4.48 بررسی روان پریشی: مارتی ریا در آخرین نمایشنامه سارا کین اجرای جذابی ارائه می دهد.

4.48 روان پریشی

مکعب، مرکز هنری پروژه

★★★★★

یکی می‌گوید: «دکتر به من هشت دقیقه زمان داد تا زندگی کنم.» "نیم ساعت در اتاق انتظار f**king نشسته بودم!"

این یک ضربه زدن منظم است، یادآوری می کند که سارا کین نمایشنامه نویس چقدر می تواند بامزه باشد، در اثری که به بدرفتاری پزشکی می پردازد - اگرچه، از زمان نمایش نمایشنامه، در سال 2000، حس باریک این گونه زنگارها به راحتی توسط فرم وحشیانه انتزاعی آن بلعیده شده است، که خود نوعی تلاش برای نشان دادن افسردگی است.

شاید بهترین چیزی که می توان به کار نهایی کین امیدوار بود - جنگلی از صحنه هایی که مشاوره های روانپزشکی، آرام بخش های دارویی و پیشگویی های روز قیامت را به تصویر می کشد - به سادگی، یک محصول شفاف است.

تام کرید، کارگردان این نمایش در جشنواره تئاتر دوبلین، در برابر وسوسه احیاگرهای دیگر مقاومت می کند تا متن را بین چندین اجراکننده تقسیم کند (تعبیری تحت اللفظی از یک ذهن تکه تکه شده) و در عوض اجازه می دهد همه قطعات در دست یک نفر باشد: مارتی ریا.

از لحظه‌های آغازین این تولید پرچرب، چهره‌ای که روی صحنه می‌بینیم، یک ناظر جدی است. او با خونسردی به جای یک روانپزشک پرسشگر به جلو خم می شود. او از طریق یک تشیع شبانه ("شبی داشتم که در آن همه چیز بر من آشکار شد!").

علیرغم وجود درون یک خلأ، و شبیه روحی در لبه فراموشی، او به همان اندازه شخصی است که دور است، به همان اندازه تحقیر شده است که از بین می رود، گویی نقطه ملاقات لنا دانهام و ساموئل بکت را پیدا می کند. او خطاب به معشوقی که با حسادت در کنارش خوابیده بود، می‌گوید: «تو من را در جایی لمس کردی، چنان که نمی‌توانم باور کنم و نمی‌توانم برای تو باشم!»

این در جزییات عالی عملکرد ریا شبیه به دستاوردی تکان دهنده است که باعث می شود فردی که به طرز افسرده ای منزوی شده است، کاملا واقعی به نظر برسد. تماشا کنید که در حین توصیف زندگی ای که در اثر بیماری روانی تضعیف شده است، صدایش ضعیف می شود و با یک پلک زدن آرام قطرات اشکی را رها می کند: "نمی توانم بنویسم... نمی توانم دوست داشته باشم..."

رئا هر فرآیند فکری و حالت عاطفی را نشان می دهد: خشمگین پس از احساس خیانت توسط پزشکان. سرخوردگی با بی حسی و مواد مخدر؛ ترس از دست دادن عقل خود در سقوط آزاد در هنگام خرابی؛ و شوخی‌های فتالیست هشدار دهنده نابودی.

سارا کین 4.48 سایکوز: «این برای همه نیست. اما وقتی آن را تماشا می کنم احساس می کنم بسیار زنده هستم.

این سفری است که با طراحی این محصول Once Off کمک می‌کند، دنیایی که زمانی آشنا بود و اکنون در نورپردازی استیون داد غیرقابل تشخیص است. نظر یک روانپزشک به بازخورد مصنوعی در طراحی صدای ایوان برتیستل تبدیل شد.

بازی کین ممکن است در بخش‌هایی غیرمستقیم باشد - سکانس‌های استاکاتو شبیه به لحظه‌های ناقص چشمک زن ("سوسو زدن، مشت، بریدگی...")، یا یک امتحان شناختی شامل شمارش معکوس از 100 باشد - اما هیچ تردیدی در تحسین نهایی آن برای ارتباط انسانی وجود ندارد، که از راه دور مشتاقانه آرزوی آن را داشت.

در نهایت، 4.48 روان‌پریشی برای تئاتر همان چیزی است که The Bell Jar داستان داستانی است: به راحتی به‌عنوان احمقانه رد می‌شود، بیشتر به‌عنوان زندگی‌نامه مورد بحث قرار می‌گیرد تا به عنوان هنر، در حالی که در حقیقت، کار ذهن وحشی است که دوباره از افسردگی ظاهر می‌شود و فراموشی پنهان و بی‌حس را به چیزی ملموس و قابل مشاهده تبدیل می‌کند.

این احتمالا مقطرترین تولید آن است که به وضوح به دست می آید. به طرز وحشتناکی می توانم آنها را ببینم، قبل از اینکه دوباره ناپدید شوند.

4.48 Psychosis تا یکشنبه 11 اکتبر در مرکز هنرهای پروژه، به عنوان بخشی از جشنواره تئاتر دوبلین، و سپس در تئاتر Mick Lally، در گالوی، از چهارشنبه، 4 نوامبر، تا شنبه، 7 نوامبر است.