Disco Pigs at the Everyman: تولید سالگرد Enda Walsh ما را در مورد آنچه در حال وقوع است متضرر می کند.

خوک های دیسکو

هرمن، کورک

★★☆☆☆

دیسکو پیگز که اولین بار در سال 1996 در مرکز هنرهای تریسکل در کورک به صحنه رفت، نمایشنامه‌ای از آندا والش بود. همچنین کار دو بازیگر خود، کیلیان مورفی و آیلین والش را راه اندازی کرد.

این داستان تلخ درباره دو نوجوان خودسر که با آرگوت بسیار سبک نوشته شده است، زیبایی‌شناسی ظاهری مارک ریونهیل، سارا کین و ترین اسپاتینگ را با «Sity Pork» معاصر تطبیق داده است. یک اقتباس سینمایی در سال 2001 با بازی مورفی دنبال شد که لبه‌های خشن دیالوگ را از بین برد و به سمت قرارداد رئالیستی حرکت کرد.

به مناسبت سی‌امین سالگرد خود، دیسکو پیگز اکنون در مراسم احیاء در Everyman که برای اولین بار توسط خود والش کارگردانی می‌شود، به زادگاه خود بازگشته است.

علی‌رغم عظمت ویکتوریایی تئاتر، این صحنه‌پردازی ظاهری کثیف و برهنه را حفظ کرده است. ست کیتی داونپورت از دو صندلی روکش زشت تشکیل شده است که ممکن است در اتاق غذاخوری میخانه پیدا کنید. آنها توسط یک دیوار کثیف و مایل به سفید حمایت می شوند. چند پخش کننده، کلوپ شبانه Palace Disco را تداعی می کنند که در آن قسمت اعظم اکشن رخ می دهد.

ویژگی بارز تولید، روشی است که باعث تشدید درک ناپذیری متن می شود. طرح داستان به خودی خود نسبتا ساده است: خوک و رانت، که در اینجا با بازی سیموس مک‌لین راس و آوایز مینی بازی می‌شود، دوستان 17 ساله فداکاری هستند که در همان روز در سال 1979 به دنیا آمده‌اند. در میان مشوق‌های زیاد، احساسات عاشقانه بی‌نتیجه خوک نسبت به رانت به سمت حسادت خشونت‌آمیز منحرف می‌شود.

مشکل در این واقعیت نهفته است که این دو نفر بدبخت به زبانی شبه خصوصی و با لهجه بسیار کودکی با هم ارتباط برقرار می کنند. این الگوی منع کننده بخش زیادی از قدرت نمایشنامه را تامین می‌کند و ما را مجبور می‌کند تا با دنیای نوجوانی عجیب و غریب کنار بیاییم که برای افراد خارجی بسته است.

افسوس، انتخاب های کلیدی کارگردانی و طراحی در اینجا این چالش را کم و بیش غیرقابل حل می کند. احتمالا در تلاشی برای کنار آمدن با بزرگی سالن، دیالوگ به شدت و گل آلود تقویت می‌شود و گاهی پژواک ایجاد می‌کند. این مشکل با طراحی صدای سرزده و تقریبا همیشه حاضر راب مولونی تشدید می شود که موسیقی متن فیلم تکنو و پاپ را در خود جای داده است.

ارائه گیج کننده بازیگران برای متمایز شدن از سر و صدا تلاش می کند. با تکرار تم خوک، آنها خطوط بسیاری را به عنوان جیغ بلند منتشر می کنند. دیگران فریاد می زنند این فقدان تنوع آهنگ به سرعت تبدیل به فرسودگی می شود و بافت احساسی و همچنین لحظات کمدی را از بین می برد. (به طرز قابل توجهی خنده های کمی در شب افتتاحیه شنیده می شد.) این دو مجری همچنین تمایل دارند که به جای با یکدیگر با مخاطب صحبت کنند، به این معنی که آنها هرگز صمیمیت بی ثبات خوک و رانت را درک نمی کنند. در بیشتر موارد، ما در مورد اینکه چه چیزی در حال وقوع است و چرا باید به آن اهمیت بدهیم، از دست می‌رویم.

فقط در تعداد انگشت شماری از جاها به متن اجازه تنفس داده می شود. تقریبا در نیمه‌ی زمان اجرا ۹۰ دقیقه‌ای، رانت یک مونولوگ تأثیرگذار ارائه می‌کند که خوک و خودش را با بانی و کلاید مقایسه می‌کند. سپس مونولوگ پایانی عزم او را برای رهایی از شراکت سمی و فرار از کورک اعلام می‌کند. در هر دو مورد، نویز پس‌زمینه به‌طور گذرا کاهش یافته است.

«خوک‌های دیسکو شروع همه چیز بود»: اندا والش در 30 سال از نمایشنامه‌ای که نامش را بر سر زبان ها انداخت

اثری که باید توجه دقیق را به محدودیت های زبان جلب کند، در غیر این صورت توسط فناوری صوتی بلاعوض خراب شده است.

Disco Pigs تا شنبه، 14 نوامبر در تئاتر Everyman، Cork، حضور دارد