Annals of Inisfallen بخشی از تاریخ ایرلند است. آنها به یک کتابخانه بریتانیا تعلق ندارند

در دو ماه گذشته، Annals of Inisfallen، نسخه خطی قرون وسطایی ایرلندی با اهمیت تاریخی بی‌نظیر، در موزه گلاکسمن، دانشگاه کالج کورک به نمایش عمومی گذاشته شده است. با این حال، به زودی، این کتاب کوچک از تنها 57 برگ کاغذ که به عنوان یک گنجینه ملی گرانبها شناخته می شود، این سواحل را ترک خواهد کرد و به کتابخانه اصلی بودلیان دانشگاه آکسفورد، جایی که از دهه 1750 در آنجا نگهداری می شد، باز خواهد گشت. آخرین باری که Annals of Inisfallen به خانه آمد در سال 1983 بود که در Muckross House، Killarney، Co Kerry به نمایش گذاشته شد.

در آن زمان، مانند اکنون، درخواست هایی برای بازگرداندن دائمی نسخه خطی به ایرلند وجود داشت. مردم تعجب می کنند که چرا چنین اثر هنری مهم ایرلندی باید در یک کتابخانه بریتانیا نگهداری شود.

برای هر کسی که ناآشنا است، Annals of Inisfallen رکوردی از رویدادهای مهم در ایرلند، عمدتا در مونستر، و خارج از کشور بین سال‌های 433 و 1450 است. این نسخه خطی که بر روی پوست گوساله نوشته شده است، توسط بیش از 30 کاتب در طول حدود 500 سال در مکان‌های مختلف خلق شده است. تصور می‌شود که در ابتدا در صومعه لیزمور، کو واترفورد، از مواد ایجاد شده در صومعه‌های کلونماکنویز در کو افالی و املی در کو تیپراری کپی شده است، و صومعه اینسفالن در لاف لین، کیلارنی، آخرین مکانی بود که روی آن کار شد.

این متن شامل ارجاعاتی به حملات ساکسون‌ها، پدیده‌های آسمانی از جمله ستاره دنباله‌دار، جنگ بین صومعه‌ها، طاعون مرگبار، حملات اسکاندیناوی به اسکلیگ مایکل، لشکرکشی‌های وایکینگ‌های برایان بورو، مهاجمان نورمن، فهرست‌های پادشاهان ایرلندی، مرگ شاعران فاسد، مقدسین، روحانیون، قهرمانان، تبهکاران و غیره است. خوبی ها و بدی های گذشته قرون وسطی ایرلند: همه آنها در آنجا هستند. در نتیجه انحلال صومعه ها توسط هنری هشتم در ایرلند، انگلستان و ولز (1536-1540)، صومعه Inisfallen بعدا متروک شد.

در دهه 1590، سالنامه ها راه خود را به مجموعه فینگین مک کارتی ریگ، نجیب زاده و محقق برجسته پیدا کردند. مک کارتی ریگ که در مدت 40 سال در برج لندن زندانی بود، چاره ای جز فروش دست نوشته های خود برای تامین هزینه آزادی خود نداشت. احتمالا اینگونه بود که جیمز ور (1594-1666)، کارمند ارشد دولتی و مجموعه دار پرکار نسخ خطی، سالنامه ها را در اختیار گرفت. کاملا محتمل است که ور بوده باشد که نام کتاب را صرفا به عنوان یک مدخل فهرست داده است.

پس از مرگ ور، این نسخه خطی صاحبان مختلفی داشت تا اینکه توسط ریچارد راولینسون (1690-1755)، یک روحانی مشهور و باستانی خریداری شد. راولینسون مجموعه عظیم نسخه‌های خطی خود، از جمله سالنامه‌ها را به دانشگاه خود، دانشگاه آکسفورد و کتابخانه بودلیان سپرد. Annals of Inisfallen از آن زمان در آرشیو Bodleian قرار دارد.

بدون شک، اگر مجموعه دارانی مانند ور و راولینسون که واقعا علاقه مند به مطالعه علمی نسخه های خطی ایرلندی بودند و بدون سرپرستی پایدار کتابخانه بودلیان نبودند، احتمالا کتاب از بین می رفت. تعهد آنها به حفاظت باید تصدیق شود.

با این حال، جهان تغییر کرده است و مستعمرات سابق به طور فزاینده ای به دنبال بازگرداندن میراث اجدادی خود هستند. موزه‌های سراسر جهان، از جمله موزه‌های ما، در حال بررسی و مشارکت در راه‌هایی هستند که این فرآیند را در دسترس‌تر می‌کنند. در واقع، همین امسال، شورای میراث ایرلندی گزارشی را منتشر کرد که در آن به دولت در مورد بهترین شیوه‌ها برای بازپرداخت و بازگرداندن «اشیاء فرهنگی که ممکن است به‌طور غیرقانونی یا غیراخلاقی استخراج یا معامله شده‌اند» از مؤسسات ایرلندی توصیه کند. مؤسسه فرهنگی بریتانیا روش خاص خود را برای انجام کارها دارد.

موزه‌ها و کتابخانه‌های دانشگاه آکسفورد، که شامل Bodleian نیز می‌شود، رویه‌هایی برای رسیدگی به ادعاهای بازگرداندن اشیاء فرهنگی در نظر گرفته‌اند و بیان می‌کنند که با هر ادعای «مورد به مورد» برخورد خواهند کرد. اما، با توجه به اینکه آنها به طور قانونی خریداری شده اند و به طور رایگان در اختیار کتابخانه قرار گرفته اند، این موضوع آنقدر که ممکن است در رابطه با Annals of Inisfallen به نظر می رسد ساده نیست.

بنابراین، از کجا به اینجا؟ تابستان گذشته، زمانی را در مونستر گذراندم و از مردم پرسیدم که در مورد Annals of Inisfallen چه احساسی دارند. اجماع کلی بر این بود که نسخه خطی باید اینجا باشد، نه در یک موسسه خارجی. مسئله مالکیت قانونی واقعا مهم نبود. من متوجه شدم که اگرچه مردم ایرلندی ممکن است از جزئیات دقیق کتاب آگاه نباشند، غیبت آن را احساس می کنند. وقتی به این موضوع اشاره کردم که Annals of Inisfallen به صورت رایگان و به صورت آنلاین برای همه در دسترس است تا آن را به صورت ترجمه انگلیسی یا به زبان اصلی ایرلندی و لاتین مشاهده کنند، به نظر می رسید که برای آنها مهم نبود.

این واقعا قلب موضوع است. چرا یک شیء بی جان مانند یک کتاب، که مدت ها پیش نوشته شده است، اینقدر معنی دارد؟ شاید به خاطر چیزی است که آن کتاب نشان می دهد. Annals of Inisfallen یادآور تمدن پر رونق و مستقلی است که قبل از استعماری که بسیاری از فرهنگ ایرلند را نابود کرد وجود داشت. برای قرن ها، تماس هایی برای بازگرداندن کتاب به خانه به ایرلند وجود داشت، اما بی فایده بود. در دهه 1730، دین جاناتان سویفت بیهوده تلاش کرد تا آنها را برای کالج ترینیتی دوبلین به دست آورد. از زمان سوئیفت، بسیاری به دنبال بازسازی دائمی سالنامه ها بوده اند.

اما، آثار باستانی به دست آمده توسط مؤسسات فرهنگی بریتانیا در طول توسعه امپراتوری و استعمار به طور باور نکردنی توسط قانون محافظت می شود. و حتی اینجا در ایرلند، هر گونه درخواست برای بازگشت Annals of Inisfallen اغلب به عنوان شیرین کاری سیاسی فرصت طلبانه رد می شود. جای تعجب نیست که تلاش ها برای بازگرداندن سالنامه ها به ایرلند بی نتیجه مانده است.

سفرهای گالیور در 300: آیا جاناتان سویفت هوش مصنوعی را پیش بینی کرد؟

این یک حق شناخته شده مردم در همه جا است که تعیین کنند برای میراث فرهنگی خودشان چه می شود. ماده 11 اعلامیه سازمان ملل متحد در مورد حقوق مردمان بومی (2007) بیان می کند که "مردم بومی حق دارند از جلوه های گذشته، حال و آینده فرهنگ های خود نگهداری، حفاظت و توسعه دهند...[و] ... مصنوعات." تجربه ایرلندی از استعمار بر احساس ما در مورد میراث اجدادی خود تأثیر می گذارد، به ویژه هنگامی که این میراث در خارج از این کشور نگهداری می شود.

همسایگان بریتانیایی ما ممکن است کاملا این را درک نکنند، زیرا آنها تجربه ما از استعمار را به اشتراک نمی گذارند.

کریس دویل مدرس تاریخ قرون وسطی در دانشگاه گالوی است