Cathal Cleary در Seagull، با Aisling O'Sullivan: «من می‌خواهم احساس کنم که مرا سواری وحشی می‌کنند»

لحظه ای در مرغ دریایی وجود دارد که در تخیل کاتال کلیری نقش بسته است.

در پرده سوم نمایشنامه چخوف، شخصیت ایرینا به زخم های پسر 25 ساله اش، کنستانتین که در حال بهبودی پس از اقدام به خودکشی است، می پردازد. او از او می خواهد که بانداژهایش را عوض کند و او موافقت می کند. در صفحه به نظر می رسد لحظه ای نادر از مهربانی بین مادر و پسری که رابطه آنها در غیر این صورت پرآشوب است.

اما پس از گذراندن یک روز برای تمرین صحنه برای تولید جدید که اواخر این ماه در دوبلین اکران می‌شود و آیسلینگ اوسالیوان در این نقش حضور دارد، کارگردان شروع به دیدن چیز دیگری کرد.

کلیری می گوید: "ما متوجه شدیم که ایرینا، فکر نمی کنم او بخواهد این کار را انجام دهد." او نمی‌خواهد در وضعیت تاریک روانی پسر 25 ساله‌اش گرفتار شود. او ممکن است سعی کند با آسیب‌پذیر کردن خود، او را به سمت خود بکشاند.

"و تنها کاری که او می‌خواهد انجام دهد، یا حداقل چیزی که فکر می‌کند بهترین انتخاب برای هر دوی آنهاست، ترک است. بنابراین او بانداژها را انجام می‌دهد، اما این یک کار تنش‌آمیز، دشوار است، یک کار بی‌میل برای او، نه کاری آسان یا شیرین."

ناگهان، لحظه ای که ممکن است لطیف باشد، به چیزی بسیار پیچیده تر و ناراحت کننده تبدیل می شود. کلیری ژستی از مراقبت ظاهری مادرانه گرفته و مخالف آن را مطرح کرده است: انگیزه برای فرار.

این یک کشف کوچک است اما چیزی از رویکرد کارگردانی او و مقاصد او با چخوف را آشکار می کند: آشنایی زدایی با مواد، کشف چیزی چالش برانگیزتر در زیر سطح.

در اینجا لحظه دیگری است، این بار از عمو وانیا، که کلیری سال گذشته کارگردانی کرد. دو زن، سونیا و یلنا، که با یکدیگر اختلاف داشته اند، ظاهرا آشتی می کنند. آنها موافقت می کنند که اختلافات خود را کنار بگذارند، نوشیدنی بنوشند و با هم دوست شوند. در تولیدات دیگری که کلیری دیده است، صحنه به عنوان لحظه ای از گرمای واقعی بازی می شود. اما چیزی در مورد آن هرگز برای او صادق نبود.

او می گوید: «چخوف روابط آسان نمی نویسد. او روابط متشنج و مخربی را می نویسد که در آن افراد اغلب از روی عادت به خودشان خدمت می کنند.

من سعی می کنم واقعا به ریشه آنچه در ابتدا نوشته شده بود برسم، آنچه چخوف دنبال آن بود. این تنها هدف است

در تولید کلیری، آشتی آشکار با فهمیدن ناگهانی این که یکی از زنان در شرف از دست دادن شخصی است که دوستش دارد، قطع می‌شود. او می‌گوید: «جو واقعا شدید می‌شود، تقریبا از هیچ‌جا. "و این فضایی است که ما باید ایجاد کنیم. این باید در بقیه نمایشنامه بازتاب پیدا کند."

به نظر می‌رسد هر دو مثال، خواندنی مضطرب‌تر و غم‌انگیزتر از آنچه بلافاصله در صفحه آشکار می‌شود، دارند. آنها ذاتا قانع کننده تر هستند، اما چرا اینطور است؟ این نمی تواند فقط این باشد که تفسیر تلخ تر همیشه درست تر باشد.

کلیری می‌گوید: «بیشتر اوقات همه ما در ابراز احساسی خود و برخورد با عواقب آن بسیار بد هستیم. «اگر بگویید، «نمی‌خواهم در کنارت باشم» یا «می‌توانی مرا تنها بگذاری» یا «نه، من نمی‌خواهم در مورد بانداژهایت به تو کمک کنم»، پیامدهای آن اظهارات صریح چیست؟

برای او درام واقعی در ناگفته ها نهفته است. "اگر هر کسی هر چیزی را که احساس می کند بیان می کند، همه چیز در ظاهر است. چیزی برای فهمیدن وجود ندارد. هیچ تنشی در مورد آنچه ممکن است اتفاق بیفتد وجود ندارد.

«و در واقع، مخاطب ممکن است بیشتر از شخصیت‌ها در زمان‌های مختلف بفهمد که چه اتفاقی در حال رخ دادن است، زیرا با صدای بلند بیان نشده است. آشکارا بیان نشده است کنستانتین نمی فهمد چه خبر است. او فیل را در اتاق نمی بیند، اما ما می بینیم. این برای ما هیجان انگیز است.»

با این حال کلیری علاقه ای به تلاش برای انجام کاری متفاوت به خاطر خودش ندارد. من سعی می کنم واقعا به ریشه آنچه در ابتدا نوشته شده بود برسم، آنچه چخوف دنبال آن بود. این تنها هدف است.

کاترین بوهارت، کمدین ایرلندی: تعجب می‌کنم که فالوورهای من در ایالات متحده و بریتانیا بیشتر از اینجا هستند.

همیشه افرادی هستند که این نمایشنامه ها را برای اولین بار می بینند. بنابراین تلاش می‌کند مطمئن شود که ریشه نمایشنامه مورد احترام قرار می‌گیرد و برای تماشاگرانی که آن را برای نهمین بار یا برای اولین بار می‌بینند، واضح باشد.

"چیزها بدون دلیل دوباره ساخته نشده اند. آنها دوباره ساخته شده اند زیرا در نمایشنامه حضور دارند. آنها فقط باید آشکار شوند."

بخشی از تمایل کلیری برای نشان دادن جنبه‌های تیره‌تر و آشفته‌تر چخوف ناشی از تجربه‌ی خود او به‌عنوان یک مخاطب و دلزدگی او از تولیداتی است که نمایش‌ها را به‌عنوان درام‌های دوره‌ای دنج تبدیل می‌کنند.

«بسیاری از تولیدات چخوف که در طول سال‌ها دیده بودم، به‌ویژه زمانی که در لندن زندگی می‌کردم، تقریبا مانند نسخه‌های بزرگسالان Downton Abbey احساس محدودیت می‌کردم. این برای من جالب نبود.

اما بعد از آن من تولیدات دیگری را دیدم، از جمله سام یتس وانیا، با اندرو اسکات که نقش همه شخصیت‌ها را بازی می‌کرد که توسط سایمون استفنز اقتباس شده بود.

علیرغم اینکه یک نفر نقش آنها را بازی می‌کند، اما همه آنها به نظر می‌رسیدند که در حال شکسته شدن هستند و از نظر عاطفی نابالغ هستند که فقط سعی می‌کنند از زندگی عبور کنند. آنها فرصت‌های ارتباطی را از دست می‌دهند، به درون خود عقب می‌روند یا خودخواهانه رفتار می‌کنند و به یکدیگر آسیب می‌رسانند. "این برای من قانع کننده است. من را به یاد نمایش هایی مانند جانشینی یا دختران می اندازد. شخصیت ها فوق العاده هستند، اما دوست داشتنی نیستند. فکر نمی کنم بخواهم با هیچ یک از شخصیت های چخوف وقت بگذارم. آنها قهرمان نیستند، و این باعث می شود که آنها بسیار قابل ربط باشند.

«آنها از ازدواج خود ناامید هستند، از اینکه هرگز ازدواج نکردند، از شریک زندگی یا حرفه خود ناامید هستند، از اینکه هنرمند شده اند یا هرگز ناامید شده اند.

"همه آنها درگیر مبارزه برای زنده بودن هستند، که بسیار قابل ربط است و در حماقت خود اغلب بسیار خنده دار است."

قابل توجه است که سنگ محک کلیری معاصران چخوف مانند ایبسن یا استریندبرگ نیستند، بلکه اغلب افرادی مانند لنا دانهام هستند. او می خواهد که روابط در نمایشنامه فوری و قابل تشخیص باشد، که تا حدودی انتخاب او از اقتباس سایمون استفنز از آن را توضیح می دهد.

"هر نسخه انگلیسی مرغ دریایی قبلا یک بار از نسخه اصلی حذف شده است. سایمون استفنز از ترجمه تحت اللفظی کار کرده است، اما زبان او بسیار امروزی تر از نسخه های دیگری است که من با آنها روبرو شده ام، که می توانند کمی خفه تر به نظر برسند، بیشتر ریشه در تئاتر ویکتوریایی دارند.

او می‌خواست آن را بدون اینکه مشخصا در قرن بیست و یکم تنظیم کند، مدرن کند. هیچ تلفن همراه، تلویزیون یا ماشینی وجود ندارد، اما به همان اندازه، چیزهای کمی وجود دارد که به طور خاص در روسیه دهه 1890 ریشه دارد. این به شخصیت‌ها اجازه می‌دهد کمی راحت‌تر نفس بکشند، بازیگران راحت‌تر با آن‌ها ارتباط برقرار کنند و در نتیجه به مخاطب نیز.

ما گفت‌وگوهای زیادی با طراحان صحنه و لباس داشتیم در مورد اینکه چه چیزی ما را برای اجرای چنین نمایشی هیجان‌زده می‌کند، و چه چیزهایی ما را در مورد تولیدات دیگر هیجان‌زده نکرده است. نسخه سایمون استفنز جالب‌ترین نقطه شروع به نظر می‌رسد، زیرا شخصیت‌ها را به شکلی که برخی نسخه‌های دیگر انجام می‌دهند، نشان نمی‌دهد. به ما راهی برای تولیدی داد که متناقض است.»

Young Hot Guys: "به معنای واقعی کلمه حسادت من به موفقیت و زیبایی آنها بود که منجر به تشکیل ما شد"

طراحی صحنه آلیسون کامینز به جای اینکه کاملا طبیعی باشد، نسبتا تهی شده و بازنمایی است. من نمی‌خواهم خیلی چیزها را تقدیم کنم، اما یک عنصر بازیگوش در آن وجود دارد. این نمایشنامه بسیار درباره غیبت است، درباره اینکه چه کسی غایب است، مردم چه چیزهایی در زندگی‌شان کم دارند، و لحظاتی که کسی در آنجا نیست، وقتی به آنها نیاز است، چه از نظر احساسی یا جسمی. ما سعی می‌کنیم این را از طریق آنچه که تماشاگر روی صحنه می‌بیند کشف کنیم.

دو وسیله معروف در مرغ دریایی وجود دارد: تفنگی که کنستانتین از آن استفاده می‌کند و مرغ دریایی مرده که بعدا تبدیل به پرنده‌ای می‌شود.

به نظر می رسد که هدف باز هم آشنایی زدایی با نمایشنامه باشد، کاری که شاید برای یک کلاسیک هم سخت تر و هم ضروری تر باشد. اما وقتی سال‌ها را صرف تماشای چخوف، خواندن و کار کرده‌اید، چگونه به صحنه‌ای آشنا برمی‌گردید و چیز جدیدی می‌بینید؟

کلیری می گوید: «این چالش است. "این فقط وقت گذاشتن با آن است و فرض می شود که شما آن را به خوبی نمی دانید. وقتی نمایشنامه های چخوف را دوباره می خوانم، اگر فقط سطح آن را می خوانید، علاقه من را از دست می دهند." او به دنبال چیزی است که توسط نمایشنامه نویس آشکارا اعلام نشده است. اینطور نیست که او بگوید: «ایرینا شک دارد که آیا می‌خواهد پانسمان کنستانتین را ببندد یا نه، اما به هر حال این کار را می‌کند.» شما باید خودتان آن را بفهمید.

تجربه هم کمک می کند. کلیری به یاد می آورد که دو هفته را در یک کارگاه شرکت سلطنتی شکسپیر به رهبری کارگردان رابرت آیک، که در مورد یافتن ریشه یک نمایشنامه صحبت کرد: ایده واحدی که ممکن است همه چیز را برای مخاطب زنده کند.

خواندن ایکه از هملت این بود که نمایشنامه درباره مردی است که می پذیرد مرگ وجود دارد. هملت نمی تواند بپذیرد که پدرش مرده است و تنها زمانی که با مرگ خودش روبرو می شود بالاخره نوعی رهایی پیدا می کند. "آیا این درست است؟" کلیری فکر کردن را به یاد می آورد. "مهم نیست، این یک راه درخشان برای دیدن آن است."

او مطمئن نیست که ریشه معادل The Seagull یا Uncle Vanya چیست. اما رویکرد او شامل یک بی اعتمادی اساسی به آنچه شخصیت ها به ما می گویند است.

"به همه چیزهایی که بازیگران می گویند اعتماد نکنید. به منطق آنها اعتماد نکنید، به چیزی که آنها فکر می کنند اعتماد نکنید. تا حدی به آن اعتماد کنید، شاید به آن اعتبار بدهید. چرا آنها این را می گویند؟ اگر درست است بگویند چه فایده ای دارد؟ اما مهمتر از آن، اگر درست نیست بگویند چه فایده ای دارد؟"

در نهایت، به زنده نگه داشتن نمایشنامه ختم می شود و اجازه می دهد حتی آشناترین صحنه غیرقابل پیش بینی شود. "این تمام چیزی است که من به عنوان یک مخاطب می خواهم. می خواهم احساس کنم که در پشت یک تولید یک دست قوی وجود دارد، که من را به یک سواری وحشیانه، جایی هیجان انگیز می برند."

The Seagull در روز سه‌شنبه ۲۴ نوامبر (با پیش‌نمایش از جمعه ۲۰ نوامبر) در تئاتر اسموک آلی در دوبلین افتتاح می‌شود و تا شنبه، ۱۲ دسامبر ادامه دارد.