Breandan Mac Cionnaith، رهبر اعتراضات جاده Garvaghy برای چندین دهه کیست؟

زمانی که Breandan Mac Cionnaith بعدازظهر دوشنبه با کریس برایانت وزیر شمالی بریتانیا ملاقات کرد، مگس روی دیوار بود که جالب بود. تونی بلر، نخست‌وزیر سابق حزب کارگر، می‌توانست برایانت را در مورد انتظاراتش توضیح دهد.

بلر در خاطرات خود، "کابوس" Drumcree را که در اواسط دهه 1990 آغاز شد، به یاد آورد. او مشخص نکرد که منظورش به دستور نارنجی است یا ساکنان گارواقی یا هر دو، اما نظر او این بود که "مردم درامکری، نامعقول از نامعقول های غیر معقول بودند".

او نوشت: «در لیگ برتر بی‌عقلی، آنها هر جناح دیگری و هر دعوای دیگری را در پی خود گاز دادند.

و سپس او به "این یک مرد، Breandan Mac Cionnaith" نور زد. او تصویری کشید: "او نامعقول را به یک شکل هنری برد. او هیچ چیز را قبول نکرد، و منظورم چیزی نیست. من فقط در مورد محتوای جلسات صحبت نمی کنم، منظورم این است که یک جلسه باید کجا برگزار شود. چه کسی باید آنجا باشد. چه کسی نباید آنجا باشد. چه زمانی شروع شد. چه زمانی تمام شد. هدفش چه بود. چه کسی اولین صحبت کرد. چه کسی آخرین صحبت کرد. چه کسی بین اولین و آخرین صحبت کرد."

Mac Cionnaith، به عنوان رئیس ائتلاف ساکنان جاده Garvaghy، ممکن است به این توصیف افتخار کند. او یک جمهوری خواه واقعی است که یک اینچ هم نیست، همانطور که در یک اینچ از جاده گارواقی، نظم نارنجی بر روی آن رژه نخواهد رفت.

از زمانی که او در بدترین مناقشات Drumcree که از سال 1995 تا اوایل دهه 2000 ادامه داشت، بر تیترها و بولتن های خبری تسلط داشت، یک نسل و اندکی بیشتر می گذرد. در اینجا او یک بار دیگر در خط مقدم قرار دارد، پس از آن تصمیم عجیب کمیسیون رژه که چنان آشفتگی اجتماعی و سیاسی ایجاد کرد که می‌تواند استورمونت را سقوط دهد.

نه اینکه سقوط مجریه و/یا مجمع ایرلند شمالی او را آزار دهد. او که یک زندانی سابق جمهوری اسلامی ایران بود، در سال 2007 عمدتا به دلیل پلیس از سین فین جدا شد و اکنون یکی از فعالان ارشد گروه سوسیالیست جمهوری خواه Éirígí است که در سیاست آن به عنوان مخالف تلقی می شود.

مک سیونیت آشکارا کمی مسن‌تر از روزهای اواسط دهه 1990 به نظر می‌رسد، اما او هنوز با همان انرژی و خشم آرام و سرخوردگی می‌جوشد که او را برای بسیاری از اتحادیه‌گرایان و نارنجی‌بازان تبدیل به چهره‌ای منفور کرده است. و او هیچ زمانی برای PSNI ندارد. او روز یکشنبه به یکی از افسران گفت که با او مذاکره نخواهد کرد زیرا به پلیس اعتماد ندارد.

Drumcree، 2026: "دیوانه است که آنها می خواهند به جاده بروند و همه اینها را دوباره شروع کنند"

وی این نکته را برای معترضان ملی‌گرا که جاده قرواقی را مسدود کرده بودند، تکرار کرد. مک سیونیت هشدار داد: "احتمالی وجود دارد که پلیس ها در حال حرکت باشند." اونا قرار نیست این جاده رو پاک کنن و بذارن پایین بیارن.»

مری لو مک‌دونالد و میشل اونیل زیر باران برای حمایت از ساکنان گارواگی آماده بودند، اما در جاده، این نمایش مک سیونیت بود، که باید رهبران سین‌فین را خشمگین کرده باشد. برای یک دوره، مک سیونیت و رهبری گری آدامز و مارتین مک گینس نسبتا فشرده بودند. او از سال 1997 تا 2001 یکی از اعضای شورای شهر کرایگاون بود و در دهه 2000 به عنوان مشاور جان اودود، عضو مجلس علیا کار می کرد.

اما اعتقاد بر این است که او این پست را ترک کرد و در سال 2007، Sinn Féin در ابتدا برای حمایت از PSNI ثبت نام کرد. اگر او نظم نارنجی را تحقیر می کند، آن را با کوکلوکس کلان و جبهه ملی بریتانیا مقایسه می کند، قطعا این احساس متقابل است. رهبران نارنجی، با اشاره به این نکته، تمایل دارند از نام خانوادگی ایرلندی او استفاده نکنند. کشیش ویلیام بینگهام، کشیش آن زمان Orange Order، به سوزان مک‌کی روزنامه‌نگار گفت که در خلال آشوب دهه 1990، این اختلاف قابل حل نبود زیرا "هر سال به یک دیوار آجری می‌کوبیم، هر سال به برندن مک‌کنا ضربه می‌زنیم".

آنها همچنین از مک سیونیت به عنوان یکی از اعضای IRA در انفجار سالن سلطنتی لژیون بریتانیا در پورتادون بیزارند. او به دلیل این حمله از سال 1981 تا پایان سال 1984 چهار سال در زندان گذراند. او اکنون در اواخر دهه 60 زندگی خود، از نوجوانی در جنبش جمهوری خواهی شرکت داشت.

او در Lurgan، Co Armagh بزرگ شد، خانواده اش زمانی که او بسیار جوان بود از Aghagallon در Co Antrim نقل مکان کردند. پس از ازدواج در اواخر دهه 1970، او به پورتادون نقل مکان کرد، جایی که از آن زمان تاکنون زندگی می کند. او تحت تأثیر پدربزرگی قرار گرفت که در جنگ استقلال شرکت کرد و در جنگ داخلی طرف مخالف معاهده را گرفت. او با جنبش Fenian قرن نوزدهم و ایده 1798 ایرلندی متحد و Wolfe Tone برای متحد کردن کاتولیک‌ها، پروتستان‌ها و مخالفان مورد توجه قرار گرفت که به گفته او، نقطه مقابل «فرقه‌گرایی نظم نارنجی» بود.

با وجود این که این اختلاف احیا شده آشکار شود، به نظر نمی رسد مک سیونیت هیچ یک از نگرش انعطاف ناپذیری را که تونی بلر را مجذوب و ناامید کرده بود، از دست نداده باشد. پس از ملاقات با کریس برایانت، وزیر شمالی، او گفت که آماده انتصاب یک "میانجی بین المللی" است، اما هیچ پیشنهادی مبنی بر اینکه چنین شفاعتی ممکن است به پاهای نارنجی در جاده گارواگی منجر شود، ارائه نکرد. «جامعه ما به نظم نارنجی اعتماد ندارد.

آنها هیچ اعتقادی به نظم نارنجی ندارند، بنابراین مهم نیست که دستور نارنجی در حال حاضر چه می‌گوید یا انجام می‌دهد، تردید وجود دارد که آیا کسی در جامعه ما واقعا آنها را باور کند.