7 اکتبر زنگ خطری نافذ و فریاد برای همه یهودیان بود

هیچ کس نگفت که یهودی بودن کار آسانی است. و همانطور که تیوی تخیلی در فیلم کمانچه زن روی بام، در مواجهه با قتل عام های قریب الوقوع، از رئیس التماس کرد، "می دانم که ما مردم برگزیده هستیم، اما آیا برای یک بار هم که شده می توانیم کمی کمتر انتخاب شده باشیم؟". این احساس واقعا با تجربه جمعی ما در سه سال گذشته مرتبط است.

یهودیان هزاران سال مصیبت، سختی و تلاش برای ریشه کنی را متحمل شده اند. در ایرلند، اکثر یهودیان به دنبال قتل عام در اواخر دهه 1800 وارد شدند. آنها بدون هیچ چیز آمدند، اما پیشرفت کردند و به بخشی پر جنب و جوش و محبوب از جامعه ایرلند تبدیل شدند.

متأسفانه، قتل عام هایی که آنها از آنها فرار کردند، خطری بسیار بزرگتر را برای یهودیان در اروپا اعلام کرد. حداقل در ایرلند آنها امن بودند. با توجه به خصومت کنونی که ما در برخی مناطق تجربه می کنیم، طعنه آمیز است که ایرلند یکی از امن ترین مکان ها در اروپا برای یهودیان در دوران نازی ها بود. این بدان معنا نیست که دولت زمان جنگ نسبت به وضعیت اسفناک پناهندگان یهودی بازمانده همدردی می کرد. در محکم بود.

ابطال بلای تاریخی یهودی ستیزی، با حذف 60 درصد از جمعیت یهودی اروپا، این امید را به وجود آورد که این کهن ترین نفرت ها را منسوخ کند.

با این حال، اگرچه آنها نتوانستند ما را ریشه کن کنند، یهودی ستیزی از بین نرفت. مانند گروه ویروس های تبخال، تا حد زیادی غیرفعال بود و منتظر بود تا لحظه مناسب، آسیب پذیری مناسب، دوباره ظهور کند.

هرگز نمی‌توانستیم تصور وحشت وصف‌ناپذیری را که بار دیگر در 7 اکتبر 2023 بر قوم یهود متحمل می‌شود - و مانند هولوکاست، فقط یهودیان نبودند که سلاخی شدند را تصور کنیم. این اقدام جنگی توسط حماس و نیروهای نیابتی آن منجر به حق و ضرورت مشروع و پذیرفته شده برای اسرائیل شد تا پاسخ دهد تا اطمینان حاصل شود که این هرگز تکرار نخواهد شد. سال‌ها قبل از آن، اسرائیل به حملات موشکی مداوم و سایر جنایات تروریستی علیه غیرنظامیان بی‌گناه عادت کرده بود، واقعیتی که توجه چندانی به آن نمی‌شود.

شهادت ها و تصاویر 7 اکتبر به قدری وحشتناک هستند که اسرائیل تصمیم گرفت در ابتدا آنها را به طور گسترده به اشتراک نگذارد (اگرچه استدلالی وجود دارد که شاید باید برای نشان دادن انحراف مطلق به جهان انجام می داد). پس از جنگ، و همه چیزهای پس از آن، تهویه شهادت شهود دشوار بوده است. نمایشنامه‌ای از دو نویسنده ایرلندی، فلیم مک‌آلیر و آن مک‌الهینی، با عنوان 7 اکتبر: به قول خودشان - که به سادگی سخنان قربانیان را از طریق صدای بازیگران تکرار می‌کند - نمی‌تواند یک تئاتر میزبان در ایرلند را به روی صحنه ببرد. این شرم آور است.

حتی قبل از پاسخ نظامی اسرائیل، صدای ضد اسرائیل بلند بود. قبل از شلیک یک گلوله، راهپیمایی برنامه ریزی شده بود، معترضان بسیج شدند. حتی در حالی که حماس همچنان در حال بیدادگری و پخش زنده قصابی خود بود، هسته ضد صهیونیستی، از جمله در ایرلند، در حال چاپ پوسترهای «آتش بس اکنون»، «فلسطین آزاد» و «از رودخانه تا دریا» بودند که در همه جا حاضر شدند. آخرین شعار محو اسرائیل را می‌طلبد: چگونه این فراخوانی روشن به نسل‌کشی با تعریف پذیرفته‌شده نیست - نه تعریف جدید و غیررسمی در استفاده گسترده؟

جنگ زشت و وحشیانه است و این یکی نیز از این قاعده مستثنی نبوده است. برخی از ویژگی‌های صحنه این درگیری، آن را برای نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) بسیار چالش‌برانگیز کرده است، از جمله دشمنی که در میان جمعیت غیرنظامی تعبیه شده است و شبکه‌ای چند میلیارد دلاری زیرزمینی عمیق.

با این وجود، مقیاس ویرانی در غزه بسیار زیاد است و بسیاری از غیرنظامیان از جمله کودکان به طرز غم انگیزی کشته شده اند. بدون شک گاهی اوقات رنج های شدیدی وجود داشته است، حتی اگر گزارش های متفاوتی در مورد دسترسی به پناهگاه و کمک در طول جنگ وجود داشته باشد.

هیچ کودکی نباید از گرسنگی بمیرد، اما - طبق داده‌های ارائه شده توسط وزارت بهداشت غزه و منتشر شده توسط یونیسف و دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل - تعداد کودکانی که در طول جنگ تا اوت 2025 به دلیل سوء تغذیه جان خود را از دست داده‌اند، خوشبختانه پایین بوده و 119 نفر بوده است، و بسیار کمتر از یک شاخص غذای فوق‌العاده است.

یهودیان به دلیل یهودی بودن در موقعیتی شرورانه رها شده اند، به طور فزاینده ای منزوی شده و به صراحت مورد تهدید قرار گرفته اند. مصداق بارز مجازات دسته جمعی. و وقتی توضیح می دهیم که تصاویر غزه چقدر ناراحت کننده هستند، فرقی نمی کند. ما یهودی هستیم. این برای کسانی که از ما متنفرند به اندازه کافی خوب است.

خاخام اعظم ایرلند می گوید ترس از "آسیب جسمی" مانع از رویدادهای عمومی 7 اکتبر می شود.

همچنین همیشه برخی از یهودیان بوده اند که از ساختار صهیونیستی حمایت نمی کنند (من شک دارم که از آنها در امان بمانند)، اما برای اکثر یهودیان این یک باور اصلی است. کلمه صهیونیست ممکن است غیرقابل قبول و زائد به نظر برسد، زیرا اسرائیل اکنون وجود دارد. با این حال، امروز به همان اندازه مهم است، زیرا اسرائیل از زمان ایجاد خود در معرض خطر دائمی انقراض زندگی کرده است.

بسیاری، مانند من، با وجود علاقه شدید به اسرائیل، هیچ تناقضی در احساس توانایی انتقاد و تأسف از سخنان و اعمال معدود بازیگران بد در دولت اسرائیل، افرادی که منفور و نژادپرست هستند، نمی بینند. آنها با وجود ادراک بیرونی در اقلیت هستند.

من همچنین تعداد اندک تروریست‌های یهودی راست افراطی را که در قلب فلسطینیان در یهودیه و سامره فعالیت می‌کنند، که در جوامع مستقر اسرائیلی مستقر نیستند، فرا می‌خوانم. من این اظهارات را برای برخورداری از لطف در میان یهودی ستیزها بیان نمی کنم. در واقع، بسیاری از صداها در اسرائیل از این افراط گرایان انتقاد می کنند، از جمله رئیس جمهور تحسین برانگیز و فوق العاده بخش ایرلند، اسحاق هرتزوگ.

فراتر از انتقاد از دولت اسرائیل یا اقدامات نظامی، ما در ایرلند و به طور فزاینده‌ای در بریتانیا، به ویژه در بخش‌هایی از حوزه‌های ورزشی، رسانه‌ای، دانشگاهی، اتحادیه‌های کارگری و البته سیاسی، شاهد شور و شوق ضد اسرائیلی وسواس گونه و فرقه‌وار بوده‌ایم. شور و هیجان بازی های لیگ ملت ها این را متبلور کرد. فرصتی برای به اشتراک گذاشتن دیدگاه ها به شیوه ای متمدنانه و سازنده وجود داشت. متأسفانه، کارزار ظالمانه علیه بازیکنان، آنها را در موقعیت غبطه‌انگیزی قرار داد و منجر به بی‌احترامی به سرود ملی حریف، هتیکوا، که در لغت به معنای امید است، شد.

خاخام اعظم: تمام خوبی هایی که ممکن بود از ایرلند و اسرائیل حاصل شود از بین رفته است

باید امید وجود داشته باشد؛ امید به آینده ای بهتر برای اسرائیلی ها و فلسطینی ها. انتخابات آتی ممکن است بازنشانی به همراه داشته باشد. علیرغم صدای بلندی که از طریق رسانه های اجتماعی تقویت و اغراق شده است، در ایرلند نیز امیدوار هستم. من به تعداد زیادی برخورد کرده ام که نه یهودستیز هستند و نه علیه مردم اسرائیل، در حالی که البته با مصیبت غیرنظامیان بیگناه فلسطینی که در این جنگ گرفتار شده اند، همدردی می کنند، همانطور که هر کسی که دلسوز و همدل باشد، مطمئنا باید باشد.

دنیس استونتون: چگونه اسرائیل پس از 7 اکتبر حمایت جهان را از دست داد؟

هفتم اکتبر یک زنگ هشدار کوبنده و فریاد برای همه یهودیان بدون توجه به مراسم مذهبی یا نگرش نسبت به صهیونیسم بود. روایت غالب جهانی علیه پاسخ اسرائیل به 7 اکتبر تاییدی بر ضرورت وجود اسرائیل است.

برای همه یهودیان، موجودیت و بقای ما به طور جدایی ناپذیری با اسرائیل مرتبط است. همانطور که الی ویزل بزرگ نوشته است: "برای من روشن است که بدون اسرائیل نمی توان یهودی بود؛ مذهبی یا غیر مذهبی، صهیونیست یا غیرصهیونیست ... همه اینها بدون اسرائیل وجود نخواهد داشت."

دکتر اد آبراهامسون مشاور متخصص اطفال است که درباره اسرائیل و یهودستیزی می نویسد