DNA اسکلت های چند صد ساله مدفون شده در مونترال هیچ گونه اختلاط ژنتیکی بین مردم بومی و مستعمره نشینان فرانسوی را نشان نمی دهد.

DNA باستانی از اسکلت‌هایی که در یک گورستان تاریخی در کبک دفن شده‌اند، درک مردم را از اصل و نسب بومی خود تغییر می‌دهد. بر اساس یک مطالعه باستان شناسی جدید که در 5 اکتبر در ژورنال PNAS منتشر شد، برخلاف تصور رایج، ممکن است حقیقت کمی در مورد داستان های ازدواج میان مردم بومی و فرانسوی در روزهای اولیه استعمار وجود داشته باشد.

نویسنده اول مطالعه، دایان مارتین-مویا، انسان شناس زیستی در دانشگاه کبک در تروآ-ریویر در کانادا، در یک ایمیل به Live Science گفت: "داستان های خانوادگی یک اجداد بومی در کبک بسیار رایج است" و "تست نسب شناسی تجاری و آزمایش DNA این را تقویت کرده است." او گفت، اما هویت های بومی دور یا ادعا شده در واقع می تواند حقوق، منابع و به رسمیت شناختن ملت های بومی را تضعیف کند.

برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد بنیانگذاران کبک، مارتین-مویا و همکارانش در مورد گورستان نوتردام تحقیق کردند که در سال 1683 در مونترال تأسیس شد و تا سال 1796 برای تدفین کاتولیک ها مورد استفاده قرار می گرفت. بر اساس مطالعات قبلی روی اسکلت های این گورستان، کارشناسان در مورد اینکه آیا مردم بومی، اروپایی و اروپایی در آنجا دفن شده اند یا مختلط، اختلاف نظر داشتند. برای حل این سوال، مارتین-مویا و همکارانش DNA 45 نفر را که در گورستان دفن شده بودند توالی یابی کردند و آن را با ژنوم مردم اروپا، غرب آفریقا و گروه های بومی در قاره آمریکا مقایسه کردند.

مارتین-مویا درباره این تحقیق که در دانشگاه مونترال انجام داد، گفت: «دی‌ان‌ای باستانی نشان داد که همه 45 فردی که مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتیم، اجداد اروپایی فرانسوی داشتند، بدون هیچ نشانه‌ای از ترکیبات بومی یا آفریقایی اخیر».

او گفت که این یافته‌ها نشان می‌دهد که افراد برخاسته از جمعیت‌های بومی و آفریقایی ممکن است در اوایل مونترال به حاشیه رانده شده باشند و روایت رایج همکاری و ازدواج‌های درونی را به چالش بکشد.

مارتین-مویا هشدار داد: «نمونه ما کوچک است و از یک قبرستان می آید، بنابراین این نشان نمی دهد که چنین اتحادیه هایی هرگز اتفاق نیفتاده است. با این حال، مطابق با مطالعات تبارشناسی و ژنتیکی است که نشان می‌دهد اجداد بومی در میان فرانسوی‌های کانادایی کنونی بسیار محدود است.

راکل فلسکز، یک انسان شناس مولکولی در کالج دارتموث که در این تحقیق شرکت نداشت، به Live گفت: فقدان آشکار اختلاط ژنتیکی در میان جمعیت های اروپایی، آفریقایی و بومی در این گروه گورستان "چشم اندازی را در مورد روابط جمعیتی در طول دوره استعماری ارائه می دهد، جایی که احتمالا تعاملات غیر ژنتیکی وجود داشت اما هیچ رابطه بیولوژیکی یافت نشد."

DNA به محققان کمک کرد تا چندین دودمان ژنتیکی از افراد را پیدا کنند که چندین نسل را شامل می شوند. اما گورها در مناطق متعددی از گورستان پراکنده بودند، که نشان می دهد دفن ها در قطعات خانوادگی سازماندهی نشده بودند. فلسکس گفت، این یافته نشان می دهد که در قرن هفدهم، مردم مونترال ممکن است مردگان خود را به گونه ای دفن می کردند که با پیوندهای خویشاوندی بیولوژیکی دقیق تعریف نشده بود.

یک قبرستان، امکانات زیاد

مارتین-مویا تأکید کرد که نتایج مطالعه جدید لزوما در مورد تمام مونترال استعماری صدق نمی کند.

مارتین-مویا گفت: "شناسایی نکردن ترکیبات بومی یا آفریقایی اخیر در این نمونه به این معنی نیست که افراد بومی یا آفریقایی تبار در شهر غایب بوده اند."

علاوه بر این، "نسب بیولوژیکی به خودی خود نمی تواند تعلق بومی را ایجاد کند"، زیرا "ریشه در خویشاوندی، اجتماع و روابط با سرزمین دارد، نه در خون یا DNA".

تغییرات در استفاده از گورستان در طول زمان نیز ممکن است بر یافته‌ها تأثیر بگذارد، زیرا تدفین مجدد و توسعه شهری بعدی باعث اختلال یا تخریب گورهای قبلی شده است.

مارتین-مویا توضیح داد: «کسانی که در داخل کلیسا دفن شده بودند، عمدتا روحانیون و ساکنان ثروتمندتر، احتمال بیشتری داشت که نبش قبر و جابجا شوند. این به این معنی است که اسکلت های مورد مطالعه احتمالا بقایای استعمارگران طبقه پایین فرانسوی بوده است.

داستان های مرتبط

سکونتگاه 11000 ساله در کانادا می تواند تاریخ تمدن های بومی در آمریکای شمالی را بازنویسی کند.

مجسمه اینویت: حکاکی 700 ساله بومی از یک اروپایی که یک قرن قبل از کلمب ساخته شده است.

مطالعه نشان می دهد که اجداد مردم بومی امروزی در سردترین بخش آخرین عصر یخبندان وارد قاره آمریکا شدند.

مارتین-مویا گفت که سوابق بایگانی نشان می دهد که برخی از مردم بومی در اوایل قرن هفدهم در گورستان های کاتولیک در مونترال دفن شده اند. او توضیح داد: «اما با گذشت زمان، جوامع بومی به طور فزاینده ای از طریق سلب مالکیت زمین و جابجایی ماموریت ها به دور از مراکز شهری از شهر استعماری جدا شدند. مردگان آنها به احتمال زیاد در آن جوامع دفن می شدند. افراد برده شده، اعم از بومی و آفریقایی، اغلب در املاک برده خود یا در گورستان های فقرا دفن می شدند.

مارتین-مویا گفت که نتایج این مطالعه به این معنا نیست که کبکواها اجداد بومی ندارند یا اینکه روابط بین مهاجران فرانسوی و مردم بومی فقط خصمانه بوده است. این روابط پیچیده بود و شامل اتحاد، تجارت، درگیری و گاهی اوقات روابط خانوادگی بود.

مارتین-مویا گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که وقتی چنین اجدادی وجود دارد، باید در چارچوب قرار داده شود. یک نیای مجرد که بیش از 300 سال پیش زندگی می‌کرده، در مورد یک فرد امروزی چیزی را نمی‌گوید که در یک خانواده، جامعه یا ملت بومی بزرگ شده است.»

درباره اولین افرادی که به قاره آمریکا رسیدند چقدر می دانید؟ با اولین مسابقه آمریکایی ما پیدا کنید!