F-16 های جدید تایوان: چرا آنها هنوز مهم هستند

ورود اولین جفت از 66 فروند هواپیمای F-16C/D Block 70 به سفارش نیروی هوایی جمهوری چین (ROCAF) مدت زیادی است - و نه فقط به دلیل تاخیر در تولید. این درخواست ابتدا به‌عنوان 66 فروند F-16C/D در زمان جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، توسط دولت وی مسدود شد و در دوره باراک اوباما، قبل از امضای فروش در سال 2019 در دوره اول ریاست جمهوری دونالد ترامپ، تأیید نشد.

با این حال، ورود آنها پس از سال‌ها بحث در مورد اینکه آیا پایگاه‌های هوایی آسیب‌پذیر تایوان می‌توانند عملیات جنگنده‌ها را در زمان جنگ حفظ کنند، انجام می‌شود، و این پرسش‌ها را در مورد نقشی که این هواپیما می‌تواند به طور واقع بینانه ایفا کند، ایجاد می‌کند. داستان F-16 تایوان در دهه 1970 آغاز می شود. در طول آن دهه، به سرعت مشخص شد که ناوگان هواپیماهای جنگی F-100 و F-104 جزیره در حال منسوخ شدن است. در حالی که توافق بین واشنگتن و تایپه برای تولید مشترک F-5E/F ارتقا یافته برای ROCAF حاصل شده بود، بسیاری از ایالات متحده.

خود مقامات F-5E های اضافی را به عنوان یک راه حل بلند مدت ناکافی می دانستند. با این حال، پیچیدگی هر توافق بعدی، آشتی پایدار بین ایالات متحده و سرزمین اصلی چین بود. در سال 1978، درخواست تایپه برای F-16 ها بی مورد رد شد و F-4 و F-5E/F های اضافی به عنوان گزینه های اصلی باقی ماندند. تصمیمی که در آن سال در مورد دومی اتخاذ شد. جنگنده‌های با عملکرد بالا دوباره در صدر درخواست‌های تسلیحاتی تایوان در سال بعد قرار گرفتند، اما واشنگتن به امتناع خود از تامین F-4، F-16، یا F-18 ادامه داد.

در دسامبر 1978، واشنگتن اعلام کرد که به رسمیت شناختن دیپلماتیک به پکن در 1 ژانویه 1979 منتقل خواهد شد و رسما اخطار یک ساله لازم برای فسخ معاهده دفاع متقابل ایالات متحده و ROC را صادر کرد، که در 1 ژانویه 1980 منحل شد. آمریکا بود

سیاست «ارائه سلاح‌های دفاعی به تایوان»، هر چند میزان فروش مورد نیاز توسط رئیس‌جمهور و کنگره تعیین می‌شود. واشنگتن بارها دسترسی جنگنده تایوان به ارزیابی توانایی های چین و روابط گسترده تر ایالات متحده و چین را کالیبره کرد. مبارزات انتخاباتی رونالد ریگان در سال 1980 لفاظی های مثبتی نسبت به تایوان داشت.

با این حال، پس از بررسی درخواست‌های تایوان برای F-5G (که تبدیل به F-20 می‌شود) و F-16/79 (نسخه صادراتی عمدا پایین‌تر از F-16)، بار دیگر تصمیم به رد درخواست و تمرکز بر F-5E/F و همچنین صدور مجوز برای انتقال جنگنده‌های مستعمل F-10 از آلمان گرفته شد. واشنگتن F-5E/F را از نظر کیفی در برابر جنگنده های فعلی چین کافی ارزیابی کرد.

ریگان مشکل فروش تسلیحات را در سال 1982 نهادینه کرد، زمانی که بیانیه سوم بین واشنگتن و پکن متعهد شد که فروش تسلیحات به تایوان از سطح اخیر فراتر نخواهد رفت، و واشنگتن اعلام کرد که قصد دارد به تدریج آنها را در طول زمان کاهش دهد، مشروط به ادامه رویکرد صلح آمیز پکن در قبال موضوع تایوان. در همان زمان، شش تضمین صادر شده به تایپه به دنبال تأیید این بود که ایالات متحده با تعیین تاریخی برای پایان دادن به فروش تسلیحات موافقت نکرده است، اما با این وجود این بیانیه بخشی از چارچوب سیاست ایالات متحده و چین باقی ماند.

در این مرحله، تایوان سفر به سمت مسیرهای خرید هواپیمای جایگزین را آغاز کرد، از جمله آنچه که در نهایت به جنگنده دفاعی بومی F-CK-1 تبدیل شد که با کمک گسترده صنایع ایالات متحده تولید شد. با این حال، پایان جنگ سرد یک بار دیگر پویایی را تغییر داد و در سپتامبر 1992، در طی مبارزات انتخاباتی مجدد خود، جورج دبلیو بوش خرید 150 فروند هواپیمای F-16A/B توسط تایوان را امضا کرد. این تصمیم تا حدی با خرید هواپیمای سوخو-27 روسی توسط چین توجیه شد.

سیاست داخلی نیز از این تصمیم حمایت کرد: جنرال داینامیکس F-16 را در فورت ورث ساخت و بوش در طی یک مبارزات انتخاباتی که در آن استخدام هوافضای تگزاس از نظر سیاسی برجسته بود، فروش آن را در آنجا اعلام کرد. واشنگتن به تایید فروش قابل توجه تسلیحات به تایوان در دهه های بعد ادامه داد. با این حال، از سال 2006، کمپین تایپه برای 66 فروند F-16C/D جدید به طور مکرر در بحبوحه تغییر نگرانی های ایالات متحده که شامل بودجه دفاعی خود تایوان، ثبات عبور از تنگه و روابط گسترده تر ایالات متحده و چین بود، پایه گذاری شد.

دولت اوباما در عوض ارتقای عمده 145 فروند از F-16A/Bهای موجود ROCAF را تصویب کرد. تایوان همچنین به جستجوی راه‌حل رادیکال‌تر برای نیازهای جنگنده آینده خود ادامه داد: در مارس 2018، وزیر دفاع ین ته‌فا گفت که هواپیماهای آینده باید در حالت ایده‌آل دارای قابلیت‌های برخاست و فرود کوتاه باشند و F-35B را به عنوان یکی از نامزدهای احتمالی شناسایی کند. با این حال، توجه به طور فزاینده ای به سمت F-16 های جدید (و قابل دستیابی تر) برمی گشت و دولت ترامپ فروش این هواپیما را در سال بعد تایید کرد.

پس‌زمینه این امر درک فزاینده‌ای بود که ROC قادر به مطابقت با PRC بر اساس سیستم به سیستم نیست. این شامل هواپیماهای جنگی نیز می‌شد که به ویژه آسیب‌پذیر بودند زیرا اتکا به پایگاه‌های بزرگ و ثابت آنها را در معرض نابودی یا گیر افتادن روی زمین قرار می‌داد - نگرانی که احتمالا به علاقه تایوان به F-35B کمتر وابسته به باند فرودگاه کمک می‌کرد.

در حالی که تایوان دارای شبکه گسترده ای از پناهگاه های هواپیماهای سخت و زیرزمینی است، و عملیات های خود را از جاده ها انجام داده است، حجم آتش دقیقی که PLA می تواند انجام دهد به این معنی است که ROCAF برای حفظ عملیات تلاش می کند. با انعکاس این موضوع، استراتژی دفاعی گسترده‌تر و اولویت‌های تدارکاتی تایوان نیز تکامل یافته است. مفهوم "Hard ROC" در اواخر دهه 2000 بر سخت شدن، بقا و انکار چین از یک پیروزی سریع تاکید داشت، حتی با وجود اینکه تایپه به جستجوی سیستم های معمولی اصلی مانند F-16 های جدید ادامه داد.

مفهوم دفاع کلی دریاسالار لی هسی مینگ، که در سال 2017 راه اندازی شد، با تأکید بسیار بیشتر بر حفظ نیرو و عدم تقارن، ایده های مرتبط را به طور قابل توجهی پیش برد. عناصر هر دو - به ویژه حفظ نیرو، انعطاف پذیری و قابلیت نامتقارن - اکنون در استراتژی معاصر قابل مشاهده هستند.

الگوهای تدارکات در دهه 2020 نیز منعکس کننده نیاز عدم تقارن است، به طوری که موشک های ضد کشتی مبتنی بر کامیون، پرتابگرهای راکت HIMARS، موشک های ضد تانک و موشک های زمین به هوا متحرک بودجه عمده دریافت می کنند. در طول تهاجم روسیه به اوکراین، نیروی هوایی کیف نه تنها با زنده ماندن، بلکه از طریق پراکنده کردن دارایی‌های خود به دور از پایگاه‌های اصلی و تلاش‌های گسترده‌تر برای پنهان‌کاری، به عملیات خود ادامه داد.

با این حال، در حالی که نمی‌توانیم از بلوغ یا اثربخشی شبکه کشتار حمله دقیق چین قبل از درگیری مطمئن باشیم، شواهد نشان می‌دهد که هم زرادخانه موشک‌های دقیق بسیار بزرگ‌تر با شبکه نظارتی پایدارتر از شبکه‌ای که در سال 2022 در دسترس مسکو بود. اندازه محدود تایوان و نزدیکی به سرزمین اصلی، گستره‌ی متقابل دفاعی را محدود می‌کند.

درگیری سال 2026 با ایران هشدار دیگری در مورد چالشی که این جزیره با آن مواجه است، با حملات مکرر موشکی و پهپادی توسط تهران، آسیب پذیری پایگاه هایی را که در مجاورت حریف با قابلیت حمله دقیق قرار دارند، نشان می دهد. بنابراین، این سوال پیش می‌آید: اگر تایوان قبلا F-16‌های مدرن‌سازی شده‌ای دارد، و تحلیل‌های دفاعی قابل‌توجهی استدلال می‌کنند که جنگنده‌های متعارف تنها نقش محدودی در مرحله آغازین یک جنگ همه‌جانبه ایفا می‌کنند، اصلا چرا هواپیماهای جدید بخریم؟ بزرگترین تفاوت نیز ساده ترین آن است: هواپیمای جدید تکمیل کننده پرواز موجود است

eet که چندین دهه استفاده از آن را دیده است. در حالی که F-16 Block 70 دارای رادار مشابه هواپیماهای ارتقا یافته قدیمی است، مزایای واقعی نسبت به ناوگان ارتقا یافته دارد. موتورهای قدرتمندتر و برد و استقامت بیشتر، به لطف مخازن سوخت منسجم نصب شده بر روی بدنه (ROCAF فاقد تانکرهای سوخت‌رسان هوایی است)، آنها را در رهگیری، گشت‌زنی، شناسایی (به ویژه زمانی که به غلاف چندطیفی جدید MS-110 مجهز شده‌اند) و نقش‌های ضربتی توانمندتر می‌سازد.

این هواپیما همچنین پس از پرواز در هوا باید نسبت به هواپیماهای قبلی خود دوام بیشتری داشته باشد، زیرا در نظر گرفته شده است که به مجموعه جنگ الکترونیکی پیشرفته AN/ALQ-254 Viper Shield مجهز شود - اگرچه گزارش ها نشان می دهد که این قابلیت هنوز به دلیل تاخیر در تولید نصب نشده است. عمر مفید ساختاری 12000 ساعت حدود 50 درصد بیشتر از F-16 های تولید قبلی است. نحوه استفاده از این هواپیماها به سناریو بستگی دارد.

در منطقه خاکستری، جنگنده‌ها به تایپه ابزاری انعطاف‌پذیر برای شناسایی بصری، سایه‌اندازی و اسکورت هواپیماهای PLA می‌دهند و به آن اجازه می‌دهد کنترل و حل و فصل را بدون افزایش فوری به سمت استفاده از سلاح‌های سطح به هوا نشان دهد. بلاک 70های جدید نیز به دلیل سرعت بالای پروازهای نظامی چین در اطراف تایوان مرتبط هستند: تایپه معتقد است پکن در تلاش است تا آمادگی نیروی هوایی خود را با تقاضاهای رهگیری کاهش دهد. بدنه‌های جدید هوا به سرعت عملیاتی کمک می‌کنند. آنها همچنین می توانند در طی یک محاصره محدود، قرنطینه یا عملیات اجباری ارزشمند باشند.

با گشت زنی در کریدورهای هوایی در معرض تهدید، اسکورت هواپیماها، تحقیق در مورد تماس ها و مخالفت با تلاش های چین برای برقراری کنترل عملی بر حریم هوایی اطراف جزیره، F-16 ها می توانند گزینه هایی را برای مقاومت در برابر اجبار و بدون ایجاد یک عملیات هوایی گسترده تر به تایپه ارائه دهند. در صورت وقوع یک جنگ همه جانبه، ROCAF به عنوان یک عامل پیچیده عمل می کند.

سرکوب عملیات هوایی حریف نیازمند منابع زیادی است: هر نیروی جنگنده تایوانی که زنده مانده باشد، از PLA باید به تخصیص ISR، هواپیماهای ضربتی، موشک ها و گشت های هوایی رزمی برای یافتن، سرکوب و دفاع در برابر آن ادامه دهد. عملیات های آبی خاکی و هوایی در مقیاس بزرگ به ویژه در برابر اختلال آسیب پذیر هستند و معمولا مهاجم را ملزم می کند حداقل کنترل محلی و موقتی بر هوا و دریا برقرار کند. بنابراین حتی یک نیروی کوچک جنگنده ROCAF بازمانده تهدیدی خواهد بود که PLA نمی تواند با خیال راحت نادیده بگیرد.

F-16 های جدید مشکل نیروی هوایی تایوان در زمان جنگ را حل نمی کنند، و همچنین نیاز به سرمایه گذاری در سیستم های متحرک و نامتقارن قابل دوام را نفی نمی کنند. در عوض، آنها نیروی هوایی تایوان را به عنوان یک ابزار قابل استفاده در سراسر طیف از اجبار در زمان صلح تا درگیری های تمام عیار حفظ می کنند. وضعیت استراتژیک ممکن است در دو دهه پس از اولین پیشنهاد این خرید تغییر کرده باشد، اما آنها همچنان دارایی های ارزشمندی هستند.