Drumcree تئاتر پوچ است، مستقیما از وزارت پیاده‌روی‌های احمقانه مونتی پایتون

اقتصاددانان به ما خواهند گفت که شما نمی توانید همزمان تورم و کاهش قیمت داشته باشید. اما آنها هرگز به پورتادون نرفته‌اند. ترفند سیاست قبیله ای ترکیب بزرگ نمایی با تحقیر است. شکایت بزرگ می شود. اندوه کاهش می یابد

در یک طرف بن بست درامکری/جاده گارواقی، ناهماهنگی هیولایی بین هدف بزرگ فرضی رژه نارنجی و واقعیت کوچک آن وجود دارد.

ادعا می شود که این راهپیمایی نه تنها یادبودی از نبرد بوین، بلکه نبرد سام در سال 1916 است که در آن بیش از یک میلیون تلفات، از جمله حدود 300000 کشته برجای گذاشت. این فاجعه ای بود که بین پروتستان های اولستر و کاتولیک های ایرلندی مشترک بود - حدود 3500 مرد از جزیره ایرلند که در بخش های 16 (ایرلند) و 36 (اولستر) خدمت می کردند، جان خود را از دست دادند.

چگونه باید از یک فاجعه اروپایی با چنین ابعاد غیرقابل تصوری یاد کرد؟ چه شکلی از تشریفات آیینی می تواند بیانگر یک اندوه به اندازه کافی عمیق باشد؟ در مورد پیاده روی در یک جاده فقط برای بیرون آمدن از همسایه ها چطور است؟

تنها یک چیز است که به رژه سام و درامکری می پیوندد - احساس عمیق بیهودگی. در تئاتر پوچ، سام حماسه تراژیک است، Drumcree در سالن دهکده am-dram طرح وزارت راه رفتن احمقانه مونتی پایتون را به نمایش می گذارد.

هیچ کس تا به حال سعی نکرده است که مانع از راهپیمایی نارنجی‌ها به درامکری شود. هدف آنها این است که آنها نمی توانند طاقت راه رفتن به خانه را به روشی که پیاده شده اند را تحمل کنند - مسیر باید به هر قیمتی که شده، دایره ای باشد. خط مستقیم نشان دهنده ستم غیرقابل تحمل است.

این هیپ کردن نیز یک فریب وحشتناک است. یاد مردگان را بی احترامی می کند. این کار را در جهان کلان با تبدیل تراژدی عظیم سام به مسخره بیهوده انجام می دهد. و سپس با نادیده گرفتن 21 نفر، از جمله کودکان ریچارد، مارک و جیسون کوئین، که در خشونت‌های مربوط به درگیری قبلی درامکری در سال‌های 1996 تا 1999، این کار را در عالم کوچک انجام می‌دهد.

اما فراموش نکنیم که در طرف دیگر تورم مشابهی وجود دارد. روی یک بنر نوشته شده است: «از غزه تا خیابان قرواغی، در برابر اشغالگری و فاشیسم مقاومت کنید». همانطور که نارنجی‌ها از وحشت گسترده سوم استفاده می‌کنند تا خود را حماسی جلوه دهند، این مقایسه وضعیت دشوار ساکنان جاده قرواغی با پودر شدن سه شهر کامل، کشته شدن حداقل 73000 نفر و زخمی شدن 173000 نفر، کشته شدن یا زخمی شدن 64000 کودک، کتابخانه‌ها، مدرسه‌ها و مدرسه‌ها و مراکز درمانی و مدرسه و مدرسه است. اغراق زشت

هر کسی که از تاریخ یا جهان معاصر آگاهی دارد باید بداند اشغالگری و فاشیسم چگونه است. ایرلند شمالی اشغال نشده است - حاکمیت آن کاملا موضوعی است که باید توسط اکثریت جمعیت آن در یک رأی دموکراتیک تصمیم گیری شود. و 35 بچه کت و شلواری که ساعت 8 صبح بی صدا در جاده ای راه می روند فاشیسم نیست.

برای اینکه آشکارا اشتباه شود، نیازی نیست که باشد. عزم کمیسیون رژه برای اجازه دادن به رژه باریک به قدر کافی احمقانه است که ترکیبی از بی پروایی و از خود راضی بودن آن نیست که نیازی به تقویت یک فاجعه تاریخی جهانی نداشته باشد.

این اغراق فاحش بازگشتی است به چیزی که لیام کندی به‌طور به یاد ماندنی آن را سندرم MOPE می‌نامد - مظلوم‌ترین مردم تا کنون. در طول ناآرامی‌ها، بمب‌گذاری‌های خودرو و کشتار غیرنظامیان با این تظاهر توجیه می‌شد که وضعیت کاتولیک‌ها در ایرلند شمالی دقیقا مانند وضعیت سیاه‌پوستان تحت آپارتاید در آفریقای جنوبی یا رژیم جیم کرو در ایالت‌های جنوبی ایالات متحده است.

آن موقع این درست نبود تبعیض ضد کاتولیک تحت انحصار قدرت اتحادیه گرایان آشکار، رسمی و آشکار بود. به اندازه کافی بد بود - نیازی به مقایسه بیش از حد نداشت.

و اکنون حتی کمتر صادق است. در حال حاضر هیچ تبعیض ضد کاتولیک در ایرلند شمالی وجود ندارد. ایالت نارنجی مدت‌هاست که از بین رفته است: همین واقعیت که وزیر اول میشل اونیل در کنار ساکنان جاده گارواگی اعتراض می‌کند این را به ما می‌گوید. اما اگر نمی‌توانید به‌طور معتبر آپارتاید یا جیم کرو را تداعی کنید، به غزه بروید.

چرا این همه هیاهو؟ زیرا سوپ سیاسی روز قربانی رقابتی است. سبک ها نمی توانند کوچک باشند. ناامیدی نمی تواند محرک صرف باشد. ناامیدی ها نمی توانند فقط ناامید کننده باشند. هر توهینی باید وجودی باشد و هر تحریکی غیرقابل تحمل.

از این نظر، درام Drumcree/Garvaghy Road 2026 تنها بازگشتی به کابوس دهه 1990 نیست. همچنین یک محصول قرن بیست و یکمی است. ما در فرهنگی زندگی می کنیم که در آن، به عنوان مثال، لیام گالاگر می تواند وضعیت اسفبار باشگاه فریبنده خود منچستر سیتی را با "عیسی آماده مرگ بر روی صلیب" مقایسه کند. حس تناسب روی X خوب بازی نمی کند.

ما قبلا دعا می‌کردیم که ایرلند شمالی بیشتر شبیه بقیه جهان شود - البته اتفاقی که افتاده این است که بقیه جهان بیشتر شبیه ایرلند شمالی شده است. قطبی شدن موتور سیاست در سراسر جهان دموکراتیک است – و مستلزم آن است که نقاط اشتعال جزئی در آتش سوزی های بزرگ ایجاد شود.

همه باید قربانی شوند. در حقیقت، Orange Order یک نهاد رو به زوال است. تعداد اعضای آن بین سال‌های 1948 و 2009 به نصف کاهش یافت و از آن زمان تا کنون کاهش یافته است. تأثیر آن، زمانی که فراگیر شود، حداقل است. تنها امید آن این است که ناقل برتری پروتستان باشد، بلکه قربانی قربانی شدن پروتستان باشد - اجازه راه رفتن در یک دایره ظلم رقت انگیزی است.

اما پاسخ دادن به هذلولی سمی با ابرهای متضاد نه تنها عاقلانه نیست، بلکه عمیقا بی احترامی به رنج واقعی است. وقتی غزه را به قرواغی نقشه می‌کشید، دومی را باد می‌کنید اما به‌طور همزمان اولی را تخلیه می‌کنید. در این معادل سازی نادرست، مقیاس وحشتی که هنوز بر فلسطینی ها تحمیل می شود به سطح یک درگیری زننده محلی پایین می آید.

نیازی به احضار خیل عظیم مردگان از سومه یا غزه نیست. پورتادون در حال حاضر توسط تعداد زیادی مرده تسخیر شده است. آن‌ها برای معادله‌ی ترسناکی جان باختند که در آن زندگی یک انسان امتیازی است که باید در آن به ثمر رسید. احترام به خاطراتشان را باید در تنها شعاری بیان کرد که حقیقت را می گوید: ارزشش را ندارد.