COP17: کشورهای توسعه‌یافته از اهداف سازمان ملل برای تامین مالی طبیعت بسیار فاصله دارند
مقدار بودجه ای که تا به امروز برای طبیعت تحویل داده شده است «بسیار کمتر از آنچه برای برآورده کردن سازمان ملل لازم است» است… The post COP17: کشورهای توسعه یافته از اهداف سازمان ملل برای تأمین مالی طبیعت «بسیار کمتر» اولین بار در Carbon Brief ظاهر شد.
چاپ مقاله
به اشتراک بگذارید
بر اساس گزارشی که پیش از اجلاس تنوع زیستی COP17 منتشر شد، میزان مالی که تا به امروز برای طبیعت تحویل داده شده است، «بسیار کمتر از آنچه برای دستیابی به اهداف جهانی سازمان ملل است» است.
گزارش ارزیابی جهانی که توسط کنوانسیون سازمان ملل در مورد تنوع زیستی (UN CBD) قبل از اجلاس سران این ماه در ارمنستان تهیه شده است، نشان می‌دهد که کشورهای توسعه‌یافته نتوانسته‌اند شکاف مالی 200 میلیارد دلاری در زمینه تنوع زیستی را ببندند.
طرح‌هایی که برای حمایت از این هدف طراحی شده‌اند نیز دچار مشکل شده‌اند، به طوری که یک صندوق «چارچوب» ویژه برای تنوع زیستی کمتر از 140 میلیون دلار از کشورهای توسعه‌یافته در دو سال گذشته دریافت کرده است و صندوق «پایتخت» کالی تنها 6000 دلار از شرکت‌های خصوصی دریافت کرده است.
در دسترس بودن منابع مالی - یا فقدان آن - احتمالا یک نقطه اصلی اختلاف در مذاکرات COP17 در ایروان، ارمنستان است که در 19 اکتبر آغاز می شود.
هدف برای سال 2025 "به دست نیامده"
در COP15 در سال 2022، 196 کشور با یک توافق جهانی بلندپروازانه برای معکوس کردن از دست دادن تنوع زیستی تا سال 2030 موافقت کردند که چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال (GBF) نامیده شد.
هدف D این توافق که در زیر نشان داده شده است، بیان می‌کند که کشورها باید تا سال 2030 یک «شکاف مالی تنوع زیستی» 700 میلیارد دلاری را ببندند.
هدف D چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال.
این 700 میلیارد دلار کلی از دو بخش تشکیل شده است: تغییرات در یارانه های آسیب رسان به طبیعت. و افزایش منابع مالی برای حمایت از تنوع زیستی.
هدف 18 در متن از کشورها می‌خواهد تا «تا سال 2025 شناسایی، و حذف، حذف تدریجی یا اصلاح مشوق‌ها، از جمله یارانه‌ها، مضر برای تنوع زیستی... به تدریج آنها را تا سال 2030 حداقل 500 میلیارد دلار در سال کاهش دهند».
طبق هدف 19 GBF، 200 میلیارد دلار باقیمانده باید با "بسیج" منابع تامین شود. در این بیانیه آمده است که کشورها باید «سطح منابع مالی از همه منابع را به طور اساسی و تدریجی تا سال 2030 به «حداقل» 200 میلیارد دلار در سال افزایش دهند.
بیش از 200 میلیارد دلار می تواند از بودجه ملی، بانک های توسعه چندجانبه یا پول "بسیج" از بخش خصوصی باشد.
با این حال، هدف همچنین به طور مشخص بیان می‌کند که «حداقل 20 میلیارد دلار در سال تا سال 2025 و حداقل 30 میلیارد دلار در سال تا سال 2030» باید بودجه عمومی تنوع زیستی باشد که توسط کشورهای توسعه‌یافته - یا کشورهای در حال توسعه که «داوطلبانه» تعهدات خود را به عهده می‌گیرند، ارائه شود.
بر اساس گزارش جمع‌بندی جهانی تهیه‌شده توسط CBD، بین سال‌های 2020 تا 2023، کشورها مجموعا 186.4 میلیارد دلار را بسیج کردند. این معادل به طور متوسط کمتر از 50 میلیارد دلار در سال است.
در حالی که این گزارش - منتشر شده در 10 سپتامبر 2026 - هشدار می دهد که "هنوز برای نتیجه گیری زود است"، اما می افزاید که این مجموع "بسیار کمتر از آنچه برای پر کردن شکاف مالی 200 میلیارد دلاری در تنوع زیستی در سال است" فاصله دارد.
همچنان تصریح می کند که نقطه عطف افزایش «حداقل 20 میلیارد دلار در سال تا سال 2025» در امور مالی عمومی نیز «احتمالا محقق نشده است».
این گزارش بیان می‌کند که کشورهای گزارش‌دهنده مجموعا تنها 17.7 میلیارد دلار بودجه عمومی بین‌المللی برای تنوع زیستی در چهار سال از سال 2020 تا 2023 جمع‌آوری کردند، همانطور که در شکل زیر نشان داده شده است. این به طور متوسط تنها 4.4 میلیارد دلار در سال است.
این ارقام توسط گزارشی از سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) پشتیبانی می شود که نشان می دهد بودجه جهانی تنوع زیستی بین سال های 2023 تا 2025 به 74.9-92.4 میلیارد دلار در سال رسیده است.
این می افزاید که از این میزان، مالیه عمومی بین المللی به طور متوسط حدود 16.1 میلیارد دلار در سال کمک می کند که تقریبا 4 میلیارد دلار کمتر از هدف سال 2025 است.
علاوه بر این، گزارش OECD می گوید که تنها 7.9 میلیارد دلار در سال 2023 تا 8.5 میلیارد دلار در سال 2024 بودجه «ویژه تنوع زیستی» بوده است که به ترتیب 5.7 میلیارد دلار و 6.5 میلیارد دلار دیگر به صورت بودجه برای سایر اولویت ها تأمین می شود که در آن حمایت از تنوع زیستی هدف ثانویه است.
به گفته اندیشکده شبکه جهانی سوم، در حالی که GBF اهدافی را برای تامین مالی طبیعت در سال‌های 2025 و 2030 تعیین می‌کند، کشورهای توسعه‌یافته باید هر سال کمک‌های مشابهی انجام دهند.
ابتکارات متزلزل
دو کانال اصلی مالیه عمومی بین المللی وجود دارد که کشورهای توسعه یافته می توانند برای برآورده کردن تعهدات مالی تنوع زیستی خود تحت GBF از آنها استفاده کنند. اینها منابع مالی رسمی توسعه (ODF) و صندوق جهانی چارچوب تنوع زیستی (GBFF) هستند.
ارقام جداگانه برای این کانال ها همچنین نشان می دهد که تامین مالی از اهداف فرعی تعیین شده در GBF عقب مانده است.
این شامل صندوق چارچوب جهانی تنوع زیستی (GBFF) است که در COP15 در سال 2022 تأسیس شد.
این مرکز در حال حاضر تحت تسهیلات جهانی محیط زیست (GEF) قرار دارد و مستقیما به COP تنوع زیستی گزارش می دهد.
بر اساس داده هایی که توسط GEF با Carbon Brief به اشتراک گذاشته شده است، علیرغم انبوهی از تعهدات اولیه برای این ابتکار، کشورهای توسعه یافته از جولای امسال کمتر از 400 میلیون دلار به صندوق کمک کرده اند.
بین اوت 2023 و 30 ژوئن 2026، GBFF تنها 387.2 میلیون دلار تعهدات امضا شده از 11 کشور و یک دولت محلی (کبک در کانادا) دریافت کرده است.
شکل زیر نشان می دهد که پس از تعهدات اولیه قبل از COP16 در سال 2024، تنها تعداد انگشت شماری از کمک های جدید به صندوق وجود داشته است.
در جای دیگر، صندوق کالی در مذاکرات طبیعت COP16 در کلمبیا در سال 2024 ایجاد شد.
این اولین صندوق جهانی برای شرکت هایی است که از داده های ژنتیکی سود می برند تا به اهداف حفاظتی کمک کنند.
بر اساس یک مقاله کاری از موسسه تحقیقاتی گرانتام در دانشکده اقتصاد لندن، اگر همه 21690 شرکت واجد شرایط، سود خود را طبق قوانین صندوق تقسیم کنند، می توانند سالانه 3.6 میلیارد دلار برای طبیعت جمع آوری کنند. این مقاله می افزاید که، تحت یک جذب واقع بینانه از سوی شرکت ها، این می تواند سالانه 929 میلیون دلار برای طبیعت درآمد داشته باشد.
با این حال، تا به امروز، این صندوق تنها دو کمک، مجموعا 6000 دلار دریافت کرده است.
«مبارزه با شکاف مالی»
پیش از COP17 در ارمنستان، کارشناسان به Carbon Brief می گویند که تامین مالی بیشترین نظارت را در زمینه ذخیره سازی پیشرفت خواهد داشت.
لیم لی چینگ از شبکه جهانی سوم که با Carbon Brief صحبت می کند، می گوید برای کشورهای در حال توسعه که "بیشتر تنوع زیستی جهان را در اختیار دارند و بار بیشتری از اجرای" اهداف طبیعت را به دوش می کشند، نیاز به این تامین مالی "بسیار واقعی است". او می افزاید:
این مبالغ بسیار کمتر از هدف 19 GBF است. کشورهای توسعه یافته متأسفانه به تعهدات قانونی خود عمل نکرده اند... [T]این شکست نباید به عنوان بهانه ای برای معطوف شدن به بخش خصوصی یا مکانیسم های مبتنی بر بازار باشد، که در تلاش برای تامین مالی در مقیاس هستند و اغلب آسیب های اجتماعی و زیست محیطی را عمیق تر می کنند.
گزینه‌های مالی خصوصی و «نوآورانه» شامل مبادله بدهی در برابر طبیعت، جبران تنوع زیستی و اعتبارات کربن است، اما نظارت بر این موارد دشوارتر است و اغلب با انتقاد مواجه شده‌اند.
صندوق کالی با تخصیص های اختصاصی و شفاف برای پروژه های حفاظتی و مردم بومی، راهی برای شرکت ها برای کمک مستقیم به اهداف CBD است.
دکتر سیوا تامبیستتی، دانشیار حقوق در دانشکده اقتصاد لندن، به Carbon Brief می‌گوید که این صندوق هنوز یک اقدام داوطلبانه است و این به کشورها بستگی دارد که «تعهد سازنده و اخلاقی» برای شرکت‌ها ایجاد کنند. او می افزاید:
بخش خصوصی همان کاری را انجام می‌دهد که همیشه انجام می‌دهد: به حداقل رساندن خروجی‌ها و مسئولیت‌ها و به حداکثر رساندن آزادی عمل. من معتقد نیستم تغییری که ما به آن نیاز داریم می‌تواند به تنهایی توسط کسب‌وکارها و بدون فشار خارجی در داخل ایجاد شود. کشورهای دارای صلاحیت بر تجارت باید اقدام کنند.
یک ابتکار غیرانتفاعی به نام Cali Watch دریافت که «هیچ دولتی» قانونی را تصویب نکرده است که شرکت‌ها را ملزم به مشارکت در صندوق کند. تخمین می زند که هشت شرکت به تنهایی باید بیش از 2 میلیارد دلار به عنوان بخشی از آنچه "بدهی کالی" نامیده می شود، مشارکت داشته باشند.
دکتر جون روبیس، مردم بومی و جوامع محلی رهبری کمیته راهبری صندوق کالی، به Carbon Brief می گوید که او "نگران سرعت" است که منابع مالی تنوع زیستی در حال حرکت است. روبیس ادامه می دهد:
هر بخش از ساختار مالی باید همزمان شروع به ارسال سیگنال‌های معتبر کند: کشورهای توسعه‌یافته با تعهد 20 میلیارد دلاری، اهداکنندگان در تامین مالی قابل پیش‌بینی برای GBFF، شرکت‌ها در کمک‌های صندوق Cali، و خود صندوق Cali در تخصیص و دسترسی. اگر یک بخش حرکت کند در حالی که بقیه به طور مکرر به تعویق می‌افتند، اعتماد به تنوع زیستی گسترده‌تر سخت‌تر می‌شود.
او خاطرنشان می کند که برای مردم بومی و جوامع محلی، "موفقیت به این بستگی دارد که آیا واقعا بتوان به منابع مالی دسترسی داشت" برای حمایت از اولویت های جوامع. او نتیجه می گیرد:
«تعهدات ابتدایی مهم هستند، اما مسیرهایی که از طریق آن پول به مردم می رسد نیز اهمیت دارد.»
مرتبط
تعاملی: ردیابی متون مذاکره در اجلاس تنوع زیستی COP17
12.10.2026
COP17 ایروان
تجزیه و تحلیل: ریاست جمهوری لولا حداقل 20000 کیلومتر مربع از آمازون برزیل را از سال 2022 نجات داده است.
2026/09/28
سیاست بین المللی
چرا انتشارات استفاده از زمین در این قرن یک سوم کاهش یافته است - در شش نمودار
17.08.2026
آلاینده های آب و هوا
تجزیه و تحلیل: 84٪ از کشورها ضرب الاجل شناسایی یارانه های "مضر به طبیعت" را تا سال 2025 از دست داده اند.
2026/07/28
سیاست بین المللی
The post COP17: کشورهای توسعه‌یافته از اهداف سازمان ملل برای تامین مالی طبیعت فاصله دارند اولین بار در Carbon Brief ظاهر شد.
متن اصلی (انگلیسی)
COP17: Developed countries ‘fall far short’ of UN targets for nature finance
The amount of finance for nature delivered to date “falls far short” of what is needed to meet the UN’s… The post COP17: Developed countries ‘fall far short’ of UN targets for nature finance appeared first on Carbon Brief.