Brightline نشان می دهد که مردم قطارهای بیشتری می خواهند. اما چه کسی هزینه آنها را خواهد پرداخت؟

اولین چیزی که Brightline از شما می خواهد در مورد ورشکستگی خود بدانید این است که قطارها به حرکت خود ادامه می دهند.

در پیامی که شرکت پس از تشکیل پرونده برای حمایت از ورشکستگی فصل 11 برای مشتریان ارسال کرد، "کسب و کار به طور معمول" خوانده شد. طبق گزارش فایننشال تایمز، این اقدام به دنبال ماه‌ها گفتگو با دارندگان اوراق قرضه انجام شد و به خط راه آهن پرسرعت خصوصی زمان می‌دهد تا 490 میلیون دلار دیگر وام بگیرد، زیرا تلاش می‌کند تا به اندازه کافی تعداد مسافران را افزایش دهد تا بتواند با پرداخت 4.4 میلیارد دلار بدهی انباشته در ساختمان، توسعه و راه‌آهن ادامه دهد.

با وجود عقب ماندگی، قطارها بین اورلاندو و میامی با سرعت 125 مایل در ساعت به حرکت خود ادامه خواهند داد، زیرا این پرونده شامل Brightline Trains Florida، بخشی که خط را اداره می کند، نمی شود. همچنین بر Brightline West که در حال توسعه مسیری از لاس وگاس به لس آنجلس است، تأثیری نمی‌گذارد.

این شرکت ارائه خدمات بین میامی و وست پالم بیچ را در سال 2018 آغاز کرد، سپس خدمات خود را به اورلاندو در سال 2023 گسترش داد. این به عنوان نمونه ای از اینکه چگونه بخش خصوصی می تواند راه آهن سریع السیر را به ایالات متحده بیاورد، به ویژه در مناطقی که گزینه های ترانزیت کمی دارند و راه تامین مالی کمی برای آنها وجود دارد، ارائه شده است. این سیستم شاهد افزایش 14 درصدی سواری و درآمد 17 درصدی بین ژانویه و آگوست نسبت به مدت مشابه سال گذشته بود. همچنین در حال پیشبرد برنامه هایی برای گسترش خدمات به تامپا و افزودن ایستگاهی در کاکائو است.

پاتریک گدارد، مدیر عامل شرکت برایت لاین فلوریدا، در بیانیه ای که پس از تشکیل پرونده روز جمعه منتشر شد، گفت: «برایت لاین بخش مهمی از شبکه حمل و نقل فلوریدا است که نحوه رفت و آمد مردم در ایالت را تغییر داده است. "این معامله کاتالیزوری برای رشد بیشتر سواری و درآمد خواهد بود."

تیم هاینز، رئیس تحقیقات اعتبار جهانی در Debtwire، به آسوشیتدپرس گفت که برایت لاین به حدود 3.5 میلیون نفر در سال خدمات می دهد و تقریبا 240 میلیون دلار درآمد ایجاد می کند که کمتر از نیمی از سواری و یک سوم درآمدی است که در سال 2024 پیش بینی کرده بود. به همین دلیل برایت لاین نیاز داشت که بدهی خود را دوباره کار کند و بودجه بیشتری دریافت کند.

فراتر از مشکلات مالی، Brightline در مورد سابقه ایمنی خود نیز مورد بررسی قرار گرفته است. از ژانویه، 182 نفر توسط قطارهای این شرکت از سال 2018 جان خود را از دست داده اند که بسیاری از آنها در تصادفات در گذرگاه ها یا درگیر شدن افراد روی ریل بوده اند. برایت لاین می گوید هیچ یک از حوادث ناشی از عملیات قطار نبوده و به صدها میلیون دلار سرمایه گذاری برای بهبود ایمنی اشاره می کند.

با این حال، مبارزات Brightline حتی زمانی که سواران مشتاقی را پیدا می کند، پیش می آید.

ایوان رایش از سفر با قطار لذت می برد و اغلب برای رفت و آمد 40 دقیقه ای از خانه اش در وست پالم بیچ تا دفترش در فورت لادردیل، جایی که قانون ورشکستگی را اجرا می کند، سوار بریت لاین می شود. او همچنین وقتی به بازی‌های بسکتبال میامی هیت می‌رود از آن استفاده می‌کند، اگرچه قبول می‌کند که هر بلیط 35 دلار برای استفاده روزانه بسیار گران است. (هزینه سفر رفت و برگشت بین میامی و اورلاندو می تواند 120 دلار باشد.)

او گفت: «برایت لاین به معنای واقعی کلمه مانند رفتن به فرودگاه و حضور در هواپیما است. "این یک تجربه لوکس است. خوب است. دلپذیر است. راحت است." فراتر از هزینه یک سواری، "چیزی برای شکایت وجود ندارد."

با شکست آمتراک رکوردهای سواری و افزایش تعداد سواران برایت لاین، به نظر می رسد آمریکایی ها به طور فزاینده ای مایل به سفر با راه آهن هستند. مشکلات مالی Brightline یک سوال دشوارتر را ایجاد می کند: چه کسی برای ساخت زیرساخت های مورد نیاز برای دادن این گزینه به تعداد بیشتری از آنها پول پرداخت می کند؟

Brightline West در حال توسعه یک خط راه آهن سریع السیر 218 مایلی بین لاس وگاس و حومه لس آنجلس رانچو کوکامونگا است، جایی که مسافران می توانند برای سفر به لس آنجلس به یک خط رفت و آمد متصل شوند. این پروژه تقریبا 21 میلیارد دلاری 3 میلیارد دلار کمک مالی فدرال دریافت کرده است و به دنبال وام 6 میلیارد دلاری فدرال است زیرا برای تأمین مالی مورد نیاز برای ساخت خط تلاش می کند.

بعدی را بخوانید

ایستگاه بعدی راه آهن پرسرعت کالیفرنیا: یافتن سرمایه گذاران خصوصی

بنتون گراهام

سفر طولانی کالیفرنیا به سمت یک سیستم ریلی پرسرعت که سانفرانسیسکو و لس آنجلس را به هم متصل می‌کند، از طرف دیگر معادله به مشکل نزدیک شد. این کشور نزدیک به دو دهه را صرف اتکا به بودجه عمومی کرده است و اکنون در حال بررسی منابع مالی خصوصی است.

او در ایمیلی به Grist گفت، جیم ماتیوز، که رهبری انجمن مسافران ریلی را بر عهده دارد، تجدید ساختار فصل 11 را حرکتی سودمند می‌داند که «احتمالا به برایت لاین فضای تنفسی می‌دهد» تا از زیر بار بدهی «خردکننده» خارج شود. بهبود چشم انداز مالی شرکت به طور کلی به نفع ریلی مسافری خواهد بود و اطمینان حاصل می شود که افراد بیشتری به آن دسترسی دارند.

با این حال، دولت باید نقش قوی تری در تامین مالی راه آهن ایفا کند، زیرا سرمایه گذاری پایدار مورد نیاز برای راه اندازی پروژه ها اغلب فراتر از توان بخش خصوصی است، حتی با مشارکت عمومی و خصوصی. او گفت: «ساخت راه آهن بسیار سخت و بسیار پرهزینه است. این یک مثال خوب از این است که چرا دولت‌ها همیشه نقش مشروعی دارند.»

پول تنها چالش نیست. آلون لوی، محقق پژوهشی در موسسه مارون دانشگاه نیویورک، گفت: اپراتورهای خصوصی ریلی باید سیستم های خود را با زیرساخت های عمومی موجود یکپارچه کنند. لوی گفت، تصمیم Brightline West برای توقف در Rancho Cucamonga به جای لس آنجلس، دشواری را نشان می دهد، زیرا رسیدن به شهر مستلزم هماهنگی بیشتر با مترولینک است. آنها گفتند که ایجاد یک شبکه ریلی مسافری یکپارچه تر به "اقدامات فدرال از بالا به پایین" نیاز دارد.

ریک هارنیش، که اتحادیه راه آهن سریع السیر را رهبری می کند، استدلال می کند که با ریل باید بیشتر مانند سایر اشکال حمل و نقل رفتار شود. خطوط هوایی برای ساخت فرودگاه ها و شرکت های حمل و نقل برای ساخت بزرگراه ها پولی پرداخت نمی کنند. او گفت که مالیات دهندگان این کار را انجام می دهند، زیرا "سرمایه خصوصی در زیرساخت هایی که برای تامین مالی حمل و نقل عمومی نیاز دارید سرمایه گذاری نمی کند."

برای Harnish، افزایش تعداد سواری در Brightline و Amtrak نشان می دهد که تقاضا وجود دارد. آنچه گم شده است، سرمایه گذاری عمومی بیشتر در زیرساخت های مورد نیاز برای تامین آن است. او گفت: «زمان آن فرا رسیده است که هم فدرال‌رزروها و هم ایالت‌ها در مسیرهای خوب و باکیفیت سرمایه‌گذاری کنند.

برای برایت لاین، چالش فوری حفظ حرکت قطارها است. بزرگتر - برای برایت لاین و ریل مسافربری به طور کلی - در حال کشف کردن است که چه کسی برای ساخت خطوط زیر آنها پول می پردازد.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان Brightline منتشر شد که نشان می دهد مردم قطارهای بیشتری می خواهند. اما چه کسی هزینه آنها را خواهد پرداخت؟ در 28 سپتامبر 2026.