Doomer و Boomer

بیش از چهار دهه از داریو آمودی و دونالد ترامپ جدا شده است. مسیرهای این دو مرد بیش از هر چیز دیگری با زمان بندی تلاقی کرده اند.

ترامپ دقیقا در لحظه ای رئیس جمهور است که شرکت هوش مصنوعی Amodei آنتروپیک احتمالا به عنوان بازیگر برجسته در آن دنیای جدید عصر شکل می گیرد.

از نظر شخصیتی، این دو نمی توانند متفاوت تر ظاهر شوند. ترامپ یک آدم مردمی است که در کنار دیگران راحت است. برای Amodei بی دست و پا، تماس چشمی به نظر می رسد که باعث ایجاد درد فیزیکی می شود.

اما بین آمودی 43 ساله و ترامپ 80 ساله اختلاف بسیار عمیق تری وجود دارد. آنها نمادی از تفاوت نسلی در دیدگاه هستند که بر اساس تجربیات تکوینی آنها شکل گرفته است. مهلک و رونق دهنده است.

در آخرین یکشنبه سپتامبر، ترامپ در آخرین روز جام پرزیدنت ها در خارج از شیکاگو شرکت کرد، به پایگاه مشترک اندروز بازگشت و به خبرنگاران گفت که ساعت 10 شب دارد. شام با آمودی

ترامپ با اشاره ملایمی به سن خود اضافه کرد: «این روزهای طولانی است، اما به نظر می‌رسد که می‌توانم از پس آن بربیایم».

اوایل آن روز، او پیش‌نمایش خط خود را در غذای اصلی منوی شب داشت: هوش مصنوعی. ترامپ گفت: «من طرفدار این هستم که برویم و برنده شویم.

سیزده روز قبل، او مهمان شام خود را متهم کرده بود که تظاهر به یک "فرشته کوچولو کامل" می کند و با اعلام اینکه خود را "هواکس شکارچی" می داند، نگرانی های فزاینده مبنی بر اینکه هوش مصنوعی می تواند جهان را نابود کند را رد کرد.

در آن شب، آمودی و همسرش، کامی کلارک، از رئیس جمهور در سکوی جدید هلیکوپتر کاخ سفید استقبال کردند.

توهین های ترامپ به دنبال مقاله 12 سپتامبر آمودی بود که جمله کلیدی آن درخواستی فوری بود، علیه غرایز رئیس جمهور: "ما باید سرعت بهبود قابلیت های مدل های هوش مصنوعی را کاهش دهیم."

یازده روز بعد، آمودی به صورت ویدئویی به شورای امنیت سازمان ملل گفت که در صورت مدیریت ضعیف، هوش مصنوعی می تواند "خطری برای بشریت به عنوان یک کل" باشد.

آمودی در حالت نابودی کامل قرار داشت (اگرچه مقاله او مصیبت زدگی را جزو اتهاماتی به حساب می آورد که شرکتش با آن مواجه است.)

از این گذشته، او Anthropic را راه اندازی کرده بود تا اولین آزمایشگاه ایمنی برای توسعه هوش مصنوعی باشد، که منعکس کننده بدبینی در هسته یک پیشرفت تکنولوژیکی است که نویدهای زیادی نیز دارد.

بله، ممکن است بسیاری از سرطان ها را درمان کند، درک جدید در فیزیک را باز کند، یا برخی از بارهای زندگی روزمره را کاهش دهد. اما همچنین ممکن است یک سلاح زیستی مرگبار ایجاد کند، یا کنترل اینترنت را در دست بگیرد، یا بدتر از آن.

مهمتر از همه، و در این مورد، از جمله آمودی و ترامپ توافق شد، ایالات متحده باید در این رقابت پیروز شود.

شب بعد، آمودی شام دولتی را برای دیدار با شی جین پینگ، رئیس جمهور چین، از دست داد - ظاهرا به دلیل درگیری در برنامه ریزی - در حالی که رقبای او سم آلتمن، ایلان ماسک و مارک زاکربرگ در اتاق شرقی کار می کردند.

هیچ گزارشی از شام یکشنبه منتشر نشده است، اگرچه ترامپ بعدا به مجله تایم گفت که مهمانش «شاید با چیزی که فکر می‌کردم متفاوت باشد» بود.

روز سه‌شنبه، آمودی و پنج مدیر فنی دیگر توافقنامه کاخ سفید را در مورد «فوق هوش»، نام جدید ترامپ برای هوش مصنوعی، امضا کردند که با دستور اجرایی آن روز بر سازمان‌های فدرال تحمیل شد.

ترامپ گفت: «فکر می‌کنم از نظر اخلاقی الزام‌آور است» و آن را «تقریبا مانند یک قانون اساسی» خواند. نسخه Amodei یک کلمه حیاتی را روشن کرد: "ما می توانیم برنده شویم و می توانیم با خیال راحت برنده شویم."

ترامپ در ژوئن 1946 متولد شد، اولین سال شکوفایی کودک، زمانی که جهان پس از جنگ به فرصت‌ها و امیدهای جدید نگاه می‌کرد، به رهبری افرادی که ماه را دیدند و سپس به آنجا رفتند.

آمودی، متولد 1983، هزاره‌ای است که نگرانی‌های بسیاری از گروه‌های پشت سر خود را بیان می‌کند، جایی که روان رنجوری، واگرایی عصبی، و فشار اقتصادی نحوه نگرش جوانان به جهان را شکل می‌دهد.

ترامپ به هوش مصنوعی نگاه می کند و مهتاب بعدی را می بیند. آمودی مهتابی را می بیند که به یک بمب بسته شده است.

طنز عمیق‌تر این است که خوش‌بینی پس از جنگ با بیمه همراه شد - و این محکوم‌کننده است، نه رونق‌دهنده، که تلاش می‌کند سیاست را تجدید کند.

رئیس جمهور در صعود بزرگ پس از جنگ روی سن آمد.

راج چتی و همکارانش دریافته‌اند که تقریبا 90 درصد از آمریکایی‌هایی که در سال 1940 متولد شده‌اند، از والدین خود بیشتر درآمد دارند. برای متولدین دهه 1980، همگروه آمودی، شانس یک سکه بود.

ترامپ 23 ساله بود که نیل آرمسترانگ روی ماه قدم گذاشت. فناوری به معنای جت، ماهواره و تلویزیون رنگی بود - اختراعاتی که جهان را باز کردند و آمریکا را در مرکز آن قرار دادند.

این حساسیت از طریق سیاست هوش مصنوعی ترامپ، تا یک برگه اطلاعاتی کاخ سفید که از "وعده بی حد و حصر" ابراطلاعات استقبال می کند، منتهی می شود.

Make America Great Again، در قلب، وعده ای برای از سرگیری صعود است. این نوستالژی یک پویایی از دست رفته آمریکایی است.

نسل آمودی و نسل‌های جدیدتر به دنیا، شیب متفاوتی را به ارث بردند، شیبی که بسیار شبیه به زوال است.

و بنابراین، با هوش مصنوعی، در حالی که افراد جوان بیشتر از بزرگترهای خود از آن استفاده می کنند، افراد زیر 30 سال بیشترین احتمال را دارند که بگویند این برای جامعه و برای خودشان بد خواهد بود.

مرکز تحقیقات پیو نشان داد که سهم افراد زیر 30 سال بیشتر از 30 سال که نگران هوش مصنوعی هستند از 31 درصد در سال 2021 به 55 درصد در تابستان امسال رسیده است و 73 درصد انتظار دارند که این به معنای مشاغل کمتر باشد.

داده های نظرسنجی فدرال نشان می دهد که علائم اضطراب در میان بزرگسالان زیر 30 سال شایع است و با افزایش سن کاهش می یابد.

در هشت سیستم بهداشتی ایالات متحده، میزان تشخیص اوتیسم در بین بزرگسالان 26 تا 34 ساله از سال 2011 تا 2022 بیش از پنج برابر افزایش یافته است، که محققان تا حدی این افزایش را به غربالگری و آگاهی بهتر نسبت می‌دهند.

نسلی که در بررسی دقیق خود تمرین می کند، همان نگاه بی دریغ خود را به آینده معطوف می کند. اگر به نظر می رسد همه چیز بدتر می شود، قبل از جنبه های مثبت، جنبه های منفی را خواهید دید، و این در مورد هوش مصنوعی نیز صدق می کند.

ناراحتی آنها همچنین مربوط به دنیایی است که به نظر می رسد در حال نزدیک شدن است.

در ماه ژانویه، ترامپ دستور داد که ایالات متحده از 66 سازمان بین المللی خارج شود. در مجمع عمومی سازمان ملل در 22 سپتامبر، او اعلام کرد که آمریکا هرگونه "طرح کنترل جهانی" بر هوش مصنوعی را رد می کند.

بعدازظهر روز بعد، عمودی پرونده را برای همکاری بین المللی به شورای امنیت مطرح کرد.

از نظر ترامپ، عقب‌نشینی از نظم پس از جنگ، بازگرداندن حاکمیت از بوروکرات‌های منتخب است. برای جوان‌ها که هیچ چیز دیگری نمی‌دانند، به نظر می‌رسد که نرده‌های محافظ درست زمانی که جاده شیب‌دارتر می‌شود، جدا می‌شوند.

بومر، از طریق تجربه، خواهد دانست که پیشگویی های عذاب، سابقه ضعیفی دارند.

ترامپ از تریبون سازمان ملل برای تمسخر کسانی استفاده کرد که به گفته او هشدار داده بودند گرمایش جهانی به این معناست که «همه ما ۱۲ سال دیگر خواهیم مرد». کودکانی که تمرینات اردک و پوشش را تمرین می کردند بدون اینکه بمب هرگز سقوط کند پیر شدند.

انگیزه های محکوم کننده نیز زیر سوال است. دیوید ساکس، پادشاه وقت ترامپ، سال گذشته آنتروپیک را به اجرای «استراتژی نظارتی پیچیده مبتنی بر ترس‌افکنی» متهم کرد.

برای بسیاری از ناظران، تصادفی نیست که این غول‌های هوش مصنوعی، از جمله آنتروپیک، به دنبال عرضه‌های اولیه سهام عظیم هستند. چه راه بهتری برای نشان دادن مهارت مدل خود با گفتن اینکه این مدل می تواند تمدن بشری را نابود کند، چیست؟

همچنین شور و نشاط ترامپ برای نسل او مشخص نیست. در نظرسنجی پیو، آمریکایی‌های 65 ساله و بالاتر حداقل به اندازه جوانان نسبت به هوش مصنوعی محتاط هستند و فقط 4 درصد بیشتر از آن که نگران باشند هیجان زده هستند.

بنابراین شکاف واقعی کمتر در مورد ترس است تا نزدیکی. آمریکایی های مسن تر از بیرون نگران هوش مصنوعی هستند. جوانان از درون آن نگران هستند - در کلاس‌های درس، صندوق‌های دریافتی‌شان، و به گمان آنها، حقوقشان.

اما رونق‌ها تنها با خوش‌بینی از بمب جان سالم به در نبردند.

پس از بحران موشکی کوبا - ترامپ 16 ساله بود - واشنگتن و مسکو با یک خط تلفنی موافقت کردند، سپس آزمایش‌های هسته‌ای جو را ممنوع کردند، و بعدا، از طریق مذاکرات SALT، پرتاب‌کننده‌های موشک‌های خود را درپوش گذاشتند.

اعتماد پس از جنگ توسط کنترل تسلیحات تضمین شد. مقاله Amodei دقیقا به همین سابقه می‌رسد و محدودیت سرعتی به سبک SALT در مورد اینکه سیستم‌های هوش مصنوعی چقدر سریع می‌توانند خود را بهبود بخشند، در نظر گرفته است.

در جریان سفر شی، دو رهبر توافق کردند که کانالی برای رسیدگی به حوادث هوش مصنوعی ایجاد کنند. این در واقع یک خط تلفن است: بازتابی از جوانان خود رئیس جمهور.

قصاص و بومر اکنون نان شکسته اند. حتی به نظر می رسد که آنها با وجود اختلاف نظر با هم کنار می آیند. آمریکا که به ماه رفت خط تلفن را نیز ایجاد کرد.

برای آن نسل، امید هرگز خلق و خوی نبود. این یک سیاست بود.