«Digger» یک شکست باکس آفیس است. شاید مرتبط ترین فیلم سال باشد

با توجه به لایه‌های داستان، لحظات کلیدی که همزمان با پیش‌روی داستان دوباره متن‌سازی می‌شوند، این فیلم برای بازاریابی – یا بازبینی – بدون اسپویلر دشوار است. سکته های گسترده این است که دیگر یک غول نفتی است که حفاری او یک کوه یخ را شکست و آن را به سمت اروپا فرستاد و تهدید به کشتن 100000 نفر و آواره شدن بیش از یک میلیون نفر کرد. او مردی است که در حین تماشای فیلم هایی از مرگ حیات وحش در نتیجه مستقیم اقدامات او، به سختی از گربه بیمار خود مراقبت می کند.

مردی که صرفا به سودجویی علاقه مند است و در کنار رئیس جمهور ایالات متحده با بازی جان گودمن برای نجات جهان کار می کند. لحظاتی هستند که مستقیما از زندگی واقعی خارج می شوند. این یک طنز آشکار و عمدا سنگین از سیاست دوران بوش و همچنین فضای سیاسی مدرن ایالات متحده است. قبل از ورود به قلمرو اسپویلر، فیلم همچنین از نظر بصری خیره کننده و جاه طلبانه است با طراحی صحنه های سورئال که پیام هایی را درباره دنیایی که شخصیت ها در آن زندگی می کنند، با بازی های باورنکردنی از بازیگران ستاره دار ارائه می دهد. اگر می خواهید بدون هیچ اسپویلر وارد فیلم شوید - و من واقعا نازک هستم

k شما باید - اینجا توقف کنید و پس از تماشای آن برگردید. انتظار دارید فیلمی در مورد مردی ثروتمند ببینید که با مشکلی که در جهان ایجاد کرده دست و پنجه نرم می کند، اما تام کروز در واقع نقش دیگر راکول را بازی نمی کند. او در نقش کرتیس مارکسون، بازیگر نقش دیگر در یک نمایش طنز درباره وقایعی که باعث بحران آب و هوای این جهان شد، بازی می کند.

کارگردانی این نمایش بر عهده هانا (با بازی سوفی وایلد) و سرمایه گذاری آن کنی راکول، برادرزاده دیگر (با بازی جسی پلمونز) است. این زمینه در طول فیلم تکه تکه می‌شود و هر افشاگری نور جدیدی به فیلم می‌تابد - رئیس‌جمهور مبتذل و بزرگ‌تر گودمن برای خنده شوخی می‌کند، اعضای تیمش کمترین واکنش را نسبت به تلفات احتمالی فاجعه آب‌وهوایی نشان می‌دهند و هنگامی که هزینه مالی اعلام می‌شود بیش از حد واکنش نشان می‌دهند.

وقتی اروپا ضربه می زند، رئیس جمهور و تیمش در حال خوردن ذرت بو داده و فریاد زدن بر روی صفحه نمایش هستند و به قربانیان می گویند - از فاجعه ای که آنها ایجاد کرده اند - فرار کنند، انگار در حال تماشای یک فیلم اسلشر هستند. به طرز وحشتناکی کارتونی است. کل فیلم یک کاریکاتور قابل توجه است، نه فقط از سیاست، بلکه هنر امروزی. این نمایش تنها به این دلیل اتفاق می‌افتد که کنی تصمیم می‌گیرد بودجه آن را تامین کند، و در حالی که نمایش دارای دکورهای استادانه، کارکنان فراوان و تولیدات پیشرفته است، تئاتر دارای تهویه مطبوع متناوب است.

در حالی که کپک ها در اتاق سبز رشد می کنند، تماشاگران و کارگردان از درون عرق می ریزند و جهان پیرامون این منظره منحط از هم می پاشد. در متن نمایشنامه‌ای که برای کاتارسیس توده‌ها نوشته شده است، تنش گسترده‌تری را نشان می‌دهد که در سرتاسر فیلم جریان دارد – و با صدای بلند درباره آن بحث می‌کند. کروز، با بازی مارکسون، از کاریکاتور دیگر متنفر است و به کارگردان شکایت می‌کند که او یک «روان‌شناس اغواگر» ترسناک، ترسناک و نه یک گاوچران بداخلاق است.

هانا می‌گوید این همان چیزی است که مردم به آن نیاز دارند - یک بازی آموزشی، هیجان‌انگیز و جذاب با افراد شرور برای خندیدن. کنی همچنین نمایشنامه را به عنوان یک عمل پشیمانی اجرا نمی کند. در عوض، این یک انحراف است، با دادن یک شرور در گذشته به مخاطب آرامش می‌دهد تا بتواند زمان حال را بپذیرد، در حالی که او از فاجعه‌ای که نمایشنامه به آن هجو می‌دهد سود می‌برد. هنگامی که دختر کورتیس، هوپ، پس از سوار شدن به هواپیما برای آمدن به مراسم افتتاحیه ناپدید می شود، کنی تنها با استفاده از شماره تلفن خود می تواند موقعیت او را پیدا کند.

او یک شرکت امنیتی را اداره می کند - به عنوان خوانده شده به احتمال زیاد در تجارت نظارت. تصمیم او برای تأمین مالی یک نمایشنامه، فضای فناوری و فرهنگی کنونی را اغراق می کند. غول‌های فناوری امروزی به‌طور فزاینده‌ای به دنبال نفوذ فرهنگی هستند، و فرهنگ اکنون تا حد زیادی از طریق فناوری پراکنده شده است: جف بزوس مالک Prime Video است. اپل دارای Apple TV است. این را می‌توان به این که چگونه پلت‌فرم‌های رسانه‌های اجتماعی – و الگوریتم‌های حاکم بر آن‌ها – دروازه‌بان‌های فرهنگی هستند تعمیم داد. با نزدیک شدن به پایان فیلم، پایان نمایش را می بینیم، جایی که دیگر می میرد، با تشویق، اشک شوق و تشویق جمعیت مواجه می شود.

کاتارسیس. سپس حضار ماسک های تنفسی خود را می زنند و به شهری پرآب و دیستوپیایی می روند. کاتارسیس، تماشا، حتی عذاب آور کروز از نمایش شخصیتش، همه در اینجا بی معنی هستند. من هم مثل تماشاگران نمایش در طول فیلم می خندیدم. من به خطوطی خندیدم که به وضوح از وقایع واقعی بیرون کشیده شده بودند، به تفریحات پر زرق و برق مردمی که بیش از آن خوشحال بودند که هوای قابل تنفس را به دلار و سنت تبدیل می کردند و انحرافات و بهانه های آشنایشان.

وقتی چراغ ها روشن شد و تیتراژ روشن شد، من هم تئاتر را ترک کردم و به دنیایی برگشتم که شرکت های نظارتی ما را ردیابی می کنند، جایی که ارتش ها از راه دور با هوش مصنوعی جنگ می کنند و آب و هوا به فاجعه بیشتر نزدیک می شود. این داستان در اصل در WIRED خاورمیانه ظاهر شد.