Casavalle، محله آسیب پذیر در حومه مونته ویدئو در انتظار پاپ لئو چهاردهم

در کازاوال، یکی از آسیب پذیرترین محله های مونته ویدئو، کشیش اروگوئه ای پابلو کویمبرا از میان مجموعه ای از خانه های نیمه کاره عبور می کند. این منطقه که غرق در تاریخ است، قرار است آخر هفته پذیرای پاپ لئو چهاردهم باشد. خانه‌هایی که با پایه‌های محکم، کف‌های بتنی و پنجره‌هایی با قاب آلومینیومی ساخته شده‌اند، در میان کلبه‌های قلعی موقت و جاده‌های خاکی که بر این شهرک مسلط هستند، خودنمایی می‌کنند. ما نشان داده ایم که کیفیت آموزش کودکان را بهبود می بخشد.

زندگی بدون حمام، در یک کلبه، یک چیز است. کویمبرا پیش از دیدار موردانتظار پاپ می‌گوید، داشتن یک خانه مناسب دیگر چیز دیگری است. کویمبرا در شش سال گذشته رهبری کلیسای بانوی گوادالوپ را بر عهده داشته است. این کلیسای در سال 1987 تأسیس شد و متعلق به روحانیون اسقف‌نشین است. جامعه اکنون در حال نقاشی دیوارها و آماده‌سازی امکانات خود برای استقبال از پاپ در حین بازدید از پاپ در شهر اوروگ است. پشت یک میدان بزرگ مدرن با رمپ های اسکیت، زمین های بازی و زمین های ورزشی.

در اطراف آن یک ایستگاه پلیس، یک مدرسه، یک کلینیک بهداشتی و یک مرکز مدنی قرار دارد که مجموعه ای از خدمات عمومی را در خود جای داده است. این چیدمان به یاد شهرهای قدیمی اسپانیا است که در اطراف میدان مرکزی سازماندهی شده بودند که تمام زندگی مدنی در آن متمرکز شده بود. اما اینجا، در حومه مونته ویدئو، فرصت ها و خدمات همیشه در دسترس نیستند. حضور مؤسسات عمومی با واقعیتی همراه است که به واسطه فقر و خشونت شکل گرفته است: تیراندازی های مکرر، باندهای قاچاق مواد مخدر در مقیاس کوچک که برای قلمرو می جنگند، قتل های قراردادی، و کودکان کشته شده توسط گلوله های سرگردان.

اینها خیابانهایی هستند که پاپ لئو در مونته ویدئو از آنها عبور خواهد کرد، جایی که گل و لای ثابت است و فاضلاب در امتداد پیاده روها جاری است. طراحی نامتقارن محله با تصویر سنتی کلیسای کاتولیک در هم می‌شکند. ساختار آن با همپوشانی حجم های آجری هندسی چیده شده در سطوح مختلف، با خطوط شیب دار و سقف های پلکانی تعریف شده است. در داخل تصویری از بانوی ما از گوادالوپ وجود دارد که پس از دیدار جان پل دوم از اروگوئه تقریبا چهار دهه پیش به این کشور رسید.

پاپ این تصویر را هدیه کرد و روحانیون بعدا آن را به این محل اهدا کردند به شرطی که کلیسا نام باکره را داشته باشد. از آنجا، جایی که او هر یکشنبه برای 200 نفر مراسم عشای ربانی برگزار می کند، کویمبرا در مورد چالش های محله صحبت می کند و توضیح می دهد که چه چیزی کار کلیسا را ​​از موسسات عمومی متمایز می کند. کویمبرا می‌گوید: «من نمی‌گویم دولت در اینجا غایب است، زیرا این درست نیست. دولت حضور دارد. اما کارآمد نیست. بوروکراسی، تأخیرها...»، توضیح می‌دهد که پاسخگویی به نیازهای فوری جامعه برای ایالت دشوار است.

او می گوید تفاوت در تماس روزانه است. ما اینجا زندگی می‌کنیم، من اینجا زندگی می‌کنم. بنابراین ما دائما به محله می‌رویم، مردم را ملاقات می‌کنیم، آنها را می‌شناسیم، ارتباط مستقیمی با خانواده‌ها، مشکلاتشان، با واقعیت‌های زندگی روزمره داریم.» برای چند ساعت، دیدار پاپ کازاوال را در مرکز توجه قرار می دهد. با این حال، کار محله هر روز ادامه دارد. کشیش محله می‌گوید: «مردم اینجا احساس می‌کنند بسیار طرد شده‌اند، عقب مانده‌اند، و به همین دلیل است که از این دیدار بسیار هیجان‌زده هستند.

"پدر، پاپ کی می آید؟" این سوال بارها و بارها در طول پیاده روی در Casavalle مطرح می شود. کویمبرا پاسخ می دهد: «حالا خیلی وقت نیست. برخی از ساکنان به استقبال او می ایستند. دیگران از این فرصت استفاده می کنند و مشکلات خود را به او می گویند. کشیش می گوید: «تقاضاها ثابت هستند، باید شخصیت قوی داشته باشید. این نیاز به دانستن زمان نه گفتن و تعیین محدودیت دارد. درست در چند متری محله، جایی که صحنه ای برای سخنرانی پاپ برپا می شود، کار با سرعت دیوانه وار ادامه می یابد.

در پس‌زمینه، صدای پلنا به گوش می‌رسد، ژانر موسیقی با ریشه آفریقایی-کارائیب که یکی از عناصر اصلی فرهنگ اروگوئه است و به‌خاطر ریتم‌های رقص‌انگیز و سازهای کوبه‌ای‌اش معروف است. موسیقی با صدای میکسر بتن و ضربات سیمان خیس به دیوارها ترکیب می شود. در کار ریتم وجود دارد، اما در عین حال احساس فوریت نیز وجود دارد. اگرچه چندین خانه در حال تکمیل هستند، هنوز کارهای زیادی برای انجام وجود دارد. سطح شیبداری که پاپ از آن استفاده خواهد کرد هنوز به پایان نرسیده است، و روزهای مرطوب که آفتاب نمی‌خواهد از آن عبور کند، کار را آسان‌تر نکرده است. خانه ها از نظر اندازه و طراحی متفاوت هستند.

برخی برای افراد مسن در نظر گرفته شده اند، در حالی که برخی دیگر برای خانواده های پرجمعیت طراحی شده اند. مساحت برخی از آنها 72 متر مربع است، در حالی که بزرگ‌ترین آنها 84 متر مربع است. چیدمان آنها متناسب با نیازهای افرادی است که در آنها زندگی خواهند کرد. انتخاب خانواده ها بخش مهمی از این فرآیند بود. کویمبرا توضیح می دهد که معیار این نبود که آیا آنها کاتولیک هستند یا خیر، بلکه این بود که آیا آنها واقعا به مسکن نیاز دارند و می توانند به یک جامعه هماهنگ کمک کنند. خود محله نیز در حفاظت از کارگاه های ساختمانی نقش داشته است.

نگهبانان امنیتی به صورت شبانه روزی منطقه را زیر نظر دارند، اما به گفته کشیش، حفاظت تنها به آنها بستگی ندارد. هنگامی که برخی از مردم سعی کردند با مصالح ساختمانی خود را ترک کنند، ساکنان محلی برای بازیابی آنها مداخله کردند. عدالت هوشیار نقش خود را در کشوری ایفا کرد که از زمان قانون اساسی 1918، کلیسا و دولت برای بیش از یک قرن از یکدیگر جدا بودند. کار اجتماعی محله فراتر از مسکن است.

هر ماه 100 سبد غذایی بین خانواده‌های همسایه توزیع می‌کند و یک سالن غذاخوری اجتماعی را راه‌اندازی می‌کند که میان وعده‌های بعد از ظهر و شام را برای بیش از 60 نفر، عمدتا کودکان و نوجوانان، از دوشنبه تا جمعه سرو می‌کند. این محله همچنین دارای یک زمین فوتبال چمن، محصور در حصار و مجهز به نورافکن است، که تضاد قابل توجهی با کلبه‌های اطراف دارد، که ساکنان آن از جایی که به‌عنوان جایگاه‌ها عمل می‌کند، تماشا می‌کنند. از دوشنبه تا جمعه، میزبان یک مدرسه فوتبال برای کودکان بین شش تا 15 سال است.

این مرکز همچنین والیبال مختلط و سایر فعالیت‌های تفریحی را در کنار برنامه‌های حمایت اجتماعی و خانوادگی ارائه می‌دهد. کویمبرا در حالی که در امتداد خیابان ساراندی در منطقه سیوداد ویجا در مونته ویدئو قدم می‌زد، تصمیم گرفت کشیش شود. او 28 سال داشت. او به تازگی از اتوبوسی در نزدیکی دروازه ارگ ​​پیاده شده بود که آنچه را که به عنوان صدای درونی واضح توصیف می‌کند احساس کرد که به او می‌گوید: «می‌خواهم که کشیش باشی». او از خدا نشانه ای خواست و در حالی که به راه رفتن ادامه می داد، یک خدمه تلویزیون با یک سوال غیرمنتظره به او نزدیک شد: "آیا کشیش می شوی؟" او پاسخ داد بله.

او که عمیقا متاثر شده بود، به سمت کلیسای جامع مونته ویدئو رفت، جایی که احساس کرد تردیدهایش ناپدید می شوند. با این حال، تماس خیلی زودتر آغاز شده بود. کویمبرا که در سالتو، بخشی در شمال اروگوئه، در خانواده‌ای کارگری به دنیا آمد، از کودکی به عنوان پسر محراب خدمت می‌کرد. او تصویری از عیسی را به یاد می‌آورد که عبارتی را در خود داشت که سال‌ها با او ماند: «بیا و مرا دنبال کن». در 18 سالگی برای تحصیل در رشته حسابداری به مونته ویدئو رفت.

او در یک پانسیون با دیگر جوانان داخلی زندگی کرد، در حین تحصیل در دانشگاه کار کرد و پس از فارغ التحصیلی، در سال 1991 به بانک تامین اجتماعی (Banco de Previsión Social) پیوست و به چیزی دست یافت که بسیاری از اروگوئه ای ها آن را یک شغل رویایی می دانند: موقعیتی در بخش دولتی. اگرچه او هرگز از کلیسا دور نشد، سال‌ها آینده بسیار متفاوتی را متصور بود. پس از انتصاب، کویمبرا امیدوار بود که در یک محله کار کند و با مردم عادی نزدیک بماند. درعوض، اولین مأموریت او بر اساس آموزش او به عنوان حسابدار بود.

او وظیفه داشت در رادیو اورینتال، یک ایستگاه رادیویی متعلق به کلیسا که به خاطر برنامه‌های ورزشی و خبری‌اش که با مشکلات مالی روبه‌رو بود، شناخته شده بود، حسابرسی انجام دهد. او بعدا مدیریت آن را بر عهده گرفت و در نهایت کشیش محله سن پدرو آپوستول در بوچئو شد، محله‌ای که تا تفرجگاه ساحلی مونته ویدئو امتداد دارد. نظرسنجی که نشان می‌دهد حضور ضعیف‌تر کاتولیک‌ها در محله‌های حاشیه‌ای مونته ویدئو، اعتقاد او را مبنی بر اینکه کلیسا باید هم نیازهای مادی و هم معنوی را برطرف کند، تقویت کرد.

امروز، این تعهد در کار او به عنوان کشیش کلیسای بانوی گوادالوپ، در قلب کازاوال، جایی که او به دنبال نزدیک کردن کلیسا به زندگی روزمره جامعه است، منعکس شده است. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید