Echoicide: چه کسی تصمیم می گیرد که کدام حقایق در غزه باقی بمانند؟

هنگامی که بمب‌ها بر غزه در اکتبر 2023 فرود آمد، روزنامه‌نگاران فلسطینی به رسانه‌های اجتماعی روی آوردند تا به جهان نشان دهند که چه بر سر مردمشان می‌گذرد. محاصره اسراییل در غزه تشدید شده بود، با ممنوعیت غذا و آب در مقطعی، و ممنوعیت ورود خبرنگاران خارجی احتمالا به منظور ایجاد یک خاموشی رسانه ای در طول جنگ نسل کشی در این منطقه بود.

در حالی که کارمندان رسانه های فلسطینی و شهروندان روزنامه نگار در غزه این نسل کشی را مستند کردند، چالش های دیگری در به اشتراک گذاشتن مدارک جنایات جنگی با جهان خارج وجود داشت.

دیده بان حقوق بشر (HRW) مواردی را مستند کرد که اینستاگرام تصاویر و ویدئوهایی را که نشان می داد غیرنظامیان فلسطینی در حملات اسرائیل کشته یا مجروح شدند را حذف کرد و مدعی شد که آنها قوانین "خشونت و تحریک" متا را زیر پا گذاشته اند.

این یک روند آشفتگی ظاهری رسانه های اجتماعی را برجسته می کند، که من آن را به عنوان Echoicide توصیف می کنم، جایی که ممکن است یک پیام پاک نشود، اما رسانه ای که از طریق آن حرکت می کند ضعیف شده است تا جایی که صدا پژواک خود را از دست می دهد.

یک پلتفرم رسانه اجتماعی می‌تواند یک پست را حذف کند یا یک حساب کاربری را به حالت تعلیق درآورد، اما به همان اندازه آسیب‌رسان است، همچنین می‌تواند توصیه‌ها را کاهش دهد و یافتن محتوا در غزه را سخت‌تر کند یا کاربران را مجبور به تغییر زبان و پست‌های مربوط به جنگ به دلیل ترس از مجازات کند.

در نهایت، ممکن است یک پیام آنلاین باقی بماند، اما مخاطبان آن کاهش یافته و جایگاه آن در پرونده عمومی و حافظه جمعی تضعیف شود.

احمد شهاب الدین، روزنامه نگار فلسطینی، با بیش از 1.1 میلیون دنبال کننده در اینستاگرام، رسانه ای کلیدی برای اشتراک گذاری اطلاعات و حساب های دست اول مردم غزه با جهان بوده است.

این فیلم‌ها شامل فیلم‌هایی از سربازان اسرائیلی بود که مرتکب جنایات جنگی ادعایی می‌شوند، فیلم‌هایی از سناتورهای آمریکایی که از نسل‌کشی غزه بی‌تأثیر ظاهر می‌شوند و فیلم‌هایی از فلسطینی‌هایی که زیر آتش زندگی می‌کنند.

اما بلافاصله پس از ارسال این ویدئوها یا تصاویر، او متوجه شده است که آنها "ناپدید می شوند" یا دسترسی آنها به دلایل غیرقابل توضیح به شدت محدود شده است.

شهاب الدین به الجزیره گفت: «برخی از پست‌های من، به‌ویژه پست‌هایی که در آن سربازان اسرائیلی خود را متهم می‌کردند، توسط آفریقای جنوبی در پرونده نسل‌کشی‌اش علیه اسرائیل در دیوان بین‌المللی دادگستری (ICJ) استفاده شده است.

ده‌ها هزار نفر به نمایه من هجوم می‌آوردند. و به همین دلیل، متا چندین بار صفحه من را ناپدید کرد و سپس به شدت شروع به مسدود کردن حساب‌های تحت سایه مانند من کرد که در فرآیند مستندسازی نقش اساسی داشتند.

تلفن‌های هوشمند، پخش زنده، تصاویر ماهواره‌ای و پلتفرم‌های رسانه‌های اجتماعی این امکان را برای مردم سراسر جهان فراهم کرده‌اند که شاهد جنگ‌هایی از جمله نسل‌کشی در غزه باشند که در زمان واقعی نمایش داده می‌شود. اما همچنان پرسش‌های مهمی را مطرح می‌کند: اگر اطلاعات هرگز به این اندازه در دسترس نبوده است، چرا برخی از جنگ‌ها بسیار قابل مشاهده هستند و برخی دیگر پنهان می‌مانند؟ وقتی صدایی «پژواک» خود را از دست می دهد چه اتفاقی می افتد؟

لیلا واره، روزنامه‌نگار مستقر در کرانه باختری اشغالی، چندین بار در طول جنگ شاهد تعلیق و فعال شدن مجدد حساب اینستاگرام خود بوده است. او گفت، اما مشکل دسترسی فراتر از الگوریتم‌ها و ممنوعیت‌های سایه به خودسانسوری و انگیزه‌های انسانی است.

واره به الجزیره گفت: "مسئله بزرگتر فراتر از الگوریتم ها و ممنوعیت سایه است. بیننده می تواند فیلم غزه را تماشا کند، تحت تأثیر آن قرار بگیرد و سپس برنامه را ببندد و به زندگی خود بازگردد."

فلسطینی‌هایی که از طریق آنچه در آن صفحه نمایش داده می‌شود، این گزینه را ندارند. حتی زمانی که محتوا به دست مردم می‌رسد، سؤال مهم‌تر این است: پس از فشار دادن اشتراک‌گذاری چه اتفاقی می‌افتد؟

جیلیان یورک، نویسنده، فعال و معلم بنیاد الکترونیک مرزی مستقر در لندن، به الجزیره گفت: تشخیص سانسور دیجیتال سخت‌تر است زیرا محتوا لزوما ناپدید نمی‌شود.

برخلاف اشکال سنتی سرکوب، که می‌تواند صریح باشد، سانسور الگوریتمی می‌تواند شهادت‌ها را آنلاین بگذارد اما دسترسی و قابلیت کشف آن‌ها را کاهش دهد و تشخیص و پرچم‌گذاری آن را دشوارتر کند.

یورک به الجزیره گفت: «سانسور الگوریتمی نیازی به پاک کردن شهادت ندارد. می‌تواند آن را آنلاین بگذارد و در عین حال به تدریج از دسترس، قابلیت کشف و مخاطب محروم شود».

این موضوعی است که قبل از جنگ نسل‌کشی اسرائیل علیه غزه بوده و به این زمینه محدود نمی‌شود، اما اثرات Echoicide برای فلسطینیان تازگی ندارد.

در سال 2021، هیئت نظارت متا، که تصمیمات تعدیل محتوا را در پلتفرم‌های متا نظارت و بررسی می‌کند، توصیه کرد که بررسی مستقلی در مورد اینکه آیا فیس‌بوک سیاست‌های تعدیل خود را به طور منصفانه برای محتوای عربی و عبری اعمال کرده است یا خیر.

متا با مأمور کردن Business for Social Responsibility یا BSR برای بازبینی فرآیند، از جمله از طریق سیستم‌های خودکار، پاسخ داد.

BSR هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کارکنان متا عمدا تلاش کرده اند به یک جامعه خاص منفعت یا آسیب برسانند، پیدا نکرد، اما پیامدهای ناخواسته را برای کاربران فلسطینی و عرب، از جمله نگرانی در مورد آزادی بیان آنها، تأیید کرد.

اما Echoicide نیازی به فردی ندارد که در دفتری بنشیند و تصمیم بگیرد که کدام صدا باید خاموش شود و کدام صدا باقی بماند. بازیگران و موجودیت های زیادی وجود دارند که در نهایت به آنچه کاربران می بینند شکل می دهند.

یک مهندس می‌تواند نحوه رتبه‌بندی پست‌ها را تغییر دهد، در حالی که یک تیم خط‌مشی می‌تواند مواردی را که به ناظران گفته می‌شود محدود کنند، تغییر دهد. یک تیم محصول می تواند تصمیم بگیرد که پلتفرم چه چیزی را به کاربران توصیه می کند. هیچ یک از این تصمیمات ممکن است به خودی خود نوعی سانسور مستقیم به نظر نرسد، اما با هم می توانند تصمیم بگیرند که کدام داستان ها سفر می کنند و کدامیک از دستیابی به مخاطبان کوتاهی می کنند.

متا در پاسخ به سؤالات الجزیره به بیانیه ای که در سال 2023 منتشر کرد در رد ادعای دیده بان حقوق بشر مبنی بر سانسور سیستمیک اشاره کرد، اما گفت که تصدیق کرده است که اشتباهاتی صورت گرفته و تغییراتی برای رفع این مشکلات اعمال شده است.

یکی از سخنگویان متا گفت: «اما این مفهوم که ما عمدا و به طور سیستمی یک صدای خاص را سرکوب می کنیم، نادرست است. این ادعا که 1000 نمونه، از حجم عظیم محتوای ارسال شده در مورد درگیری، دلیلی بر «سانسور سیستمی» است، ممکن است عنوان خوبی باشد، اما این ادعا را کمتر گمراه کننده نمی کند.»

متا همچنین تاکید کرد که اعتدال بر اساس نقض خط‌مشی‌هایش است تا دیدگاه‌های سیاسی کاربران و اینکه خط‌مشی‌های آن به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در عین ایمن نگه داشتن پلتفرم‌هایش، صدای همگان را ارائه دهند. متا مستقیما به سؤالات الجزیره در مورد اینکه آیا حساب ها یا محتوای واره و شهاب الدین رتبه بندی شده اند یا دسترسی آنها محدود شده است، پاسخ نداد.

در دامنه وسیع‌تر سانسور آنلاین، عناصری از ایده هانا آرنت در مورد «ابتذال شر» را می‌بینیم که برای توصیف اعمال وحشتناک مردم عادی در طول هولوکاست نازی‌ها علیه یهودیان و سایر اقلیت‌ها در اروپا استفاده شد.

این مفهوم نه تنها به پیامدهای ناخواسته تولید شده توسط سازمان‌های بزرگ، بلکه به اقدامات عادی در درون سیستم‌ها اشاره دارد که پیامدهای اخلاقی مضر و اعتراض‌آمیزی ایجاد می‌کنند. این را می توان در مورد اعمال آشناتر و پیش پا افتاده تری که امروز می بینیم تا سیستم بیرحمانه و حساب شده اردوگاه های مرگ نازی ها به کار برد.

مهندسین کامپیوتر که یک مدل رتبه‌بندی را بهینه می‌کنند، یک متخصص سیاست‌گذاری که قانون اعتدال را بازنویسی می‌کند و یک بازبینی که دستورالعمل‌ها را اعمال می‌کند، ممکن است قصد ساکت کردن کسی را نداشته باشند، با این حال تصمیمات آن‌ها می‌تواند در مجموع به سیستم‌هایی کمک کند که تعیین می‌کنند کدام داستان‌ها سفر می‌کنند و کدام‌ها نه.

مروه فتفتا، مدیر خط مشی و حمایت از MENA در سازمان حقوق دیجیتال Access Now، گفت که خاموش کردن صدای فلسطینی ها را نمی توان به عنوان یک سری اشکالات اعتدالی مجزا تلقی کرد، اما به نظر می رسد بیشتر از این "سیستماتیک، ساختاری و گسترده" باشد.

فتفتا به الجزیره گفت: «اثبات آسیب سیستمی مستلزم یافتن مدیر متا نیست که عمدا دکمه‌ای را برای حذف محتوای فلسطینی فشار داده است». در واقع، بررسی حقوق بشر خود متا پس از اعتراضات شیخ جراح، سانسور خودسرانه را تأیید کرد و آن را به جای نیت صریح به نقص‌های سیاست ساختاری نسبت داد. اما سهل انگاری یک انتخاب است، و همچنین نحوه طراحی، زمان‌بندی و اجرای سیاست‌ها نیز یک انتخاب است.»

ادوارد سعید، میشل فوکو و جودیت باتلر هرکدام به شیوه‌های خاص خود چگونگی شکل‌دهی قدرت به نمایندگی، اعتبار و رنج‌هایشان را بررسی کرده‌اند. پلتفرم‌های اجتماعی اکنون جنبه‌هایی از این قدرت را در مقیاس‌های عظیم اعمال می‌کنند و به تعیین آنچه قابل مشاهده، قابل اعتماد و به خاطر سپرده می‌شوند کمک می‌کنند.

ربکا ال استاین، یک انسان شناس فرهنگی در دانشگاه دوک که سیاست های بصری و رسانه های دیجیتال در اسرائیل-فلسطین را مطالعه می کند، استدلال می کند که قالب بندی مجدد قربانی شدن می تواند درک آسیب پذیری را وارونه کند.

این امر برخی از توجه جهانی را از رنج فلسطینی ها به سمت آسیب هایی که این تصاویر و فیلم ها به اسرائیل وارد کرده اند، منحرف کرده است. ادعای یهودی ستیزی علیه کارگردانان اسرائیلی فیلم مستند NAZA، که کشتار سیستماتیک فلسطینیان در غزه را مستند می کند، یکی از نمونه های اخیر آن است.

او گفت: "خشونت دولت اسرائیل با خشونت ظاهری تصویر فلسطینی جایگزین شد. در این روند، اسرائیل به عنوان قربانی اصلی جنگ معرفی شد."

دیده شدن به تنهایی توضیح نمی دهد که چرا رنج در زمینه های دیگر واکنش های سیاسی متفاوتی ایجاد می کند. اینجاست که من از مفهوم دوم استفاده می کنم: استبداد بی ثباتی. این روندی را توضیح می‌دهد که توسط آن بازیگران قدرتمند می‌توانند زبان سیاسی آسیب‌پذیری را در انحصار خود درآورند، در حالی که ناامنی مزمن جوامع کمتر قدرتمند توانایی خود را برای کنترل همان نگرانی از دست می‌دهد.

سریع مکدیسی، نویسنده کتاب آتی ضد فلسطین با اسامه مکدیسی، به الجزیره گفت که مشکل فقط این نیست که رنج فلسطینیان دیده نشده است، بلکه این است که بارها و بارها از طریق "مجموعه ای از روایت ها، تحریف ها، نقاط کور و اشکالی که به دقت پرورش داده شده اند."

بازیگران قدرتمندی که از قدرت نظامی یا سیاسی بسیار بالاتری نسبت به مخالفان خود برخوردارند، می‌توانند به طعنه ترس، ناامنی و آسیب‌های تاریخی را متقاعد کنند تا خشونت خود را علیه این گروه بی‌حقوق دفاعی جلوه دهند. در همین حال، رنج های مکرر در میان جوامع کمتر قدرتمند می تواند آنقدر آشنا شود که به جای خود بحران به عنوان یک داستان پس زمینه تلقی شود.

اگر Echoicide درباره این است که شهادت چه کسی پژواک دارد، Tyranny of Precarity مربوط می شود که آسیب پذیری چه کسی معنای سیاسی را حفظ می کند. آنها با هم می توانند توانایی یک جامعه برای شنیده شدن معنادار را تضعیف کنند.

غزه این سؤالات را در کانون توجه بیشتری قرار داده است. روزنامه‌نگاران، محققان و گروه‌های حقوق بشر نگرانی‌های خود را در مورد نحوه سفر آنلاین محتوای فلسطینی به ثبت رسانده‌اند، در حالی که محدودیت‌های دسترسی به غزه باعث شده است روزنامه‌نگاران و غیرنظامیان فلسطینی برای گفتن داستان‌های خود محوریت بیشتری داشته باشند.

آلانا حدید، یک فعال و مدیر خلاق مستقر در لس آنجلس، به الجزیره گفت که هنگام ارسال پست در مورد فلسطین شاهد کاهش شدید دیدگاه‌ها بوده است.

او می‌گوید که در Insights اینستاگرام خود شاهد این کاهش بوده است، جایی که محتوای همیشه سبز و مد او نسبت به پست‌های مربوط به فلسطین او تعداد بازدیدهای بیشتری دریافت می‌کند.

او به الجزیره گفت: "ما صرفا برای شنیده شدن نمی جنگیم. ما برای حق بیان داستان خودمان می جنگیم." ما اجازه وجود نمی‌خواهیم، ​​ما اصرار داریم که پاک نخواهیم شد.»