Deep into Sixties: Britain 1965-1966 توسط دیوید کیناستون نقد - بیتلز، متعصبان و خیابان ها در آسمان

آخرین قسمت از تاریخ پر جنب و جوش بریتانیا پس از جنگ، یک تور دو نیرو است

در فوریه 1965، مالکوم ایکس، فعال حقوق مدنی، از اسمتویک در میدلندز بازدید کرد، جایی که شورایی که توسط محافظه‌کاران اداره می‌شد قصد خرید خانه‌ها را داشت تا از تبدیل شدن این منطقه به یک «گتوی رنگی» جلوگیری کند. او می‌خواست ببیند نژادپرستی چقدر بد است و وقتی از خدمت در یک میخانه امتناع کرد، آن را از نزدیک تجربه کرد. ساکنان سفید فکر می کردند که بازدید او یک نفوذ "منزجر کننده" است. نه روز بعد در ایالات متحده به ضرب گلوله کشته شد.

بریتانیا در اواسط دهه 60 با خیابان کارنابی، بیتلز و دامن های کوچک همراه است، نه نژادپرستی. اما آنچه سیاه‌پوستان تحمل کردند، از نوار رنگی روی دارایی گرفته تا سوء استفاده از آلبرت یوهانسون، وینگر لیدز یونایتد به‌عنوان «گولی‌وگ»، کمتر از پیپ هارولد ویلسون، کوتاه کردن موی توئیگی، کمپین تلویزیونی پاکسازی مری وایتهاوس و استفاده باب دیلن از گیتار الکتریک نشان‌دهنده دوره‌ای نیست. دیوید کیناستون هیجانات آن دوره را کمرنگ نمی کند. اما او به درستی تأکید می کند که دهه 50 پوسیده - مردسالار، همجنسگرا هراسی، تقسیم طبقاتی و متعصب - فقط از بین نمی رود.

تردهای شگفت انگیز طلایی چند طعمی که جای دشت اسمیت را می گیرند. یک سوم ازدواج های جدید اکنون ازدواج های مدنی است. میخانه ها با اکراه ماشین های میوه را نصب می کنند. انقلاب آسمان آبی جیمی هیل در شهر کاونتری؛ گشت های AA دیگر نیازی به سلام کردن ندارند. ریل های تصویر، که به عنوان تله گرد و غبار دیده می شوند، به طور انبوه از خانه های ویکتوریایی و ادواردیایی برداشته می شوند. چکمه های سال 1965 در نهایت رضایت خود را برای فروش کاندوم اعلام کردند. ورود دفاتر طرح باز؛ ورود دستگاه فروش نوشیدنی گرم نیز هیچ خودرویی به اندازه مینی کوپر نماد مدرنیته نیست… ادامه مطلب...