلوب بود که دیوید مویس، سرمربی، تنها 18 بازیکن بزرگ خارج از زمین داشت.

انتقال فالورین بالوگون، مهاجم آ اس موناکو، زمانی که وی پس از مشکلات پزشکی از این قرارداد کنار رفت، ناکام ماند، در حالی که ایلیمان ندایه، مسلما بهترین بازیکن اورتون، به مبلغ 65 میلیون پوند به منچسترسیتی فروخته شد.

در مقابل این پس زمینه است که مویس به دنبال پایان دادن به جستجوی 31 ساله اورتون برای موفقیت است که آنها را با رکوردی ناخواسته مواجه کرده است.

از آغاز قرن حاضر، اورتون تنها باشگاهی در چهار سطح برتر فعلی فوتبال انگلیس است که جامی را کسب نکرده است - آخرین آنها قهرمانی در جام حذفی 1995 برابر منچستریونایتد در ومبلی قدیمی است - یا صعود نکرده است.

البته برای لذت بردن از عجله صعود، اورتون ابتدا باید درد سقوط را متحمل شود.

تقریبا در این هزاره اتفاق افتاد زیرا اورتون - آخرین بار در سال 1951 سقوط کرد - با شکست دادن بورنموث در آخرین روز فصل 2022-2023 همچنان پابرجا ماند. آن‌ها در رقابت‌های قبلی تنها با دو گل کمتر، امنیت خود را تضمین کردند تا در آخرین بازی خود در شبی پر از رعد و برق ورزشی در گودیسون پارک، کریستال پالاس را شکست دهند.

پس آیا حمایت از اورتون یک زندگی پر از بدبختی ورزشی است؟ یا آیا هنوز شادی و جشنی برای پیروی از یکی از موسسات بزرگ قدیمی فوتبال انگلیس وجود دارد؟

بازیکن سابق لئون عثمان که بین سال‌های 2003 تا 2016 433 بازی برای اورتون انجام داد و 58 گل به ثمر رساند، می‌گوید: "بله، ناامیدی‌ها و آن سال‌های بدون جام بوده است، اما اجازه دهید این را به شما بگویم - من اورتونی بودن را با هیچ چیز در دنیا عوض نمی‌کنم."

و دکتر دیوید فرانس، هوادار سرشناس اورتون، که محاسبه می‌کند دو میلیون مایل سفر کرده است - معادل چهار بار رفتن به ماه و بازگشت - برای تماشای باشگاه محبوبش از خانه‌اش در ایالات متحده، به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: "می‌توانم توضیح دهم که چه چیزی را جشن می‌گیرم، حتی اگر موفقیت ملموسی برای مدت طولانی نداشته باشیم. من اورتونی بودن را جشن می‌گیرم."

افراد دیگری که حمایت از اورتون را نیز جشن می گیرند عبارتند از اندی برنهام نخست وزیر و مارک کارنی همتای خود در کانادا، که اخیرا هر دو در برد 1-0 جام EFL مقابل ولورهمپتون واندررز در استادیوم هیل دیکنسون حضور داشتند که در مرحله یک هشتم نهایی برابر نیوکاسل یونایتد قرار گرفت.

مویس از اورتون بیشتر می خواهد - اما به اروپا اشاره نکنید

اندی برنهام و مارک کارنی هواداران اورتون پیروزی مقابل وولوز را جشن می گیرند

آماری که بر اورتون و هوادارانش درد دل می‌کند، منعکس‌کننده آن اوج‌ها و افت‌های منظم‌تر است - اما همیشه با حمایت شدید، وفادار و بازی‌های فروخته‌شده، در گودیسون پارک و استادیوم جدید باشکوه هیل دیکنسون همراه است.

و اورتون در کنار آرسنال، چلسی، لیورپول، منچستریونایتد و تاتنهام هاتسپر که هرگز از رده های بالای جدول خارج نشده اند، یکی از شش قهرمان لیگ برتر باقی مانده است.

در جاهای دیگر، داستان اورتون از نوار چندان تملق آمیز نیست.

از سال 2000، آنها دو نیمه نهایی جام حذفی را باختند، سومین برد را در ضربات پنالتی در سال 2009 مقابل منچستریونایتد بردند، اما در فینال به چلسی باختند.

اورتون در اولین درخواست در راند سوم هشت بار ناک اوت شده است.

در جام EFL، آنها تنها دو بار در سال های 2008 و 2016 به نیمه نهایی رسیده اند و هر دو را باخته اند.

در لیگ از سال 2000، اورتون در 27 بار موفق به پیروزی در چلسی نشده است، تنها دو بار در منچستریونایتد، یک بار در آرسنال و لیورپول و پنج بار در منچسترسیتی. اورتون در سال 2011 در استمفوردبریج در دور چهارم جام حذفی پیروز شد.

در 53 دربی مرسی ساید در این مدت لیگ برتر، اورتون تنها 5 برد و 28 باخت داشته است.

دفتر کل آنها با پیروزی دراماتیک دور چهارم جام حذفی مقابل لیورپول در سال 2009، با گل دقیقه آخر دن گاسلینگ در وقت اضافه، و همچنین پیروزی مهم 1-0 دربی که بخشی از بهترین فصل آنها در این دوره آیش بود، متعادل می شود.

در سال 05-2004، دیوید مویس، سرمربی اورتون، کاری را انجام داد که آرسن ونگر، سرمربی وقت آرسنال، پس از فروش وین رونی به منچستریونایتد، آن را به عنوان "معجزه" توصیف کرد و آنها را به مقام چهارم و لیگ قهرمانان اروپا رساند.

این یک کمپین حاوی یکی دیگر از لحظات جشن اورتون بود، زمانی که دانکن فرگوسن منچستریونایتد سر الکس فرگوسن را عذاب داد و در یک شب به یاد ماندنی دیگر در گودیسون با ضربه سر مشخصه از روی ضربه ایستگاهی میکل آرتتا، گل پیروزی را به ثمر رساند.

لئون عثمان بیش از 400 بازی در 13 سال حضور در تیم اصلی اورتون انجام داد

متأسفانه، سفر اورتون به مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا با ناراحتی و جنجال به پایان رسید، زیرا پس از باخت 2-1 بازی رفت در خانه مقابل ویارئال، داور نیمه نهایی، به طور مرموزی ضربه سر دیرهنگام فرگوسن را رد کرد که می توانست تساوی را به وقت اضافه ارسال کند.

آنها در نهایت با نتیجه 4-2 در مجموع به دنبال تصمیمی که هنوز هم در رتبه اول قرار دارد، به میدان رفتند.

عثمان صلاحیت لازم برای پاسخگویی را دارد، زیرا بین سال‌های 2003 تا 2016 در اورتون از دوران درخشانی در تیم اصلی اورتون لذت برده است.

او به بی‌بی‌سی اسپورت گفت: «ما در آن زمان‌ها ناامیدی‌هایی داشتیم، مطمئنا از نظر نگرفتن چیزی، اما روزهای خوب و لحظات خوبی را در این مسیر داشتیم.

ما به نیمه نهایی، فینال جام حذفی، چند جشن بزرگ رسیدیم. ما سفرهای خوبی در اروپا داشتیم - فکر می کنم در نورنبرگ در جام یوفا با هزاران نفر از هوادارانمان برای لذت بردن از آن برنده شدیم.

مطمئنا احساس نمی‌کنم که 26 سال بدبختی گذشته باشد. من به شدت با آن مخالفت می‌کنم. زمانی که در سال 2005 به لیگ قهرمانان اروپا راه یافتیم، با توجه به باشگاه‌هایی که با آنها روبرو بودیم، این یک دستاورد باورنکردنی بود. ما در آن فصل کار بسیار ویژه‌ای انجام دادیم.»

عثمان افزود: "من بیش از هر اورتونی در جهان ناراحت هستم که در 20-30 سال گذشته چیزی نبرده ایم، مطمئنا در دوره ای که من بازی کردم و می توانستم روی آن تاثیر بگذارم، اما هرگز حتی یک لحظه نبوده است که اورتونی بودن را با شخص دیگری عوض کنم.

اورتونی بودن بهتر از حمایت از هر باشگاه دیگری است، و شما به حرف های من توجه کنید، اگر و زمانی که ما مدال های نقره ای دریافت کنیم، فقط آن جشن ها را تماشا کنید. آنها چیز دیگری خواهند بود."

اورتون آخرین بار در سال 1995 با شکست منچستریونایتد در فینال جام حذفی در ومبلی یک جام را به دست آورد.

حکم این هوادار از دکتر فرانس گرفته شده است که میزان ارادت او به اورتون را می توان در آن دو میلیون مایل سنجید.

این نتیجه سفرهای بیشماری از اقیانوس اطلس است که این مرد 78 ساله از آریزونا در ایالات متحده انجام داده است، کشوری که از سال 1977 پایگاه او بوده است.

دکتر فرانس یک هوادار معمولی اورتون نیست و در اولین بازی خود در 4 سپتامبر 1957 شرکت کرد، زمانی که اورتون با بازبی بیبز منچستریونایتد به تساوی 3-3 رسید.

او بنیاد بازیکنان سابق اورتون را در سال 1999 تأسیس کرد و بایگانی برتر باشگاه است، با بیش از 20000 مورد یادگاری که از طریق صندوق خیریه مجموعه اورتون به مالکیت عمومی منتقل شد و اکنون در دفتر ثبت اسناد لیورپول نگهداری می شود.

دکتر فرانس اذعان می‌کند: "فکر می‌کنم پس از حرکت کشتی لیگ برتر، قایق را از دست دادیم. ما دیگر بهترین بقیه نیستیم."

"برای یک دوره 10 ساله تحت رهبری دیوید مویس، ما به طور میانگین در رتبه ششم یا هفتم قرار گرفتیم و داستان بد شانسی عجیبی داشتیم، و اخیرا برای یک دوره سه ساله تقریبا می‌توانیم به عنوان یک مایه خنده توصیف کنیم. امیدوارم که دیگر اینطور نباشد.

ما در کنار استون ویلاها و نیوکاسل ها نیستیم که بهترین ها را به چالش می کشند، اما به امید زندگی می کنیم.

دکتر دیوید فرانس تقریبا 70 سال است که از اورتون حمایت می کند

و تعهد او به اورتون چقدر برای او هزینه داشته است؟

او با اشاره به شرکتی که توسط پدرسالار اورتون در دهه‌های 1960 و 1970 سر جان مورز تشکیل شده بود، می‌گوید: «یک جک‌پات هفت رقمی لیتل‌وودز پولز».

دکتر فرانس می‌گوید: «اگر یک جشن اخیر را در یک بازی انتخاب کنم، این پیروزی 2-0 ما مقابل لیورپول در گودیسون در آوریل 2024 خواهد بود - اولین پیروزی ما در 30 دربی، بدون در نظر گرفتن برد 2-0 پشت درهای بسته در آنفیلد [در طول همه‌گیری کووید-19].

«من در ردیف دوم جعبه کارگردانان نشسته بودم و سه ردیف پشت سرم، اندی برنهام مشخصی بود، مشت های گره کرده و هوای مرسی ساید را مشت می کرد.

"من بسیار خوش شانس هستم که بخشی از چیزی بسیار ویژه در حمایت از اورتون هستم. جامعه خاصی است. شما یک اورتونی نمی شوید تا شکارچی شکوه باشید؟

"ما وفاداری درون خود داریم. ما فقط از باشگاه حمایت نمی کنیم، اورتونی ها از یکدیگر حمایت می کنند. ما یک خانواده هستیم. وقتی برای تماشای اورتون می روم، احساس می کنم در بین دوستانم هستم."

و او امیدوار است که او و آن طرفداران اورتون به زودی چیزی برای جشن گرفتن داشته باشند.

محتوای تافی قبل از مسابقه، بعد از مسابقه و موضوعی

در مورد اورتون بپرسید - چه چیزی می خواهید بدانید؟

خواندن متن کامل در بی‌بی‌سی فوتبالبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

A 31-year wait for success - but can Everton fans still celebrate?

Is supporting Everton a life of misery, or are there still reasons to celebrate? Chief football writer Phil McNulty seeks the answer.

همه‌ی اخبار فناوری