DNA انسان ها را در قاره آمریکا در اوج آخرین عصر یخبندان قرار می دهد، اما بحث تمام نشده است

در مقایسه با سایر نقاط جهان، قاره آمریکا نسبتا دیرتر از اولین انسان های خود استقبال کرد. ممکن است فکر کنید که این نزدیکی (نسبی) به دوران مدرن باید مطالعه را آسان‌تر کند - اما به نظر می‌رسد واقعیت چندان هم ساده نیست.

حداقل، این یک برداشت از بررسی اخیر تحقیقات ژنومی در مورد ورود انسان به قاره آمریکا بر اساس مجموعه ای از مقالات و مجموعه داده های مرتبط است. از این تجزیه و تحلیل، محققان دانشگاه کانزاس (KU) سه مدل مهاجرت را برای زمانی که انسان ها شروع به اشغال قاره آمریکا کردند، ترسیم کردند: قبل، در طول، یا بعد از آخرین حداکثر یخبندان، یا LGM (که تاریخ نویسندگان بین 25000 تا 14000 سال پیش است، اگرچه معمولا به حدود 2000000000 و 26،000 و 26،000 سال پیش برمی گردد).

شواهد به ورود انسان زودتر از 21000 سال پیش اشاره کرد - در اوج آخرین عصر یخبندان - اگرچه شواهد باستان شناسی ممکن است با تاریخ قبلی سازگار باشد. بر اساس این تحقیقات، به نظر می‌رسد که انسان‌هایی که در سیبری یا برینگیا زندگی می‌کنند، در طول آخرین حداکثر یخبندان و احتمالا دوباره در حدود 16000 سال پیش به گروه‌های مختلفی تقسیم شدند. برای زمینه، آخرین عصر یخبندان حدود 11700 سال پیش به پایان رسید.

دیوید کیلبی، باستان شناس دانشگاه ایالتی تگزاس که در کار جدید دخالتی ندارد، به Gizmodo اشاره کرد: «نتایج این سنتز ژنومی با معتبرترین شواهد باستان شناسی ما مطابقت دارد. این مقاله نمونه‌ای عالی از این است که چگونه آن رابطه [بین باستان‌شناسی و ژنومیک] می‌تواند برای حل یکی از سرسخت‌ترین پرسش‌های ما کار کند – اینکه چگونه و چه زمانی اجداد بومیان آمریکایی معاصر این آخرین قاره‌های خالی از سکنه را اشغال کردند.

بحث در مورد ورود انسان به قاره آمریکا در طول سال ها پیشرفت کرده است. طبق این مقاله، زمانی که بحث برای اولین بار در قرن نوزدهم شروع شد، باستان شناسان در مورد اینکه آیا این مهاجرت در دوران پلیستوسن (از 2.58 میلیون سال تا 11700 سال پیش) اتفاق افتاده است یا خیر، توافق نداشتند. اما در حالی که اکنون توافق شده است که این اتفاق در دوران پلیستوسن رخ داده است، زمان دقیق هنوز مشخص نیست.

این تیم در این مطالعه توضیح داد که طی 16 سال گذشته، دانشمندان 257 ژنوم کامل آمریکایی های باستان را منتشر کرده اند. جسی تون، باستان شناس دانشگاه می سی سی پی که در آخرین کار شرکت نداشته است، به Gizmodo گفت: «این بیش از یک بار در ماه برای 16 سال است. "در این مدت 1204 مجموعه داده گسترده ژنومی منتشر شده است. باور نکردنی است."

همانطور که جنیفر راف، ساوانا هی و بتانی پاتر از نویسندگان این مطالعه در پاسخی مشترک به Gizmodo گفتند، ژنتیک‌شناسان هنوز محدودیت‌های قابل توجهی را رعایت می‌کنند. به عنوان مثال، نمونه‌هایی از «محل‌های بسیار قدیمی اما (تا کنون) معتبر» مانند وایت سندز مربوط به 23000 سال پیش هستند. با این حال، داده‌های ژنتیکی نشان می‌دهد که این جمعیت کمک چندانی به مردم بومی مدرن نکرده است، و محققان توضیح دادند که روابطی از این قبیل «درک ما را از داده‌های ژنتیکی پیچیده می‌کند».

برای مثال دیگر، قدیمی‌ترین ژنوم منتشر شده در قاره آمریکا، کودک آنزیک است که قدمت آن به حدود 12800 سال می‌رسد، اما دانشمندان نمی‌توانند تشخیص دهند که آیا ژنوم کودک نماینده امواج مهاجرتی قبلی است یا خیر. اگر تخمین این تیم از 21000 سال درست باشد، جمعیت‌های قبلی یا به دودمان کشف‌نشده یا تقریبا از بین رفته یا دودمانی که در بومیان آمریکایی مدرن نادر است تعلق دارند.

محققان گفتند: «این مقاله مروری بر ادبیات است، بنابراین به‌جای مشارکت در داده‌های جدید، ما مقالات اخیر را گردآوری کردیم و یافته‌های آن‌ها را به‌طور کلی در نظر گرفتیم» و افزودند که به طور کلی، توزیع جغرافیایی داده‌های ژنتیکی هنوز کاملا ناهموار است. در همین راستا، تیم تصمیم گرفت تا به سه مدل مختلف در این مقاله بپردازد تا بحث‌های جاری در مورد اعتبار سایت‌های خاص با قدمت بیش از 13000 سال را منعکس کند.

البته، آخرین تحلیل لزوما شرحی جامع از تفاسیر مختلف موجود نیست - که واقعا ماهیت بحث برانگیز این موضوع را نشان می دهد. بن پاتر، باستان شناس دانشگاه آلاسکا فیربنکس که در کار جدید دخالتی ندارد (و هیچ ارتباطی با بتانی پاتر ندارد)، به گیزمودو گفت که به نظر او تحلیل این مقاله از داده های باستان شناسی و اجماع در مقایسه با بررسی داده های ژنتیکی «کمتر قانع کننده» است. پاتر پیشنهاد کرد که خواندن آخرین تحلیل در کنار بررسی های مشابه ممکن است به ارائه دیدگاه وسیع تری کمک کند.

پاتر می‌گوید: «احساس من این است که این بررسی یک دیدگاه را در مورد مردم ارائه می‌کند، که عمدتا بر اساس تفاسیر دیوید ملتزر و اسکه ویلرسلوف، و همچنین بررسی برخی از نویسندگان (و حذف برخی دیگر) است. برای شفافیت، اکثر همکاران من پس از 16000 تا 14000 سال پیش، مانند اکثر باستان شناسان، از مدل پس از LGM حمایت می کنند.

با این حال، من از این که نقشه مدل‌های جایگزینی را ارائه می‌کند، قدردانی می‌کنم.» ملتزر یک باستان شناس در دانشگاه متدیست جنوبی است، و ویلرسلف یک ژنتیک دان تکاملی در دانشگاه کمبریج در بریتانیا است که هر دو متخصص در مردم قاره آمریکا هستند.

با این حال، دیگران این مطالعه را برای نشان دادن چگونگی کمک دیرینه‌شناسی به باستان‌شناسی در چند دهه گذشته تحسین کردند. کیلبی گفت که الگوی ژنتیکی «به میزان رضایت‌بخشی با الگوی باستان‌شناسی شناخته‌شده در حال حاضر مطابقت دارد - مکان‌های متقاعدکننده بسیار کمی با قدمت بیش از 16000 سال، تعداد کمی اما رو به رشد مکان‌هایی که قدمت آن‌ها بین 14000 تا 16000 سال است، و اشغال گسترده قاره آمریکای شمالی در 30 سال پیش.»

تون افزود: "تحقیقات ژنومی به سرعت در حال گسترش و بهبود درک ما از مهاجرت های انسانی است." همانطور که [محققان] بیان می کنند، ماهیت پیچیده این مشکل مستلزم آن است که ژنومیک و باستان شناسی در کنار هم کار کنند تا به طور کامل بفهمند که چگونه قطعات پازل با هم قرار می گیرند.

تیم KU گفت: "هنوز چیزهای زیادی برای یادگیری وجود دارد، و مهم است که ذهنی باز داشته باشیم." "بزرگترین دستاورد ما از این پروژه نیاز به داده های اضافی در ادامه کاوش در مردم قاره آمریکا است."