60 سال پیش بارش شهابی لئونید 144000 شهاب در ساعت تولید می کرد. ممکن است دوباره اتفاق بیفتد؟

امسال سالگرد نسبتا مبارکی برای ناظران شهاب سنگ است. شصت سال پیش، یکی از شگفت‌انگیزترین نمایش‌های شهاب‌سنگ لئونید، آسمان‌های پیش از طلوع را بر فراز مرکز و غرب ایالات متحده روشن کرد، بنابراین، لئونیدهای 2026 چه چیزی را برای ما به ارمغان خواهند آورد؟ و چه چیزی ممکن است در سال های آینده به ارمغان بیاورند؟

بارش شهابی لئونید یکی از مشهورترین نمایش‌های سالانه «ستاره‌های تیرانداز» است. صرف ذکر لئونیدها معمولا تصاویری ذهنی از آسمانی پر از ستارگان در حال تیراندازی ایجاد می کند که مانند باران در آسمان می ریزند. چنین طوفان های شهاب سنگی در واقع با لئونیدها اتفاق افتاده است، مانند سال های 1833 و 1966 که نرخ شهاب های ده ها هزار نفر در ساعت مشاهده شد. در سال‌های اخیر، به‌ویژه در سال‌های 1999، 2001 و 2002، نمایش‌های لئونید کمتری تا «تنها» چند هزار شهاب در ساعت اتفاق افتاد.

متأسفانه، امسال به احتمال زیاد این اتفاق نخواهد افتاد. در واقع، به طور نسبی، این سال برای لئونیدها سال ناب خواهد بود، عمدتا به دلیل فقدان مورد انتظار هیچ گونه فعالیت قابل توجهی. اگرچه لئونیدها یکی از مشهورترین نمایش‌های سالانه شهاب‌سنگ‌ها هستند، امسال احتمالا چندان پربار نیستند. این احتمال وجود دارد که آنها نسبتا ضعیف باشند و احتمالا زمانی طولانی خواهد بود که حتی یک لئونید دیده نشود. در یک لحظه دلیلش را توضیح خواهم داد. ابتدا بیایید با اصل و نسب این دوش آشنا شویم. چه چیزی باعث لئونیدها می شود؟

لئونیدها به این دلیل نامگذاری شده‌اند که نقطه تابشی باران، جایی که به نظر می‌رسد شهاب‌ها از آنجا بیرون می‌روند، در صورت فلکی شیر شیر، از الگوی علامت سوال عقب ستاره‌ها به نام "داس" قرار دارد. شهاب‌ها توسط دنباله‌دار تمپل-تاتل ایجاد می‌شوند که هر 33 اینچ سال یک بار در منظومه شمسی درونی می‌چرخد. هر بار که دنباله‌دار از نزدیک‌ترین فاصله به خورشید می‌گذرد، «رودخانه‌ای از آوار» در پی خود باقی می‌گذارد: دنباله‌ای متراکم از زباله‌های غبارآلود.

یک طوفان شهاب‌سنگ در صورتی امکان‌پذیر می‌شود که زمین به دنبال گرد و غبار تازه‌ای که طی چند قرن گذشته توسط دنباله‌دار به بیرون پرتاب شده، برخورد مستقیم داشته باشد.

"سهم شیر" (بدون جناس) از گرد و غبار دنباله دار را می توان درست جلوتر و پشت سر تمپل-تاتل پیدا کرد. این دنباله دار آخرین بار در سال 1998 از درون منظومه شمسی عبور کرد. به همین دلیل است که بارش های شهابی تماشایی در سال های 1999، 2001 و 2002 مشاهده شد که پس از آن تعداد آنها کاهش یافت.

مشهورترین تصویر از لئونیدهای 1833 که در واقع در سال 1888 برای کتاب Adventist Readings Bible for the Home Circle تولید شد. این حکاکی توسط آدولف وولمی بر اساس یک نقاشی اصلی از هنرمند سوئیسی کارل جاسلین است که به نوبه خود بر اساس روایت اول شخص از طوفان 1833 توسط وزیری به نام جوزف هاروی واگنر در مسیرش از فلوریدا به نیواورلئان است. (اعتبار تصویر: آدولف وولمی - خواندن کتاب مقدس برای دایره خانه. دامنه عمومی) بهترین زمان برای جستجوی لئونیدها چه زمانی است؟

بر اساس تقویم بارش شهابی سال 2026 سازمان بین المللی شهاب، انتظار می رود لئونیدها در ساعت 23:45 UTC (6:45 بعد از ظهر به وقت شرقی) در تاریخ 17 نوامبر به حداکثر خود برسند و در شرایط دید ایده آل، حدود 15 شهاب در ساعت امکان پذیر است.

پیش بینی های دیگر اوج را در زمان های کمی متفاوت قرار می دهند. مارگارت کمپبل-براون و پیتر براون، کارشناسان شهاب‌شناسی انجمن سلطنتی نجوم کانادا، پیش‌بینی می‌کنند که اوج لئونیدهای امسال در ساعت 00:00 ساعت UTC در 18 نوامبر رخ می‌دهد. میخائیل ماسلوف، کارشناس شهاب‌شناسی روسی، احساس می‌کند که اوج شهاب‌سنگ زودتر در ساعت 0.00.17 روز UTC در یک سوم روز خواهد رسید.

چندین برخورد ضعیف تر با مسیرهای باقی مانده قدیمی تر نیز بین 17 و 19 نوامبر پیش بینی می شود، اگرچه هیچ طوفان شهاب سنگی انتظار نمی رود.

در طول بارش شهابی لئونید، یک شهاب در آسمان بالای پایسون، آریزونا می‌پیچد. (اعتبار تصویر: mdesigner125 از طریق Getty Images) امسال به سختی خرده ای وجود دارد

در سپتامبر 2014، دنباله‌دار تمپل-تاتل به اندازه‌ای که می‌توانست از خورشید فاصله داشت: 1.84 میلیارد مایل (2.96 میلیارد کیلومتر). از آن زمان این دنباله دار ده ها سال گذشته را به آرامی به منظومه شمسی داخلی نزدیک کرده است، اما هنوز 1.11 میلیارد مایل (1.79 میلیارد کیلومتر) از خورشید فاصله دارد که هنوز بسیار فراتر از مدار زحل است.

در مقابل، در نقطه ای از مدار دنباله دار که صبح روز سه شنبه از آنجا عبور خواهیم کرد، چیزی جز چند ذره پراکنده وجود ندارد. تکه ها و قطعات احتمالا یک یا دو هزاره پیش از هسته دنباله دار شل شده اند.

بنابراین، انتظار می رود که لئونیدهای امسال فقط فعالیت اندکی از خود نشان دهند. "شاید" در بهترین حالت ممکن است 10 تا 15 لئونید در ساعت دیده شود، اما به احتمال زیاد تعداد ساعتی کمتر از آن خواهد بود. ماه مشکلی ایجاد نخواهد کرد. در مرحله سه ماهه اول است، اما قبل از ساعت 11 شب تنظیم می شود. عصر دوشنبه به وقت محلی، باقی مانده شب را تاریک می کند.

چه چیزی را باید جستجو کرد

تماشای یک بارش شهابی شامل دراز کشیدن، نگاه کردن به آسمان... و انتظار است. به خاطر داشته باشید که هرگونه آلودگی نوری محلی یا موانعی مانند درختان بلند یا ساختمان‌ها، شانس شما را برای مشاهده شهاب سنگ کاهش می‌دهد. لئو تا ساعات بعد از نیمه شب به طور کامل در معرض دید قرار نمی گیرد، بنابراین بهترین زمان برای تمرکز بر جستجوی لئونیدها خواهد بود. از آنجایی که سپیده دم در حدود ساعت 5 صبح نزدیک است، داسی بیش از دو سوم مسیر را از افق جنوب شرقی به سمت نقطه ای که مستقیما بالای سرش نامیده می شود (به نام اوج) صعود کرده است.

از آنجایی که لئونیدها در مدار خود به دور خورشید در جهتی مخالف زمین حرکت می کنند، تقریبا رو به رو به اتمسفر ما برخورد می کنند و در نتیجه سریع ترین سرعت شهاب سنگی ممکن است: 45 مایل (72 کیلومتر) در ثانیه. چنین سرعت‌هایی تمایل به تولید شهاب‌های درخشان دارند که رگه‌های طولانی مدت یا قطارهای پایداری را در پی خود به جا می‌گذارند. یک گلوله آتشین قدرتمند لئونید می‌تواند بسیار دیدنی باشد، اما چنین شهاب‌های درخشانی احتمالا بین امسال بسیار کم و بسیار دور هستند (اگر اصلا دیده شوند).

1966: زمان طوفانی

60 سال پیش، در سال 1966، زمانی که انتظار برای نمایش بالقوه سنگین شهاب‌های لئونید وجود داشت، داستان متفاوتی بود. سال قبل، دنباله‌دار تمپل-تاتل به دور خورشید چرخید و در اواخر همان سال با موج غیرمنتظره‌ای از فعالیت لئونید همراه شد، با شهاب‌سنگ‌های درخشان با سرعت یک یا دو در دقیقه که از هاوایی و استرالیا دیده می‌شود. عاقلانه ترین پیش بینی برای سال 1966 از سوی دکتر کنت ال. فرانکلین (1923-2007)، دانشمند ارشد در افلاک نماهایدن نیویورک انجام شد. دکتر فرانکلین مدار دنباله دار تمپل-تاتل را به دقت بررسی کرده بود و به این نتیجه رسید که ".

. . موقعیت این دنباله دار تقریبا همان چیزی است که در سال 1833 بود. بنابراین، یک بارش دراماتیک مانند آنچه در آن سال رخ داد، ممکن است هنوز برای سال 1966 در راه باشد."

بر اساس پیش بینی دکتر فرانکلین، یک "پارتی شهاب سنگ" برای شب اوج لئونیدها در پارک مرکزی برنامه ریزی شده بود. نیویورکی ها در هر سنی دعوت شدند تا نیمه شب در چمن بزرگ جمع شوند تا به تماشای ستاره های در حال تیراندازی بنشینند. ده هزار نفر شرکت کردند، اما متأسفانه آسمان ابری بود.

اما در سرتاسر مرکز و غرب ایالات متحده، جایی که آسمان‌ها عمدتا صاف بود، لئونیدها با نرخی در حال سقوط بودند که بسیاری آن را «بیش از حد تعداد برای شمارش» توصیف کردند. یکی از ناظران مستقر در شمال میشن، تگزاس گفت که سقوط شهاب‌ها در همه جهات، تصور یک "چتر غول‌پیکر" را ایجاد می‌کند که به نظر می‌رسد از سر لئو "آبشار" بیرون می‌آید. شاید بهترین مناظر از کالیفرنیا و آریزونا بود. در رصدخانه کوه تیبل، در نزدیکی رایت‌وود، کالیفرنیا، یک ستاره‌شناس ساکن اظهار داشت که او و یکی از همکارانش «...

تماشای بارانی از شهاب‌ها، تبدیل شدن به تگرگ شهاب‌سنگ و در نهایت طوفانی از شهاب‌ها که تا ساعت 3:50 بامداد به وقت اقیانوس آرام قابل شمارش نیستند. ما به طور غریزی به دنبال محافظت از چهره‌های واژگون خود در برابر زباله‌های آسمانی بودیم.» سیزده ستاره‌شناس آماتور از ارتفاع 6850 فوتی کیت پیک در جنوب آریزونا، سقوط لئونیدها را با سرعت حیرت‌آور 40 در ثانیه (144000 در ساعت) دیدند!

از خورشید، ماه و ستارگان اثر اگنس گیبرن. (لندن، 1884). این اثر هنری طوفان شهاب‌سنگ لئونید را بر فراز گرینویچ لندن در سال 1866 نشان می‌دهد. نگاه به جلو. . .

در سال 2005، Jeremie Vaubaillon، کارشناس فرانسوی شهاب‌شناسی، مقاله‌ای فنی به همراه دو همکارش در مجله Astronomy & Astrophysics منتشر کرد که فعالیت لئونید را تا سال 2100 پیش‌بینی می‌کرد. تکرار طوفان بزرگ لئونید در سال 1966. اما Vaubaillon انتظار طغیان بزرگ بعدی لئونید را در سال 2034 دارد، زمانی که نرخ ها می تواند به 2000 در ساعت برسد.

این فقط 8 سال دیگر است. تقویم های خود را علامت گذاری کنید

جو رائو به عنوان مربی و مدعو در افلاک‌نمای هیدن نیویورک خدمت می‌کند. او در مورد نجوم برای مجله تاریخ طبیعی، آسمان و تلسکوپ، سالنامه کشاورز پیر و سایر نشریات می نویسد.