40 روز مانده به رسیدن، 40 روز برای خروج: فرهنگ ارمنی چگونه مهمترین لحظات زندگی را ارج می نهد

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

اوایل امسال چهارمین فرزندم را به دنیا آوردم. من و نوزادم وارد "کاراسونک" شدیم، دوره سنتی ارمنی 40 روزه پس از زایمان که در طی آن مادر و نوزاد در پناه دنیای بیرون در نزدیکی خانه می مانند.

در آن زمان یکی از دوستان نزدیک دوران کودکی خود بر اثر سرطان درگذشت. چون هنوز در کاراسونک خود بودیم، نتوانستم در اجتماعات و مراسم مرگ او شرکت کنم. او هم حالا کاراسونک داشت.

به عنوان یک محقق ارمنی‌شناسی، مدت‌هاست می‌دانستم که همین کلمه سنت‌های 40 روز اول پس از تولد و مرگ را توصیف می‌کند. اما سکونت در یک کاراسونک در حالی که سوگوار دیگری است باعث شد من آن موازی را متفاوت ببینم. چرا رسیدن به دنیا و ترک آن باید با همان معیار زمان مشخص شود؟

من فکر می کنم پاسخ فقط در عدد 40 نیست، بلکه در آنچه قرار است آن 40 روز انجام شود نهفته است.

فرهنگ ارمنی از سال 301، زمانی که مسیحیت به عنوان دین دولتی اعلام شد، عمیقا توسط مسیحیت شکل گرفت و ارمنستان را به اولین پادشاهی مسیحی تبدیل کرد. کلیسای حواری ارمنی به عنوان یک سنت متمایز مسیحی باستان توسعه یافت و امروزه بخشی از خانواده کلیساهای ارتدکس شرقی است. در بسیاری از تاریخ ارمنستان، کلیسا نه تنها یک نهاد مذهبی، بلکه ستون اصلی زندگی فرهنگی و اجتماعی ارمنیان بوده است.

و عدد 40 - "karasun" در ارمنی - در همه جا در زمان مقدس مسیحی وجود دارد. کتاب مقدس می‌گوید چهل روز پس از تولد عیسی، او را بر اساس سنت یهودی در معبد اورشلیم حاضر کردند. چهل روز قیامت او را از عروجش به بهشت ​​جدا می کند. روزه، دوره آماده سازی معنوی منتهی به عید پاک، 40 روز روزه او را در بیابان به یاد می آورد.

این عدد در آیین های کلیسای ارمنی نیز گنجانده شده است. کلیسا 40 روز پس از کریسمس، ارائه مسیح را در معبد و 40 روز پس از عید پاک، عروج او را جشن می گیرد.

اما مسیحیت تنها یک لایه از داستان مراسم تولد و مرگ ارمنیان است. سنت‌های عامیانه همچنین باورهای قدیمی‌تر را در مورد آسیب‌پذیری افرادی که از مرحله‌ای از زندگی به مرحله‌ای دیگر از زندگی حرکت می‌کنند و حفاظت‌های لازم برای عبور ایمن از آن‌ها حفظ می‌کنند.

نوزادی به دنیا می آید. تا 40 روز آینده، مادر و فرزند تا حدودی از دنیایی که نوزاد تازه متولد شده است، دور می مانند.

به طور سنتی، مادر خانه را ترک نمی کند. تعداد بازدیدکنندگان محدود است و نوزاد تازه متولد شده نزدیک نگه داشته می شود.

این فقط 40 روز استراحت نیست، بلکه محافظت است. باورهای قدیمی ارمنیان تصور می کردند که موجودات ماوراء طبیعی می توانند زن را پس از زایمان تهدید کنند یا به نوزاد او آسیب برسانند. ممکن است یک کتاب دعا در زیر تشک قرار داده شود، یک مهره به کودک بسته شود، یا یک سوزن یا یک شی فلزی دیگر در این نزدیکی باشد تا ارواح شیطانی را دفع کند.

به مدت 40 روز جهان آنها قرارداد می بندد. و سپس باز می شود.

پایان کاراسونک صرفا یک تاریخ در تقویم نیست. از طریق آیین های پاکسازی و تجدید مشخص شده است. تحقیق قوم‌نگاری از شمال غربی ارمنستان که در سال 2024 منتشر شد، افرادی را توصیف می‌کند که نوزاد را در حین خواندن دعا و صلوات غسل می‌کنند. یکی از گزارش‌ها ریختن 40 مشت آب را توصیف می‌کند که هر کدام با آرزوهای خوب همراه است. یکی دیگر از ریختن آب 40 بار روی سر نوزاد با استفاده از پوسته تخم مرغ را توصیف می کند. گاهی اوقات گلبرگ های رز و طلا به آب حمام اضافه می شود.

سپس زمان ظهور فرا می رسد. در یکی از روایت‌های اواخر قرن نوزدهم، ابتدا گهواره به بیرون برده می‌شود. بعد بچه بالاخره مادر. پس از هفته ها محصور شدن، آنها را در معرض نور خورشید قرار می دهند.

این انتقال زمانی به اوج خود می رسد که مادر و فرزند در کلیسا ارائه می شوند، که بازتاب ارائه مسیح در معبد است. دوره حفاظت شده به پایان رسیده است. آنها می توانند دوباره وارد زندگی عادی شوند.

نوزاد 40 روز زودتر به دنیا آمد، اما تولد آنها کامل نشد. به همین ترتیب، هنگامی که کسی می میرد، تشییع جنازه انجام می شود و جسد به خاک سپرده می شود - اما مرگ خروج او را کامل نمی کند. همچنین عزیزان آنها بلافاصله به زندگی عادی باز نمی گردند.

برای 40 روز، عزاداری ریتم های روزمره آنها را بازسازی می کند. عکس متوفی به طور برجسته در خانه نمایش داده می شود. مردان در برخی جوامع اصلاح را متوقف می کنند، در حالی که زنان ممکن است جواهرات خود را بردارند. از جشن ها، موسیقی و سرگرمی خودداری شود. در برخی جوامع، حتی غسل کردن، شستن لباس، پخت و پز و افروختن آتش در خانه متوفی یک بار در ایام سوگواری اولیه ممنوع بود. سوگواران از فعالیت های معمولی کناره گیری می کنند، در حالی که اقوام و همسایگان دور هم جمع می شوند و غذا می آورند.

عزاداران تنها کسانی نیستند که در حال گذار هستند. در باور عامیانه ارمنی، فرد متوفی نیز هنوز در حال عبور است. خروج آنها به تدریج آشکار می شود: از بدن، از خانه و در نهایت، از جهان زمینی. در روز سوم و دوباره در روز هفتم با دعا و مناسک از آن مرحوم یاد می شود.

سپس روز چهلم فرا می رسد. خانواده و جامعه برای یک مراسم عبادت و مرثیه گرد هم می آیند، یک مراسم ویژه دعا برای متوفی، که به طور سنتی به دنبال آن دعا بر سر قبر است. ذکر تمام نمی شود؛ در اولین سالگرد وفات دعاهای ویژه ای خوانده می شود. اما دوره فشرده ۴۰ روزه عزاداری به مرز خود رسیده است.

دو قسمت را در کنار یکدیگر قرار دهید - تولد تا زندگی، زندگی تا مرگ - و الگویی ظاهر می شود.

در بدو تولد، زندگی معمولی در اطراف مادر و نوزاد منقبض می شود و دوباره به بیرون باز می شود. هنگام مرگ، زندگی عادی در اطراف سوگواران منقبض می شود، زیرا آنها با زندگی بدون معشوق خود سازگار می شوند - که سفر خود، در باور عامیانه ارمنی، هنوز در حال گسترش است.

در هر دو مورد، مردم یک حالت میانی را اشغال می کنند: یک روش قدیمی زندگی به پایان رسیده است، اما روش جدید هنوز به طور کامل آغاز نشده است. مردم شناسان این وضعیت را «محدودیت» می نامند. مردم‌نگار فرانسوی، آرنولد ون جنپ، این مفهوم را در اوایل قرن بیستم معرفی کرد و آیین‌های گذر را دارای سه مرحله توصیف کرد: جدایی، انتقال و در نهایت، ادغام، زمانی که مردم در نقشی جدید وارد جامعه می‌شوند.

آیین‌های چرخه زندگی ارمنی به‌طور قابل ملاحظه‌ای از این الگو پیروی می‌کنند و یک بازه زمانی محافظت‌شده را در اطراف تجربیاتی ارائه می‌دهند که در غیر این صورت به نظر می‌رسد در یک لحظه اتفاق می‌افتند. به طور سنتی، کاراسونک نه تنها برای تولد و مرگ، بلکه برای تازه ازدواج کرده‌ها و حتی برای کشیش‌های تازه منصوب شده نیز مشاهده می‌شد.

کاراسونک به سادگی 40 روز پس از وقوع یک اتفاق را محاسبه نمی کند. 40 روز است که هنوز اتفاقی می افتد: اجساد شسته می شوند، خانه ها رها می شوند، وارد کلیساها می شوند، دعا خوانده می شود. تنها در این صورت است که عبور کسی از یک حالت به حالت دیگر کامل می شود.

تجربه تولد در سوگ مرگ، این منطق را به تازگی برای من ملموس کرده است. بچه ام به دنیا آمده بود. دوستم فوت کرده بود و با این حال، در هر دو مورد، چیزی هنوز در حرکت بود.

تولد و مرگ در یک لحظه اتفاق می افتد. گذر زمان می برد. سنت ارمنی به آن قطعه نامی می دهد: کاراسونک.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.