DIY متجاوز و هیجان‌انگیز: معنای دهه 90 برای هنر بریتانیا
دهه 1990 برای بریت پاپ و مد تحریک آمیز به یاد می‌آید، اما فراتر از نوستالژی، دهه تجربه‌های فرهنگی و تغییرات اجتماعی بود. نمایشگاه جدید تیت بریتانیا از نمادهای آشنا گذشته است.
دهه 1990 در بریتانیا اغلب از طریق مه آلودی از n، استالژی متشکل از فرهنگ پرشور، بریت پاپ و هنر و مد تحریک آمیز توسط افرادی مانند تریسی امین و الکساندر مک کوئین به یاد می آیند.
انکارناپذیر است که این دهه زمان تغییرات عمده در جامعه بریتانیا بود - سلطنت طولانی مارگارت تاچر به پایان رسیده بود و غرب وارد دوره ای از ثبات نسبی پس از جنگ سرد شد.
در همین حال، نمادهای فرهنگی بریتانیا مانند Oasis، Spice Girls و Vivienne Westwood شهرت بین‌المللی به دست آوردند.
اما نمایشگاه جدید تیت بریتانیا "دهه 90: هنر و مد" که در 8 اکتبر افتتاح می شود و تا 14 فوریه 2027 ادامه دارد، از بینندگان می خواهد که فراتر از نام ها و تصاویر آشنا نگاه کنند.
حتی با وجود اینکه اکنون هنرمندان برجسته ای مانند دیمین هرست و یورگن تلر در میان 70 مشارکت کننده این نمایش هستند، این نمایشگاه همچنین با هدف برجسته کردن ورودی خلاق افراد در جوامعی که از گفتمان جریان اصلی کنار گذاشته شده اند، است.
به هر حال، ادوارد انینفول، متصدی ارشد، در برنامه نمایشگاه می‌گوید: «انرژی دهه 90 در یک حرکت واحد متمرکز نشد، بلکه در جوامع، رشته‌ها و جغرافیایی توزیع شد که همیشه به طور یکسان ارائه نشده‌اند».
برای انینفول، نمایشگاه شخصی است: سردبیر مد، استایلیست و مدیر خلاق بریتانیایی متولد غنا، جوانترین مدیر مد مجله i-D در دهه 90 در سن 18 سالگی شد و به شکل گیری صحنه متنوع و تجربی مد لندن در دهه 1990 کمک کرد. او بعدا در سال 2017 سردبیر مجله بریتانیایی ووگ شد.
انینفول می‌نویسد که هدف او و هم‌کارانش ارائه مجموعه‌ای از آثار بود که «منعکس کننده چشم‌انداز وسیع‌تری از شیوه‌ها و صداهایی بود که دوره را شکل دادند، که بسیاری از آنها فراتر از ساختارهای قابل مشاهده در آن زمان عمل می‌کردند». این نمایشگاه به هنرمندان رنگین پوست و زنانی که آثارشان لزوما در آن زمان برجسته نبود، توجه ویژه ای دارد.
هلن لیتل، یکی از متصدیان کتاب، در متن برنامه می‌نویسد که مردانگی سیاه‌پوستان در دهه 90 به «محل مذاکرات فرهنگی» در بریتانیا تبدیل شد: «شخصیت‌هایی مانند کریس اوفیلی، استیو مک‌کوئین، کیث پایپر، کوتو بولوفو و اوزوالد بواتنگ، مردان سیاه‌پوست را به‌عنوان مرد سیاه‌پوست به‌عنوان بخشی از نژادپرست به چالش کشیدند. مرتبط با افول پسا صنعتی است و از روایت «بریتانیا باحال» حذف شده است.»
درست مانند «لندن در حال چرخش» در دهه 1960، «بریتانیا باحال» به یک عبارت رایج برای اشاره به دهه 1990 به عنوان دورانی تبدیل شد که طی آن فرهنگ جوانان بریتانیا، موسیقی پاپ، هنر و خوش بینی سیاسی رونق گرفت.
دهه 90 همچنین فرصت‌های زیادی را به هنرمندان ارائه داد تا بدون انتظار حمایت دروازه‌بانان سنتی، خلق کنند. بریتانیا وارد دهه رکود شد، اما این بلاتکلیفی اقتصادی هنرمندان را برای انجام آنچه می‌خواهند باز گذاشت.
ساختمان‌های خالی و فضاهای صنعتی به مکان‌های غیررسمی تبدیل شدند. دیمین هیرست 23 ساله "یخبندان" را که یک نمایشگاه دانشجویی خودسازماندهی شده در سال 1988 در یک انبار متروکه لندن تنظیم کرد. این نمایشگاه به یک نمایشگاه هنری اولیه برای نسل هنرمندان معروف به "هنرمندان جوان بریتانیایی" یا YBA تبدیل شد.
هنرمندان سارا لوکاس و تریسی امین در سال 1992 فروشگاه، یک گالری هنری موقت و فضای اجتماعی را به عنوان مکانی که در آن نمایشگاه ها خارج از گالری های تاسیس شده توسعه یافت، افتتاح کردند. لوکاس و امین همچنین راه را برای زنان هنرمند به لطف آثار عمیقا شخصی و بیان تندشان از آزادی زنان هموار کردند.
در حالی که اسپایس گرلز در دهه 90 با رایج کردن شعار «قدرت دخترانه» و شکل دادن به «هویت از طریق قدرت نمایندگی و مقاومت» به فمینیسم در دسترس نسل جوان بریتانیایی کمک کرد، همانطور که هلن لیتل، کیوریتور تیت استدلال می‌کند، امین و لوکاس در عین حال «زبان بصری جدیدی از لباس را برای مقابله با میل جنسی زنانه و تابوهای اجتماعی ارائه کردند.» شعارهای تحریک آمیز به ظاهر گرانج چکمه های دکتر مارتنز با تیغ خراشیده. لیتل می نویسد که کار آنها "آینه ای برای جنسیت، رفتار و هویت داشت."
در همان زمان، صنعت مد بریتانیا در کانون توجه بین المللی قرار گرفت.
کیت ماس مانند وایف در تقابل با کلیشه‌های جنسیتی که توسط امین و لوکاس رد شده بود، ایده‌آل زنانه دهه 1990 را به نمایش گذاشت. این سبک که «شیک هروئینی» نامیده می‌شود، در تضاد با هیکل‌های پر زرق و برق و ورزشی سوپرمدل‌هایی بود که پیش از او بودند. عکس‌های کورین دی از این مدل منجر به این شد که پس از سبک دردناک موسیقی راک که از سیاتل و توسط نیروانا رهبری می‌شد، برچسب «گرانج» به این مدل بدل شد.
الکس فارکوهارسون، مدیر گالری تیت در پیشگفتار خود برای نمایشگاه اشاره می‌کند که این روند با بازنگری فرهنگی قابل توجهی روبرو شده است: «همراه با نگاه، انتقاداتی نیز وجود داشت که ظاهر تند اعتیاد به مواد مخدر یا الکل در عین تشویق به اختلالات جدی خوردن در نسلی از زنان جوان، جذاب بود.
دهه 1990 همچنین دوره ای هیجان انگیز برای بریتانیا در لباس های اوت بود، زیرا طراحان افسانه ای جان گالیانو رهبری دیور را بر عهده داشتند در حالی که الکساندر مک کوئین کارگردانی جیوانچی را در سن 27 سالگی آغاز کرد.
ارائه‌های مک‌کوئین بیشتر به هنر پرفورمنس شباهت داشت تا شوهای مد تجاری - و اغلب شامل نقدهای تاریخی می‌شد. از جمله آنها فینال معروف مجموعه پاییز/زمستان 1998 او در انباری در لندن بود که طی آن مدل در دایره ای از شعله های آتش ایستاد. این نمایش با عنوان "جوان" اشاره ای به قتل ژان آو آرک بود. مک‌کوئین چندین نمایش دیگر را طراحی کرد که در تاریخ بریتانیا منعکس می‌شد و موضوعات تسخیر و مجازات بارها در خط مقدم قرار می‌گرفت.
ارائه او در سال 1995 "تجاوز به عنف در ارتفاعات" به تاریخ انقیاد اسکاتلند اشاره داشت و طراح آن را به عنوان "تجاوز انگلیسی به اسکاتلند" توصیف کرد.
همانطور که جسیکا وان، یکی از متصدیان نمایشگاه، در متن نمایشگاه خود اشاره می‌کند: «هنر، مد و عکاسی صرفا واکنش‌های متجاوزانه نبودند... بلکه منعکس‌کننده ناراحتی عمومی واقعی از هویت جهانی بریتانیا و گذشته آن بودند». در دنیایی که اکنون می‌توان به‌طور فزاینده‌ای توسط صفحه‌نمایش‌ها، الگوریتم‌ها و پلت‌فرم‌های تثبیت‌شده احساس کرد، آثار هنری دهه ۹۰ یادآور ارزش فضاهای فیزیکی و خلاقیت‌های تازه DIY در دهه گذشته بدون گوشی‌های هوشمند است.
متن اصلی (انگلیسی)
Transgressive, edgy DIY: What the 90s meant for British art
The 1990s are remembered for Britpop and provocative fashion, but beyond the nostalgia, it was a decade of cultural experimentation and social change. Tate Britain's new exhibition looks past the familiar icons.