اصلاحات مدارس بریتانیا در سال 1972 ممکن است نیم قرن بعد تشخیص های زوال عقل را کاهش دهد

ویرایش شده توسط Swati Mestri، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

یک مطالعه جدید احتمالا قوی ترین شواهدی را ارائه می دهد که آموزش می تواند به کاهش خطر زوال عقل در درازمدت کمک کند.

این تحلیل که توسط محققان دانشگاه ویسکانسین-مدیسون و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی در لس آنجلس هدایت می‌شود، نشان می‌دهد که اصلاحات آموزشی در بریتانیا، که حداقل سن ترک تحصیل را یک سال افزایش داد، میزان ابتلا به زوال عقل را تا 50 سال بعد کاهش داد. شرکت کنندگان در مطالعه که ژنتیک آنها را در معرض خطر ابتلا به بیماری آلزایمر (AD) و زوال عقل مرتبط با AD (ADRD) قرار می داد، بیشترین سود را از این اصلاحات بردند.

این تحقیق در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است.

ریچارد هادز، مدیر مؤسسه ملی پیری NIH (NIA) گفت: «این یافته‌ها این درک را تقویت می‌کند که خطر زوال عقل توسط عواملی فراتر از ساختار ژنتیکی فرد تعیین می‌شود و تغییراتی مانند تحصیل اضافی می‌تواند آسیب‌پذیری ارثی را جبران کند».

ارتباط بین سطوح بالاتر تحصیلات و کاهش خطر زوال عقل ایده جدیدی نیست. در واقع، این دو دارای یک همبستگی مستند طولانی هستند. با این حال، دانشمندان برای تعیین اینکه آیا این پیوند علت و معلولی است یا خیر، تلاش کرده اند. انجام این کار مستلزم مقایسه یک مداخله با یک کنترل در جمعیت بزرگی از دانش آموزان و پیگیری آنها برای مدت طولانی است. به طور تصادفی، قانونی که در سال 1972 در انگلستان، ولز و اسکاتلند وضع شد، این نوع فرصت را در اختیار محققان قرار داد.

اصلاحات آموزشی اجباری در بریتانیا حداقل سن دانش‌آموزان را برای ترک تحصیل از 15 به 16 سال افزایش داد که بر دانش‌آموزانی که پس از 1 سپتامبر 1957 متولد شده‌اند تأثیر می‌گذارد. این تغییر منجر به افزایش 14 درصدی تعداد دانش‌آموزان ثبت‌نام شده در مدرسه تا رسیدن به 16 سال شد. 100000 شرکت کننده در یک گروه بزرگ سالمند، Biobank انگلستان.

تشخیص‌های انجام شده قبل از دسامبر 2022، زمانی که مسن‌ترین شرکت‌کنندگان در مطالعه 65 ساله شدند، به عنوان نقطه مقایسه اولیه بین گروه‌هایی بود که تحت تأثیر اصلاحات آموزشی قرار گرفتند یا تحت تأثیر قرار نگرفتند. محققان تشخیص‌ها را از منابع متعدد، از جمله سوابق پزشکی، سوابق بیمارستانی و ثبت مرگ، به دست آوردند تا تأثیر بقا و سایر سوگیری‌ها را محدود کنند که می‌تواند داده‌ها را به سمت افرادی که قادر به تشخیص در طول زندگی هستند منحرف کند.

محققان دریافتند که یک سال تحصیلی اضافی، بروز AD/ADRD را در 50 سال بعد به میزان 0.88 درصد کاهش می‌دهد - یک اثر بزرگ با توجه به اینکه نرخ کلی زوال عقل در جمعیت مورد مطالعه پایین بود. این سیگنال برای شرکت‌کنندگان پرخطر که دارای انواع ژنتیکی خاصی هستند که باعث افزایش بروز AD/ADRD می‌شوند، قوی‌تر بود.

آنها همچنین این اصلاحات را به بهبود عوامل اجتماعی-اقتصادی و سایر حوزه‌های سلامت مرتبط کردند و به راه‌های بالقوه‌ای اشاره کردند که آموزش می‌تواند خطر زوال عقل را کاهش دهد. در حالی که یافته‌ها از این استدلال حمایت می‌کنند که افزایش تحصیلات باعث کاهش زوال عقل در مراحل بعدی زندگی می‌شود، نویسندگان در تفسیر نتایج احتیاط می‌کنند، زیرا سن شرکت‌کننده در 65 سالگی محدود شده بود. با ادامه سن گروه مطالعه و شیوع بیشتر تشخیص‌های زوال عقل، ممکن است تفاوت‌های بین گروه‌ها با گذشت زمان بزرگ‌تر یا کوچک‌تر شود.

سیلویا بارسلوس، نویسنده ارشد این مقاله، اقتصاددان سلامت در UW-Madison، می‌گوید: «پیام در اینجا کمتر در مورد اعداد خاص است و بیشتر در مورد ماهیت ارتباط آموزش با زوال عقل است. گزینه‌های پیشگیرانه کمی وجود دارد، بنابراین حتی یکی می‌تواند دنیای متفاوتی ایجاد کند.

سیلویا اچ. بارسلوس و همکاران، آموزش، بروز زوال عقل را کاهش می دهد و خطر ژنتیکی را کاهش می دهد، مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم (2026). DOI: 10.1073/pnas.2529506123

اطلاعات مجله: مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم

سواتی مستری دارای مدرک لیسانس در مهندسی الکترونیک است و از سال 2019 به عنوان ویرایشگر محتوا کار کرده است. او ویرایش اسناد تحقیقاتی در زمینه فناوری، مراقبت های بهداشتی و علم مواد را تجربه کرده است و علاقه خاصی به فناوری و فضا دارد. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →