5 روز زیر امواج: زندگی در "ایستگاه فضایی" زیر آب چگونه است

زندگی در زیر آب به طرز شگفت آوری صلح آمیز بود. از بسیاری جهات دقیقا همان چیزی بود که من تصور می کنم روزی زندگی در مریخ می تواند باشد. هیچ انسانی در اطراف ما نبود، به جز سه خدمه SEA STAR من و من. به غیر از صداهای انسانی که تولید می کردیم، نمی توانستیم چیزی جز سیستم های پشتیبانی حیات بشنویم که ما را در عمق 22 فوتی (7 متری) زیر سطح زمین زنده نگه می داشتند.

ما در این شرایط شدید زندگی می‌کردیم تا چالش‌هایی را که فضانوردان ممکن است در مأموریت‌های فضایی طولانی مدت با آن مواجه شوند، بررسی کنیم. از آنجایی که انجام تحقیقات در فضا هنوز کمیاب و پرهزینه است، امکانات متعددی در سرتاسر جهان وجود دارد که بر بازسازی شرایط فضا مانند روی زمین تمرکز دارند. یکی از این ایستگاه‌ها آزمایشگاه زیردریایی جولز است، جایی که ماموریت فضایی شبیه‌سازی شده SEA STAR در آن انجام شد.

این زیستگاه زیر آب در زمان ساخت آن در دهه 1970 "لا چالوپا" نام داشت. هدف آن اجازه دادن به غواصان برای زندگی و انجام تحقیقات به عنوان آبزیان بود - افرادی که بیش از 24 ساعت در زیر آب در حالت به اصطلاح اشباع سپری می کنند. امروزه آزمایشگاه زیر دریای جولز در نزدیکی کی لارگو در فلوریدا قرار دارد. با این حال، در ابتدا برای متحرک بودن طراحی شده بود - داخل یک بارج به عرض 20 فوت و 60 فوت طول (6 تا 18 متر).

خدمه SEA STAR در آزمایشگاه زیر دریای جولز، همانطور که از بیرون ایستگاه توسط یکی از اعضای کنترل ماموریت دیده می شود. (اعتبار تصویر: اوزلم برگ) آب‌نوردان می‌توانند مکان ایده‌آلی را برای اکتشافات تحقیقاتی خود در زیر آب انتخاب کنند و سپس تأسیسات را به زیر آب ببرند. آنها این کار را با آب انداختن بیشتر فضای داخلی آن انجام دادند و آن را از یک قایق به یک زیردریایی تبدیل کردند. وقتی کارشان تمام شد، می‌توانستند آب را بردارند و «لا چالوپا» را به مکان دیگری منتقل کنند.

متأسفانه، بودجه برای حفظ این تسهیلات به مرور زمان تمام شد و برای آخرین بار به خانه فعلی خود منتقل شد. از آن زمان، آزمایشگاه زیردریایی جولز اکنون به عنوان ایستگاه تحقیقاتی برای ده‌ها ماموریت مختلف آب‌نوردی، از جمله یک پروژه 30 روزه ناسا و دو مأموریتی که رکوردهای جهانی را برای طولانی‌ترین زمان زندگی در زیر آب (73 و 100 روز) ثبت کردند، خدمت کرد.

«استخر ماه» آزمایشگاه زیر دریای ژول که از طریق آن آب‌نوردان وارد ایستگاه می‌شوند و از آن خارج می‌شوند. (اعتبار تصویر: دکتر میکالا موسیلوا) در داخل، ایستگاه زیر آب از یک گالری با آشپزخانه و ناهار خوری/محیط کاری تشکیل شده است. در کنار آن یک توالت اولیه، دوش و "حوض ماه" وجود دارد که معادل یک در برای ورود به داخل زیستگاه است. قسمت آخر اتاق خواب با دو تخت دو طبقه است که می توان آن را از وسط تقسیم کرد و دو اتاق خواب ایجاد کرد و حریم خصوصی بیشتری را فراهم کرد. سه پنجره در سرتاسر زیستگاه، منظره ای از دنیای بیرونی عمدتا سبز را برای ساکنان آن فراهم می کند.

برای شروع ماموریت فضایی شبیه‌سازی شده SEA STAR، با تیم کنترل ماموریت خود در "زمین" خداحافظی کردیم و برای ورود به آزمایشگاه زیردریایی جولز از طریق "استخر ماه" در ارتفاع 25 فوتی (7.6 متری) زیر آب، به پایین فرو رفتیم. پس از آن تا پنج روز دیگر به سطح برنگشتیم. ما تمام مدت در زیر آب زندگی و کار کردیم و تحقیقات مربوط به فضا و "پیاده روی فضایی" (معروف به غواصی اکتشافی با تجهیزات غواصی) را انجام دادیم.

حمام و دوش آزمایشگاه زیر دریای جولز. (اعتبار تصویر: دکتر میکالا موسیلوا) ما توانستیم در تمام این مدت در چنین محیط چالش برانگیزی به لطف تعدادی از سیستم های مهم حمایت از زندگی که ما را زنده نگه داشته اند، زنده بمانیم. کابل های ارتباطی و پشتیبانی ناف (تامین هوا، آب شیرین و برق) برای زیستگاه در اصل توسط ناسا تامین شده است. تمام لوله‌ها و اتصالات داخل بارج غوطه‌ور هستند و از رابط هوا-دریا و موجودات دریایی محافظت می‌شوند.

همچنین یک خط مستقیم به مأموریت کنترل "روی زمین" وجود داشت تا در صورت بروز هر گونه شرایط اضطراری به ما کمک کند.

برنامه ما ما را در تمام طول روز مشغول نگه داشت تا آنچه را که فضانوردان در ایستگاه فضایی بین المللی (ISS) تجربه می کنند شبیه سازی کنیم. هر چهار نفر از خدمه SEA STAR پروژه های تحقیقاتی و همچنین وظایف روزانه را بر عهده داشتیم. این وظایف شامل پخت و پز، معاینات پزشکی، تست های شناختی، تعمیر و نگهداری و مراقبت از مسائل غیرمنتظره بود. به عنوان فرمانده خدمه، من همچنین مطمئن شدم که همه در کار خود هستند و به مشکلاتی که پیش می آمد رسیدگی می کردم.

گالری آزمایشگاه زیردریایی جولز که شامل آشپزخانه و ناهارخوری/منطقه کاری است. (اعتبار تصویر: دکتر میکالا موسیلوا) ما بین تمام آن فعالیت‌های دیگر «پیاده‌روی فضایی» انجام دادیم. آنها از نظر جسمی بسیار خسته کننده بودند، به این معنی که ما در طول ماموریت تمرینات اضافی انجام ندادیم. من فرمانده 40 ماموریت فضایی شبیه سازی شده بوده ام و به طور معمول در طول هر ماموریت حداقل یک یا دو ساعت تمرین می کنیم، درست مانند فضانوردان در ایستگاه فضایی بین المللی. با این وجود، فشار در آزمایشگاه زیردریایی جولز تقریبا دو برابر بیشتر از فشار روی سطح در سطح دریا بود.

این باعث شد که خدمه استرس بیشتری را برای بدن خود تجربه کنند و به همین دلیل نیازی به ورزش بیشتر نبود.

با وجود اینکه در طول ماموریت دستمان پر از فعالیت بود، هیچ یک از ما استرس خاصی نداشتیم. چه به دلیل تأثیرات شرایط تحت فشار باشد و چه به لطف برنامه ریزی خوب، ما در واقع از زندگی در زیر آب لذت می بردیم. یکی از شگفتی های خوب این ماموریت این بود که غذا خیلی بد نبود. ما اجازه داشتیم از یک قابلمه سفالی کوچک استفاده کنیم، به این معنی که می‌توانیم سوپ، خورش و جو دوسر بخوریم. شادی های کوچک مانند آن روحیه ما را بی نهایت تقویت می کرد.

ارتباط مستقیم بین آزمایشگاه زیردریایی جولز و کنترل ماموریت در "زمین" برای اهداف اضطراری. (اعتبار تصویر: دکتر میکالا موسیلوا) با گفتن همه اینها، آزمایشگاه زیردریایی جولز نیز باعث شد تا انزوا از زندگی ما روی زمین بسیار واقع بینانه به نظر برسد. در حالی که ما مانند فضانوردان در ایستگاه فضایی بین‌المللی منظره‌ای از زمین نداشتیم، نمای سبز ما از دنیایی کاملا متفاوت خارج از پنجره‌هایمان، تصوری از زندگی در سیاره‌ای دیگر به ما می‌داد. این ماهیت بیگانه سبک زندگی ما در عمق 22 فوتی زیر آب و تمام چالش‌هایی بود که همراه با آن بود که باعث شد این ماموریت شبیه مریخ به نظر برسد.

برنامه روزانه ما را زمین گیر می کرد، محیط شدید اطراف ما را سرپا نگه داشت و اکتشافات علمی به ما کمک کرد تا به مرزهای جدیدی برسیم.

می‌توانید دکتر Michaela Musilova را در وب‌سایت او و در رسانه‌های اجتماعی دنبال کنید: @astro_michaela (Instagram، TikTok و Threads)، @Dr. Michaela Musilova (فیس بوک) و @astro-michaela.bsky.social (Bluesky).