4 مورد از به یاد ماندنی ترین لحظات بیوتکنولوژی در تاریخ علمی مدرن

نیوساینتیست که دو سال قبل از من متولد شد، تغییرات بی‌سابقه‌ای را از سال 1956 ثبت کرده است - فرود روی ماه، انرژی هسته‌ای، عصر دیجیتال. افتخار من این بود که در طول مدت حضورم در میز خبر از سال 1986 تا 2018 به استقبال چنین تغییرات طوفانی بروم، دوره‌ای که هیچ کمبودی در اکتشافات بزرگ، به‌ویژه در زمینه پزشکی و بیوتکنولوژی نداشت. من با سروصدا (و به معنای واقعی کلمه) اولین داستان‌هایم را در یک ماشین تحریر می‌کوبیدم، در عصر روزنامه‌نگاری که به تلفن، دفترچه یادداشت، کوتاه‌نویسی، فکس و مقدار زیادی جوهر قرمز وابسته بود.

اکنون، روزنامه‌نگاران می‌توانند به سرعت حقایق را بررسی کنند و منابع متخصص را در اینترنت بیابند - یک امتیاز واقعی، در میان چالش جدید صنعت از سوی هوش مصنوعی.

هر اتفاقی که بیفتد، من مطمئن هستم که نیو ساینتیست همیشه آنجا خواهد بود و صادقانه از خط مقدم علم و فناوری گزارش می‌دهد - درست مانند آنچه در طول این چهار داستان به یاد ماندنی‌ام از زمان نوشتن بزرگترین اخبار علمی جهان انجام دادم.

1997: شبیه سازی بمب

مات و مبهوت! جنون پستان! من و همکارانش پس از اسکن بیانیه مطبوعاتی نیچر در اوایل سال 1997 درباره ایجاد دالی، اولین حیوان شبیه سازی شده از بافت بالغ بدن، اینگونه واکنش نشان دادیم. این بدعت بیولوژیکی بود. این قانون این قانون کتاب درسی را به چالش می‌کشد که وقتی سلول‌ها به بافت بدنی خاصی تبدیل شدند - در مورد دالی، بافت پستان - این یک خیابان یک طرفه است و نمی‌توان آن‌ها را به عقب برگرداند و به منشا خود در جنین بازگرداند.

اما این همان کاری است که تیم زیر نظر یان ویلموت در موسسه Roslin در اسکاتلند انجام داده بود. آنها با کاشت سلول پستان در تخم گوسفندی که از هسته اصلی آن خالی شده بود، موفق شدند. با توجه به یک پالس الکتریکی، عوامل بیوشیمیایی در تخمک به طور کامل سلول پستان را به یک جنین بازگرداند که پس از لانه گزینی در رحم مادر پرورش‌دهنده تبدیل به دالی شد. ما بلافاصله متوجه شدیم که این یک خبر بسیار مهم است، و یک پخش خبری چند صفحه ای برای شماره آینده New Scientist آماده کردیم.

این پیشرفت باعث ایجاد یک جنون رسانه ای شد. جای تعجب نیست که تمرکز بر این بود که آیا افراد می توانند به همان روش از بافت خودشان شبیه سازی شوند یا خیر. ناگهان، پیش‌بینی‌های وحشتناکی داشتیم که دیکتاتورها راه خود را به سوی سلطه جهانی شبیه‌سازی می‌کنند. مثبت تر، برخی از دانشمندان حدس می زنند که روش شبیه سازی می تواند به طور بالقوه بافت تازه و نامحدودی را از خود بیماران برای پیوند یا پیوند ایجاد کند و از خطر رد بافت جلوگیری کند. اما گروه‌های ضد سقط جنین مخالفت خود را با هر نوع شبیه‌سازی انسانی مطرح کردند، بر این اساس که این کار مستلزم دستکاری تخم‌های انسان است.

ایان ویلموت با گوسفند دالی

وحشت اخلاقی در مورد دالی برای مدتی ادامه یافت - یک مذهب بشقاب پرنده در کانادا به نام Raelians حتی ادعا کرد که آنها برنامه هایی برای شبیه سازی یک دختر مرده دارند - اما سر و صدا در نهایت با ظاهر شدن محدودیت های این تکنیک برطرف شد. دالی خود تنها تولد موفقیت آمیز از 277 سلول پستان بود و ادعای سال 2004 مبنی بر اولین جنین شبیه سازی شده انسان توسط وو سوک هوانگ تقلبی بود.

پس از همه هیاهوها و امیدها، تکنیک دالی به سادگی نتوانست کالاها را تحویل دهد و به غیر از کاربردهای خاص مانند شبیه سازی حیوانات خانگی و حیوانات کمیاب، به تدریج از کانون توجه محو شد.

2000: ژنوم انسان برجسته

رونمایی از اولین پیش نویس ژنوم انسان پس از تلاش 10 ساله توالی یابی ماراتن، نقطه عطفی بود. همانطور که بیل کلینتون رئیس جمهور ایالات متحده آن را توصیف کرد، "شگفت انگیزترین نقشه ای که تا به حال توسط بشر تولید شده است" به طور همزمان توسط او در کاخ سفید و تونی بلر، نخست وزیر بریتانیا در خیابان داونینگ 10 اعلام شد، اما من موفق به بازدید از هیچ یک از این مکان ها نشدم. در عوض، من و ده‌ها روزنامه‌نگار دیگر کنفرانس ویدیویی هماهنگ شده را از مقر ولکام تراست در لندن تماشا کردیم - یک لحظه هیجان‌انگیز در واقع، اگرچه من آرزو می‌کنم که به جای آن می‌توانستیم در شماره 10 باشیم.

پیش نویس ژنوم در ابتدا برای تکمیل در سال 2005 برنامه ریزی شده بود، اما تا حدی به لطف کارآفرین ژن کریگ ونتر، که شرکت خصوصی Celera Genomics، راه سریع تری برای توالی DNA ایجاد کرد، پنج سال زودتر به دست آمد. ورود او به این رقابت، مسابقه ای را با پروژه ژنوم انسانی چندملیتی و با بودجه عمومی که از سال 1990 در حال اجرا بود، برانگیخت و این پروژه دوم را وادار کرد تا از ترس اینکه توالی ژنوم در غیر این صورت به مالکیت خصوصی تبدیل شود، تلاش های خود را تسریع بخشد.

در پایان، با هر دو نسخه از پیش نویس به طور همزمان منتشر شد، و اعتبار در هر دو تلاش تقسیم شد، کمابیش قرعه کشی اعلام شد. اگرچه بعدا از او در مورد آن سؤال کردیم، نزدیک به دو سال طول کشید تا ونتر اعتراف کند که پیش نویس ژنومی که توالی‌یابی کرد تا حد زیادی متعلق به او بود.

همه چیز بسیار هیجان‌انگیز بود، اما همه می‌دانستند که کشف چگونگی عملکرد ۳ میلیارد جفت باز DNA ما، و اینکه چگونه می‌تواند به ما در مقابله با بیماری‌ها و ترسیم تکامل خود کمک کند، سال‌ها طول می‌کشد. برخی از اولین شگفتی‌ها شامل تعداد بسیار کمی از ژن‌هایی بود که به نظر می‌رسید (اگرچه اکنون می‌دانیم که این یک دست کم گرفته شده بود)، و کشف موجودات به ظاهر ساده‌تر مانند ماهی و سرخس که ژنوم‌های بسیار بزرگ‌تری از ما دارند.

اگرچه برای به دست آوردن فواید بزرگ از ژنوم زمان بر بود، اما در 26 سالی که از انتشار آن می گذرد، به ارائه بینش های عظیمی در مورد بیماری های انسانی و نحوه درمان آنها، از سرطان گرفته تا کووید-19 پرداخته است، و همچنین به افشای تاریخچه تکاملی و آنچه که ما را انسان می کند، کمک کرده است.

2005: اولین پیوند صورت در جهان

با گذشت بیش از 20 سال، می توانم نام گیرنده اولین پیوند صورت را بدون نیاز به جستجوی آن به خاطر بسپارم. ایزابل دینور وقتی سگش سعی کرد او را بعد از مصرف قرص های خواب بیدار کند، به صورتش آسیب دید. یک تیم جراحی در فرانسه به سرپرستی ژان میشل دوبرنارد گفت که پیوند تنها راهی است که می‌توان لب‌ها و چانه‌اش را ترمیم کرد و دوباره به سیستم عصبی‌اش متصل کرد، روشی که همچنین عملکرد ماهیچه‌ای را که برای صحبت کردن و غذا خوردن نیاز داشت بازیابی می‌کند.

این یک افتخار بود که در مورد این پیشرفت شگفت انگیز گزارش کنم. در مورد آن فکر کنید! شما از کسی که مرده چهره می گیرید و روی کسی می گذارید که تا به حال شبیه آن نبوده است. گیرنده، خانواده آنها و اهداکننده همه باید به این موضوع رسیدگی کنند. و سپس پیچیدگی پزشکی جدا کردن صورت از یک فرد و سپس پیوند آن - پوست، گوشت، اعصاب، ماهیچه ها - به شخص دیگری وجود دارد.

پیوند موفقیت آمیز تلقی شد، و چند ماه بعد، دینور به اشتراک گذاشت که او شروع به بازیابی بیشتر عملکرد صورت خود کرده است.

موفقیت عمل Dinoire تیم‌های دیگر را برانگیخت تا تلاش کنند، و یک بررسی در سال 2025 توسط کالج جراحان آمریکا گزارش داد که تا آن زمان، 54 مورد در سطح جهانی انجام شده بود، که عمدتا درجاتی از موفقیت داشتند. خود دینور در سال 2016 در سن 49 سالگی بر اثر سرطان درگذشت، اما هرگز نام و شجاعت او را فراموش نخواهم کرد.

2013: همبرگر بسیار گران قیمت آزمایشگاهی

مانند دیگر روزنامه‌نگاران حاضر در اتاق، من هم لقمه‌ای از اولین همبرگر آزمایشگاهی که در یک کنفرانس مطبوعاتی در لندن در انظار عمومی مصرف شود، نخوردم، اما تماشای آن لذت بخش بود. برگر 250000 پوند و پنج سال تحقیق برای رسیدن به آن نقطه هزینه داشت و توسط هانی روتزلر، دانشمند تغذیه اتریشی، نمونه برداری شد. او گفت که طعم آن "تند" است، اما بافت آن فاقد چربی گوشت واقعی است. در آن زمان، روزنامه‌نگاران همکار از این که لقمه‌ای نگرفتند ناراحت بودند، و اکثرا نادیده گرفته می‌شدند که همه‌اش تئاتر بود، بدون ماده.

با این حال، علاقه زیادی به تولید گوشت در تخمیرهای غول پیکر وجود داشت - راهی برای کاهش هزینه های سنگین زیست محیطی و اخلاقی تولید گوشت. اما با گذشت 13 سال، من هنوز منتظر فرصتی هستم که یک همبرگر آزمایشگاهی را بخورم. در حالی که این زمینه هنوز در حال پیشرفت است – برای مثال، چند مکان در جهان وجود دارد که می‌توانید نوارهای مرغ پرورش‌یافته در آزمایشگاه را ردیابی کنید – هر پیشرفتی یخبندان به نظر می‌رسد، و اکنون بسیاری از گزینه‌های گوشت تقلبی ارزان‌تر و آسان‌تر وجود دارد که از گیاهانی مانند سویا تهیه می‌شوند. حدس می‌زنم فقط باید منتظر بمانم.