DOGE ایلان ماسک 329 میلیون دلار کمک مالی بشردوستانه از نپال دریافت کرد و یک انقلاب فناوری ژنرال Z را برای متحول کردن اقتصاد این کشور در حال رشد به جای گذاشت.

زمانی که وزارت کارآیی دولت به رهبری ایلان ماسک، آژانس توسعه بین‌المللی ایالات متحده (USAID) را نابود کرد، حدود 329 میلیون دلار از کمک‌های بشردوستانه به نپال را کاهش داد. استوتی باسنیت، که از سال 2024 به عنوان سرپرست دفتر برنامه USAID در نپال خدمت می کرد، ماه های پس از کاهش را به یاد می آورد.

او به فورچون گفت: «همه ابتدا انکار کردند که این حتی اتفاق می‌افتد، تا فقط از نحوه انجام آن شکایت کنند.

به گفته باسنیت، بسته شدن USAID منجر به از دست دادن 30000 شغل مستقیم در کشور شد. در میان تعداد زیادی از پروژه‌های کمک‌های بشردوستانه کاهش یافته، فرصت‌های آموزشی اساسی در نپال بود، از جمله حمایت از خواندن ابتدایی در نپال در تمام 35 منطقه آن، آموزش معلمان، و بازبینی و بازپرداخت مطالب آموزشی. باسنیت با معمای بازآفرینی این خدمات و منابع – و ساختن خدمات جدید – بدون همان بودجه ثابتی که نپال از سال 1951 از ایالات متحده دریافت کرده بود، باقی ماند، زمانی که نپال به اولین کمک مالی دوجانبه نپال تبدیل شد.

چگونه از همه مهارت‌ها و تجربیاتی که به روش‌های مختلف به‌دست آورده‌اید برای ایجاد محیطی استفاده می‌کنید که در آن هنوز احساس می‌کنید در مدت زمان کوتاهی دارای شرافت، زندگی دوم، همه دانش و روابط هستید؟» باسنیت گفت.

پاسخ در بخش خصوصی نپال بود. نپال اگرچه کشوری با درآمد متوسط ​​پایین با تولید ناخالص داخلی 1447 دلار در نظر گرفته می شود و در رتبه 124 از 145 کشوری که توسط آزمایشگاه رشد مدرسه کندی هاروارد پیگیری می شود، نپال آماده رشد اقتصاد خود است. بین غول‌های بازرگانی هند و چین قرار گرفته است و با بیش از 40 درصد جمعیت آن بین 16 تا 40 سال، «برآمدگی جوانان» از استعداد و نیروی کار را تجربه می‌کند.

و بدون USAID، بخش خصوصی این کشور کوچک در حال برداشتن گام‌هایی در جهت ایجاد اقتصاد نپال است. در نهایت، نپالی ها با اختلالات بیگانه نیستند. سلسله اعتراضات گسترده به رهبری ژنرال Z در سال گذشته جای خود را به یک دولت جدید و جوان به رهبری خواننده رپ 36 ساله سابق بالن شاه داد.

سال گذشته، Basnyet یکی از بنیانگذاران Aadyanta Advisory، یک شرکت مشاوره استراتژیک مستقر در نپال بود که در طول یک سال از نزدیک به 400 نوآور و بنیانگذار جوان نپالی حمایت کرد و به شروع جهش صنعتی این کشور کمک کرد. این یکی از چندین تلاش برای ضربه زدن به اقتصاد نپال است که بسیاری از آنها با سفارت ایالات متحده همکاری می کنند، که فرصت های مالی و حمایت از سیاست را برای حمایت از بخش خصوصی فراهم می کند.

انتقال باسنیت از کارمند دولتی به صنعتگر بخش خصوصی نشان دهنده تغییر اقتصادی نپال است.

باسنیت گفت: «من همچنان به انجام همان کار ادامه می‌دهم، که اساسا از تلاش‌های توسعه اقتصادی به رهبری محلی، مرتبط با جهانی، مشارکت‌های قوی‌تر، مشارکت بخش خصوصی و چگونگی توسعه در این کشور حمایت می‌کند. من بیشتر کارهای مشابه را انجام می دهم، اما اکنون به عنوان یک کارآفرین.»

مرکز فناوری در حال رشد نپال

Pukar Hamal، بنیانگذار و مدیر عامل SecurityPal مستقر در سانفرانسیسکو، از پایتخت نپال، کاتماندو، به عنوان "قله های سیلیکون" یاد می کند، یک مرکز فناوری در حال رشد که در هیمالیا به جای دره سانتا کلارا کالیفرنیا واقع شده است.

SecurityPal، که ارزیابی‌های امنیت سایبری شرکت‌ها را مدیریت می‌کند، یک دفتر بزرگ در کاتماندو دارد و یکی از حدود دوازده شرکت آمریکایی است که به صورت عمومی در ایالات متحده فعالیت می‌کنند.

هامال، یک مهاجر نپالی که اکنون در ایالات متحده زندگی می کند، به فورچون گفت: «من نمی گویم نپال مقصد اول اکثر مردم است. "اما من فکر می کنم که این در حال تغییر است."

این پتانسیل تغییر تا حدی به لطف بیش از 6000 رودخانه و نهرهای نپال است که از کوه‌ها سرازیر می‌شوند و توسط بادهای موسمی و یخچال‌های طبیعی در حال ذوب شدن تقویت می‌شوند، که به کشور اجازه می‌دهد تا 99 درصد از انرژی آبی استفاده کند. حمال تخمین می‌زند که این کشور بیش از 100000 مگاوات انرژی آبی دارد که می‌توان از آن بهره‌برداری کرد، و این تعداد با پیشرفت فناوری در حال گسترش است، اما این کشور تنها از حدود 5000 آن بهره برده است.

سپس نیروی کار رو به رشد، نتیجه افزایش جمعیت پس از کاهش مرگ و میر نوزادان و افزایش نرخ باروری است، که گروهی از جوانان را تشکیل می دهد که بسیاری از آنها انگلیسی صحبت می کنند.

به گفته امیر تاپا، مدیر اجرایی اتاق بازرگانی آمریکا در نپال (AmCham Nepal)، ائتلافی از مشاغل آمریکایی در این کشور، این تغییر یک تغییر اخیر است. روابط تجاری نپال با غرب به طور جدی در دهه 1990 آغاز شد، زمانی که این کشور دموکراسی چند حزبی خود را ایجاد کرد و بخش خصوصی را توسعه داد که عمدتا از طریق بانکداری پشتیبانی می شد. در سال‌های منتهی به این تغییر، نپال فعالانه به دنبال کمک‌های خارجی بود، رویه‌ای که در دهه 1990 رشد کرد. تا سال 2025، این کشور نزدیک به 7500 پروژه سرمایه گذاری خارجی به ارزش حدود 5.5 میلیارد دلار را تصویب کرد.

برای تاپا، این مدل پایدار نبود.

او به فورچون گفت: «در آن روزگار، من فکر می‌کنم روابط ما بسیار به کمک‌های توسعه وابسته بود. "کمک های زیادی از ایالت ها می آمد و این انتظار بود."

او افزود: "زمانی که USAID رفت، ما از آن به عنوان یک فرصت استفاده کردیم، زیرا می دانستیم که برای ایجاد یک مشارکت با بخش خصوصی در اینجا در نپال، خلاء وجود خواهد داشت."

تاپا معتقد است که نپال به اندازه کافی ذهنیت "متعارف" خود را کنار گذاشته است که بخش فناوری رو به رشد آن می تواند به طور موثری جایگزین از دست دادن کمک های خارجی شود. شرکت‌های بزرگ ایالات متحده مانند کوکاکولا و مت‌لایف، فعالیت‌های خود را در این کشور گسترش داده‌اند و شغل‌هایی را با خود به همراه آورده‌اند. AmCham دو سال پیش 42 عضو و امروز 72 عضو داشت. در سال 2025، نپال حدود 1 میلیارد دلار محصولات فناوری اطلاعات صادر کرد و تاپا گفت که دولت قصد دارد این مجموع را طی 10 سال آینده به 20 میلیارد دلار برساند.

تاپا گفت: «ما در اینجا فاقد اشتغالزایی هستیم. نقش شرکت های آمریکایی برای ایجاد این مشاغل واقعا مهم است و بخش فناوری این کار را انجام داده است.

انقلاب ژنرال Z نپال

بخش بزرگی از رشد نپال به ماندن جوانان آن در این کشور بستگی دارد.

تاپا گفت: «جوانان نپالی گرسنه هستند. آن‌ها واقعا در تلاش هستند تا به خود ثابت کنند که می‌توانند در یک بازار جهانی کار شگفت‌انگیزی انجام دهند، و وقتی فرصتی برای کار برای شرکت‌های آمریکایی پیدا می‌کنند، فکر می‌کنم فداکاری، تعهدشان در سطح متفاوتی است، و به همین دلیل است که بهتر می‌شود، و به همین دلیل است که شتاب آن‌ها در بیرون است.»

بر اساس داده‌های راستریا شرامیک ماهاسنگ نپال (RSMN)، فدراسیون اتحادیه‌های کارگری، اگرچه ممکن است جمعیت نپال مشتاق یادگیری و کار باشد، اما شاهد مهاجرت گسترده جوانان در سن کار است، به طوری که روزانه حدود 1500 جوان کشور را برای کار خارجی ترک می‌کنند.

علیرغم تغییر به سمت اقتصاد مبتنی بر خدمات، نپال همچنان عمدتا کشاورزی است و این مشاغل کشاورزی حدود 67 درصد کمتر از میانگین ملی درآمد دارند، بر اساس داده های Glassdoor. ایجاد مشاغل بیشتر در بخش فناوری ممکن است شانس ماندن جوانان نپالی در این کشور را افزایش دهد، اما رشد نیروی کار داخلی نپال فوری و بحث برانگیز باقی مانده است.

افزایش نیروی کار نپال یکی از وعده های متعدد شاه، نخست وزیر جدید این کشور بود که قول داد 1.2 میلیون شغل ایجاد کند. نپال در ماه مارس به دنبال موجی از اعتراضات خشونت آمیز در این کشور به رهبری تظاهرکنندگان ژنرال Z به دنبال ممنوعیت دولت از پلتفرم های رسانه های اجتماعی، شاه را انتخاب کرد. این امر شعله های آتش شهروندانی را که قبلا در موضع ضد فساد و ضد سانسور خود نسبت به دولتی که در دهه گذشته به طور فزاینده ای بی ثبات شده بود، برافروخت. بیش از 75 غیرنظامی در پی اعتراضات کشته شدند و بیش از 2000 زخمی شدند.

رهبران بخش خصوصی نسبت به دولت شاه و افزایش جوانان در رهبری، از جمله اکثر وزرای شاه که زیر 40 سال سن دارند، امیدوار هستند. او خواستار افزایش مشارکت بخش خصوصی، راه اندازی مجدد کارخانه های دولتی برای تقویت صنعت، و همچنین اجرای اصلاحات درآمدی برای مبارزه با فساد شده است. دولت جدید در نهایت وعده ثبات بیشتر را داد که می تواند جوانان بیشتری را به ماندن و کار ترغیب کند.

باسنیت گفت: «ما دولتی در قدرت داریم با چهره‌های تقریبا کاملا جدیدی که برای اولین بار به قدرت می‌رسند، بنابراین یک حس خوش‌بینی و مسئولیت‌پذیری وجود دارد». "البته افرادی در حالت انتظار و تماشا هستند، "بیایید ببینیم دولت چه می کند"، اما در حال حاضر من بسیار خوشبین هستم.

دردهای رشد

دولت جدید با یکی از اولین آزمون های بزرگ خود مواجه است. در ماه اوت، سیل ناگهانی ناشی از یک یخچال فروریخته سراسر کشور را درنوردید و 1300 کشته و بیش از 5000 مفقود بر جای گذاشت. مجموع خسارات ناشی از این فاجعه بیش از 2.56 میلیارد دلار برآورد شده است.

قانونگذاران نپالی دولت را به دلیل تأخیرهای بوروکراتیک در توزیع منابع پس از سیل، از جمله تجهیزات پزشکی و کارکنان مراکز پزشکی، مورد انتقاد قرار دادند. این کشور ابتدا در پذیرش کمک های خارجی کند بود، اما از آن زمان تاکنون ده ها میلیون دلار کمک خارجی، از جمله بیش از 5 میلیون دلار از وزارت امور خارجه ایالات متحده، دریافت کرده است.

کمک‌ها همچنین به شکل شرکت‌های فناوری است که به صندوق امداد بلایای نخست‌وزیر کمک می‌کنند، از جمله 10 میلیون دلار از Nvidia و 460,000 دلار از BYD و توزیع‌کننده نپالی Cimex. پوکار، و همچنین راشیک آدیکاری، مدیر عامل بیمه Renegade، یک برنامه امدادی راه اندازی کردند و کمک های مالی تا سقف 20,000 دلار را به تلاش های امدادی دولت تطبیق دادند.

واکنش گسترده به این فاجعه گویای رابطه بین بخش دولتی و خصوصی نپال در این دوران گذار است.

باسنیت گفت: «نه دولت و نه بخش خصوصی نمی توانند تمام زنجیره ریسک را تحمل کنند. یک شرکت مخابراتی می‌تواند هشداری را برای میلیون‌ها تلفن دریافت کند، اما نمی‌تواند سقوط یخچال‌های طبیعی در ارتفاعات هیمالیا را تشخیص دهد. یک بیمه‌گر می‌تواند به انتقال برخی خسارات کمک کند، اما نمی‌تواند فقیرترین خانوار را بیمه‌پذیر کند، یا زیرساخت‌های ناامن و داده‌های خطر از دست رفته را جبران کند.

برای اطمینان، باسنیت گفت که غیبت USAID "قابل توجه است". در سال 2015 پس از زلزله گورخا، آژانس یک تیم 128 نفره را مستقر کرد و 10 میلیون دلار برای تلاش های بازیابی متعهد شد، مبلغی که در نهایت به 64.5 میلیون دلار رسید. باسنیت گفت، آنچه ارزشمندتر بود، بیمارستان‌های تحت حمایت USAID و تیم‌های جستجو و نجات بود که زیرساخت‌های آمادگی ایجاد کردند. او همچنان نگران روندی است که اسوارنیم واگل، وزیر دارایی، به نیویورک تایمز به عنوان "اثر آبشاری" از عقب نشینی سایر کشورهای ثروتمند از کمک ها مانند ایالات متحده یاد می کند.

اما باسنیت همچنین معتقد است که بهترین مسیر نپال حفظ همکاری جهانی و در عین حال ساختن کشوری است که بتواند در مواقع لزوم روی پای خود بایستد.

باسنیت گفت: «فکر نمی‌کنم درسی این باشد که نپال باید وابسته به کمک‌ها بماند. این نباید باشد. ما باید از منابع عمومی خود بهتر استفاده کنیم، سرمایه داخلی بسیار بیشتری را بسیج کنیم، و آگاهانه تر از تجارت، مهاجران و بشردوستانه استفاده کنیم.»

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد