AZEC ژاپن و پاور آسیا در حال شکست در آسیای جنوب شرقی هستند

وقتی از رانندگان جیپنی که به افزایش قیمت نفت اعتراض می کردند بازدید کردم، یکی از آنها به من گفت که چگونه خانواده اش خانه خود را از دست داده اند و دیگر توان پرداخت اجاره بها را ندارند. آنها اکنون در جیپنی خود می خوابند. داستان آنها دلخراش است، اما به سختی منزوی شده است. من با دانش‌آموزان دبستانی ملاقات کرده‌ام که کلاس‌ها را از دست می‌دهند، زیرا خانواده‌هایشان توانایی پرداخت کرایه را ندارند. دانشجویان کالج زودتر کلاس ها را ترک می کنند تا به مشاغل جانبی خود برسند زیرا افزایش قبوض برق به این معنی است که اکنون باید در هزینه های خانواده خود مشارکت کنند.

اینها انتخاب هایی هستند که امروزه افزایش هزینه های انرژی بر خانواده های فیلیپینی تحمیل می شود. پس از بسته شدن تنگه هرمز، قیمت‌های خرده‌فروشی بنزین در مترو مانیل 60 درصد و گازوئیل 70 درصد افزایش یافت که آسیب‌پذیری ما را در برابر شوک‌های جهانی نشان داد و رئیس‌جمهور فردیناند مارکوس جونیور را مجبور کرد در مارس 2026 وضعیت اضطراری انرژی ملی اعلام کند. قبض‌های برق امروز ما نیز همین داستان را نشان می‌دهد. فیلیپین به طور معمول بالاترین میانگین نرخ برق ASEAN را دارد که در ژوئن به 12.43 پزو فیلیپین در هر کیلووات ساعت رسیده است.

زغال سنگ و گاز وارداتی بیش از 70 درصد ترکیب نیرو ما را تشکیل می دهد و ما بیش از 90 درصد نفت خود را وارد می کنیم. خانواده ها تحت تاثیر قیمت های بی ثبات جهانی قرار دارند. بحران انرژی زنگ خطری برای منطقه بود و آسیای جنوب شرقی آماده انتقال است. از زمان جنگ، شش اقتصاد بزرگ منطقه چهار برابر سیاست های بلندمدت انرژی های تجدیدپذیر را نسبت به سیاست های سوخت فسیلی اعلام کرده اند. فیلیپین به تنهایی 1471 مگاوات انرژی سبز و ذخیره سازی را سریع ردیابی کرد.

ظرفیت خورشیدی پشت بام ما از اوایل سال 2025 تقریبا دو برابر شده است. این انتقالی است که چارچوب منطقه‌ای ژاپن قرار بود از آن پشتیبانی کند. هنگامی که ژاپن در سال 2023 انجمن انتشار صفر آسیا (AZEC) را راه اندازی کرد، این پلت فرم را به عنوان راهی برای پیگیری کربن زدایی در کنار رشد اقتصادی و امنیت انرژی ارائه کرد. گزارش چیز دیگری می گوید. تحقیقات نشان داد که از 329 طرح AZEC، 14 تا 22 درصد تولید انرژی های تجدید پذیر ناچیز است.

زیرساخت های شبکه و ذخیره انرژی 2-5 درصد ناچیز دریافت کردند. در همین حال، پروژه‌هایی که برای کارکرد نیروگاه‌های حرارتی با سوخت فسیلی از طریق آمونیاک، ترکیب هیدروژن یا جذب کربن طراحی شده‌اند، 13 تا 20 درصد را تشکیل می‌دهند. تجزیه و تحلیل جداگانه نشان داد که 35 درصد از توافق نامه های AZEC امضا شده در سال های 2023 و 2024 فاقد هرگونه اسناد عمومی هستند و از پروژه هایی که قابل ردیابی هستند، تنها 18 درصد به توسعه یا بهره برداری تبدیل شده اند.

همان تجزیه و تحلیل همچنین نشان داد که برخی از پروژه ها "ممکن است به یک برنامه اعتباری و جبرانی برای شرکت های ژاپنی متصل شوند تا به اهداف خود تحت سیستم تجارت گازهای گلخانه ای ژاپن برسند." گزارش سیاست خود AZEC به دستور آب و هوایی خود خیانت می کند، و اصرار دارد که زغال سنگ باید به عنوان یک پشتیبان منطقه ای حفظ شود، از فناوری های "زغال سنگ پاک" برای زیرساخت های قدیمی حمایت می کند، و گاز طبیعی مایع را به عنوان سوخت سنگ بنای دائمی قرار می دهد. اما در پی بحران هرمز امسال، ژاپن ظاهرا ارائه AZEC را به عنوان ابتکار کاهش انتشار متوقف کرد و به فسیل خود بازگشت.

دستور کار uel در آوریل، نشست رهبران AZEC را تشکیل داد و شراکت خود را در زمینه مقاومت گسترده انرژی و منابع آسیا یا POWERR Asia، یک بسته مالی 10 میلیارد دلاری که به شدت بر خرید جایگزین نفت خام و ذخیره فوری نفت متمرکز بود، راه اندازی کرد. این یک راه نجات برای کشورهایی نیست که با کمبود سوخت مواجه هستند.

برای فیلیپین، خروجی اصلی آن تا کنون یک مطالعه امکان‌سنجی ذخیره‌سازی است، با ذخیره‌سازی فیزیکی تا اوایل سال 2028 برنامه‌ریزی نشده است - برای حل نگرانی‌های انرژی فوری ما خیلی دیر است. دولت ژاپن خاطرنشان کرد که حمایت مالی تحت POWERR به شرکت‌هایی که با آسیب‌پذیری‌های زنجیره تامین در رابطه با واردات به ژاپن مواجه هستند، خدمت می‌کند. حتی می‌تواند مستقیما واردات منابع توسط خود شرکت‌های ژاپنی را از طریق چارچوب مالی عمومی که از زنجیره‌های تامین انرژی و مواد حیاتی پشتیبانی می‌کند، تامین مالی کند.

سفیر خود ژاپن در AZEC این واکنش‌های اضطراری جدید را برای رفع کمبود فوری سوخت و حفظ زنجیره‌های تامین در سراسر آسیا تنظیم کرد. پشت زبان رفیع همبستگی منطقه‌ای انگیزه‌ای نهفته است: حفاظت از زنجیره‌های تامین ژاپن، صرف‌نظر از نیاز واقعی آسیای جنوب شرقی. ژاپن حق دارد از شبکه های تجاری خود دفاع کند.

اما حق ندارد استراتژی سوخت فسیلی داخلی خود را به عنوان یک مشارکت منطقه ای برای کربن زدایی و امنیت انرژی بپوشاند. در نوامبر امسال، تاکایچی سانائه، نخست وزیر ژاپن، ریاست چهارمین اجلاس سران کشورهای آزک را با مارکوس بر عهده خواهد داشت و تقریبا به طور قطع آن را به عنوان لحظه ای برای اولویت دادن به امنیت انرژی و منافع اقتصادی جنوب شرقی آسیا معرفی خواهد کرد.

فیلیپین به عنوان میزبان، باید اولین کسی باشد که AZEC و POWERR Asia چه چیزی و برای چه کسی ارائه کرده اند را مورد بررسی قرار دهد. ما به‌عنوان قانون‌گذار مسئولیت داریم که توافق‌هایی را که به نام مردممان انجام می‌شود بررسی کنیم: چه کسی این پروژه‌ها را تأمین مالی می‌کند، چه کسی از آنها سود می‌برد، و چه کسی در نهایت هزینه‌ها را به عهده می‌گیرد. مارکوس نباید اجازه دهد فیلیپین به بازار دیگری برای زیرساخت‌های سوخت فسیلی تبدیل شود که نسل‌های آینده را مجبور به پرداخت هزینه‌های تصمیمات امروز کند. آسیای جنوب شرقی فاقد اراده یا منابع سیاسی است.

ما فاقد زیرساخت های شبکه، ظرفیت ذخیره سازی مدرن و سرمایه ارزان برای توزیع این نیرو هستیم. سرمایه ژاپنی می تواند این زیرساخت ها را تامین کند و انرژی پاک و مقرون به صرفه را برای میلیون ها خانوار باز کند. در عوض، ژاپن از وزن دیپلماتیک خود استفاده می‌کند تا منطقه را به سوخت‌های فسیلی وابسته کند. آسیای جنوب شرقی نیاز به فرار ساختاری از واردات بی ثبات انرژی دارد، نه بسته بندی مجدد همان تله سوخت فسیلی. ژاپن نمی تواند از ما انتظار داشته باشد که این صورت حساب را بپردازیم یا به عنوان قفسه ذخیره نفت منطقه ای خود عمل کنیم.

ژاپن باید از قدرت، نفوذ و منابع مالی خود برای ایجاد یک خروج واقعی از سوخت های فسیلی با ما استفاده کند. انتقال همچنین باید تغییر دهد که چه کسی مالک و کنترل انرژی ماست. ما به سیستم‌های خورشیدی، مینی آبی و سایر سیستم‌های تجدیدپذیر در مقیاس کوچک که متعلق به مردم است، نیاز داریم. ژاپن می تواند از تولید فناوری پاک محلی حمایت کند و ظرفیت فنی فیلیپینی را به جای اضافه کردن بدهی سوخت های فسیلی به بار ما توسعه دهد. انرژی یک حق است. هنگامی که رهبران ما در مانیل ملاقات می کنند، آنها باید خانواده هایی را به یاد بیاورند که دیگر نمی توانند سقفی بالای سر خود داشته باشند یا فرزندان خود را به مدرسه بفرستند.

فیلیپین به عنوان میزبان، باید روشن کند که ما باید ژاپن چه مسیری را طی کنیم.