F/OSS Comics #13: BSD Unix، قسمت 3 – آغاز BSD Unix

زمانی که کن تامپسون در سال 1976 به آزمایشگاه های بل بازگشت، بیل جوی و چاک هیلی خودشان شروع به کاوش در هسته یونیکس کردند.

هوم... ما می‌توانیم کارها را در اینجا در هسته افزایش دهیم.

دانشگاه های دیگر کپی هایی از کامپایلر پاسکال ما را می خواهند.

بیایید آن را با سابق بسته بندی کنیم و یک نوار برای آنها بفرستیم.

در اوایل سال 1977، بیل جوی توزیع نرم‌افزار برکلی یا BSD را جمع‌آوری کرد و سیستم پاسکال را با ex، یک ویرایشگر خط توسعه‌یافته از em ترکیب کرد. BSD اولیه یک سیستم عامل مستقل نبود: مجموعه ای از نرم افزارها برای نصب بر روی یک سیستم یونیکس موجود بود. حدود 30 نسخه در طول سال بعد ارسال شد. [1]

در آن زمان، مجوز منبع یونیکس AT&T برای دریافت BSD مورد نیاز بود. برکلی فقط برای نوار و توزیع هزینه دریافت کرد. [2]

اگر قبلا مجوز منبع یونیکس دارید، فقط نوار و هزینه پست است.

برکلی قبلا سنت به اشتراک گذاری نرم افزار تحقیقاتی را داشت. BSD آن را ادامه داد. گفته می‌شود که جنبش آزادی بیان برکلی، فرهنگ هیپی‌ها و فعالیت‌های ضدجنگ نیز بر تصمیم جوی برای پرداخت هزینه کم تأثیر گذاشته است. [2]

دانشگاه‌ها و مؤسسات تحقیقاتی می‌توانند یونیکس، از جمله کد منبع آن، را با هزینه‌ای برای صدور مجوز دریافت کنند. این نیز به گسترش سیستم کمک کرد. [2] [6]

ما یونیکس داریم، اما قرارداد ضد انحصار ما را از تجارت کامپیوتر منع می کند... ما نیز نمی توانیم آن را به عنوان محصول بفروشیم.

پس از اولین توزیع BSD، جوی سیستم پاسکال را بر اساس بازخورد کاربران بهبود بخشید. او آن را با vi (حالت بصری سابق)، پوسته C و ابزارهای دیگر همراه کرد تا دومین توزیع نرم افزار برکلی یا 2BSD را تشکیل دهد. نزدیک به هفتاد و پنج نوار در سال بعد ارسال شد. [1] [5]

Joy بیشتر از رفع اشکالات انجام داد. او هر درخواست توزیع را انجام می‌داد، BSD را روی نوارها کپی می‌کرد و خودش آنها را پست می‌کرد.

گروه پروفسور فاطمن در حال گرفتن VAX هستند. این 32 بیتی است، با یک مگابایت حافظه کامل.

آنها قبلا VAX Unix را از آزمایشگاه Bell دریافت کرده اند. 32/V نام دارد.

مشاور من از من خواست که حافظه مجازی را به VAX Unix اضافه کنم. می توانید کد را نگاه کنید؟

بابا اوغلو دانشجوی کارشناسی ارشد برکلی بود که با پروفسور دومنیکو فراری کار می کرد. Joy به او کمک کرد تا کد حافظه مجازی را در 32/V ادغام کند و آن را دیباگ کند. [1] [4]

در آن زمان، 32/V از قابلیت های حافظه مجازی سخت افزار VAX استفاده نمی کرد. فضای آدرس یک برنامه توسط حافظه فیزیکی محدود شده بود، اما کار پروفسور ریچارد فاتمن بر روی سیستم جبری کامپیوتری Macsyma به موارد بیشتری نیاز داشت. حافظه مجازی از ذخیره سازی دیسک برای دادن فضای آدرسی بزرگتر از حافظه فیزیکی به برنامه ها استفاده می کند. [1]

Macsyma که در اواخر دهه 1960 در MIT توسعه یافت، با عبارات نمادین کار می کرد. می تواند عبارات را فاکتورگیری کند، مشتقات را محاسبه کند و ادغام را انجام دهد.

اشکال زدایی در تعطیلات پایان سال 1978 ادامه یافت.

در حالی که افراد کمتری از VAX استفاده می کنند، ممکن است این مورد را رفع اشکال کند.

تا ژانویه 1979، بیشتر اشکالات برطرف شده بود. [1]

جوی ex، vi، پوسته C و سایر ابزارهای 2BSD را به VAX منتقل کرد، در حالی که پیتر کسلر و مارشال کرک مک‌کوسیک سیستم پاسکال را پورت کردند. این برنامه ها با ابزارهای استاندارد 32/V و هسته حافظه مجازی که بابا اوغلو و جوی ادغام و اشکال زدایی کرده بودند، همراه شدند. نتیجه 3BSD بود که ارسال آن در دسامبر 1979 آغاز شد. [1]

از سال 1969، ARPANET مؤسسات تحقیقاتی را که توسط دارپا، آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته دفاعی تأمین مالی می‌شوند، مرتبط کرده بود. [3] اما این مؤسسات از رایانه ها و سیستم عامل های مختلفی استفاده می کردند، بنابراین اغلب نمی توانستند نرم افزار را به اشتراک بگذارند. انتقال نرم افزار موجود به ماشین های جدید نیز پرهزینه بود. دارپا به قابلیت حمل یونیکس علاقه مند شد و به توزیع موفقیت آمیز 3BSD توسط برکلی در مؤسسات تحقیقاتی توجه کرد. [1]