FACTBOX - مدارس مسکونی کانادا: بیش از 150000 کودک بومی، هزاران کشته، جستجوها هنوز در جریان است.

کانادا روز ملی خود را برای حقیقت و آشتی روز چهارشنبه جشن گرفت و به یاد کودکان بومی که هنگام تحصیل در مدارس مسکونی جان باختند یا ناپدید شدند و بازماندگان سیستمی که بیش از 150000 کودک را در بیش از یک قرن از خانواده‌هایشان جدا کرد، گرامی داشت.

برای بیش از 1.8 میلیون نفر از مردم بومی کانادا - حدود 5٪ از جمعیت طبق سرشماری 2021 - 30 سپتامبر روز پیراهن نارنجی است که نماد آن یک پیراهن نارنجی است که از یک بازمانده مدرسه مسکونی شش ساله فیلیس وبستاد در سال 1973 گرفته شده است.

وبستاد با پیراهن نارنجی جدیدی که مادربزرگش خریده بود به مدرسه مسکونی سنت جوزف میشن در بریتیش کلمبیا رسیده بود. کارکنان مدرسه پیراهن را همراه با بقیه لباس های او بردند و او دیگر آن را ندید.

روز پیراهن نارنجی در سال 2013 آغاز شد، در حالی که 30 سپتامبر به روز ملی فدرال برای حقیقت و آشتی در سال 2021 تبدیل شد. دولت می گوید که پیراهن نارنجی اکنون نماد از دست دادن فرهنگ، آزادی و عزت نفس بسیاری از کودکان بومی است.

سیستم مدارس مسکونی به قرن نوزدهم بازمی گردد و تا دهه 1990 ادامه یافت. دولت فدرال کانادا 140 مدرسه مسکونی سابق را تحت توافقنامه اسکان مدارس مسکونی هند به رسمیت می شناسد و حداقل 150000 کودک ملل اول، اینویت و متیس در این موسسات تحصیل کرده اند.

این مدارس توسط دولت فدرال تأمین مالی و تنظیم می شدند، اما عمدتا توسط کلیساها اداره می شدند. بر اساس سوابق ذکر شده در گزارشی در مورد سیستم مدارس مسکونی، حدود 60 درصد توسط سازمان های کاتولیک رومی، حدود 30 درصد توسط کلیسای انگلیکن و تقریبا 10 درصد توسط کلیساهای متحد و پرزبیتری اداره می شدند.

کمیسیون حقیقت و آشتی (TRC) گفت سیستم مدارس مسکونی برای جذب کودکان بومی با جدا کردن آنها از خانواده ها، زبان ها و فرهنگ ها و جایگزینی شیوه های زندگی بومی با هنجارهای مسیحی اروپایی-کانادایی طراحی شده است، سیاستی که آن را "نسل کشی فرهنگی" می نامد.

در سال 1920، حضور در مدرسه برای بسیاری از کودکان ملل اول بین 7 تا 15 سال اجباری شد. مقامات می‌توانستند والدینی را که از فرستادن فرزندان خود امتناع می‌کردند، تحت پیگرد قانونی قرار دهند و در برخی موارد از پلیس برای بازگرداندن کودکان به مدارس استفاده شد.

اولین نخست‌وزیر کانادا، جان مک‌دونالد، در سال 1883 استدلال‌های همسان‌گرایانه‌ای را در پارلمان مطرح کرد و گفت که کودکی که در حالی که در خانواده‌ای بومی تحصیل می‌کند «به سادگی یک وحشی است که می‌تواند بخواند و بنویسد». او استدلال کرد که در عوض باید کودکان بومی را از نفوذ والدین حذف کرد و در مدارس صنعتی قرار داد.

این سیستم به طور مزمن کمبود بودجه و شلوغ بود. بازماندگان آزار جسمی و جنسی، مجازات سخت برای صحبت به زبان‌های بومی، غذا و مراقبت‌های پزشکی ناکافی، و جدایی طولانی‌مدت از خانواده‌هایشان را توصیف کردند.

تعداد دقیق کودکانی که در این مدارس جان خود را از دست داده اند مشخص نیست.

ثبت ملی یادبود دانش‌آموزان NCTR شامل بیش از 4000 کودک نام‌گذاری شده و بی‌نام است که از طریق سوابق و حساب‌های خانواده و بازماندگان شناسایی شده‌اند. تنها در سپتامبر 2025، محققان 1143 نام اضافی را تأیید کردند و اطلاعات بیش از 1000 دانش‌آموز دیگر را به‌روزرسانی کردند و تأکید کردند که این رکورد ناقص است.

موری سینکلر، رئیس سابق TRC تخمین زد که ممکن است 6000 کودک یا بیشتر مرده باشند. بیماری، سوء تغذیه، بی توجهی، آتش سوزی، حوادث، خشونت و سایر علل از جمله عوامل ثبت شده در مرگ مدارس مسکونی بودند.

بسیاری از کودکان فوت شده به خانواده هایشان بازگردانده نشدند.

TRC دریافت که دانش‌آموزان اغلب در گورستان‌هایی در محوطه مدرسه یا در کلیساها، ذخیره‌گاه‌ها یا گورستان‌های شهرداری مجاور دفن می‌شوند. مقامات هند در بسیاری از موارد به دلیل هزینه زیاد با انتقال اجساد به خانه مخالفت کردند و برخی از کودکان را در صدها یا هزاران کیلومتر دورتر از جوامع خود دفن کردند.

سوابق برخی از گورستان ها ناقص بود، در حالی که نشانگرها - اغلب از چوب ساخته شده بودند - با گذشت زمان ناپدید شدند و برخی از دفن ها بیش از حد رشد کردند، متروک شدند یا یافتن آنها دشوار بود.

این تاریخ موج جدیدی از جستجوهای بومی را با استفاده از تحقیقات بایگانی، شهادت بازماندگان، رادارهای نفوذی زمین، اسکن LiDAR، سگ‌های کشف بقایای انسان و روش‌های دیگر هدایت کرده است.

این موضوع در سال 2021 هنگامی که Tk'emlups te Secwepemc یافته های اولیه را اعلام کرد که نشان می دهد بیش از 200 تدفین احتمالی، که در ابتدا به عنوان 215 مورد گزارش شده بود، در مدرسه مسکونی سابق Kamloops هندی در بریتیش کلمبیا را اعلام کرد، توجه بین المللی را به خود جلب کرد.

ملت اول تاکید کرد که تحقیقات ادامه دارد. در فوریه 2026، این سازمان اعلام کرد که یافته‌های رادارهای نفوذی زمین، LiDAR و سگ‌های ردیاب در چندین منطقه همپوشانی دارند و محققان امضاهایی شبیه به دفن پیدا کرده‌اند، در حالی که برخی مکان‌های دیگر منتفی شده‌اند.

رادار نفوذ به زمین به خودی خود بقایای انسان را شناسایی نمی کند. اختلالات یا ویژگی‌هایی را در زیر خاک تشخیص می‌دهد که می‌تواند مستلزم تحقیقات بیشتر باشد، به این معنی که ناهنجاری‌های راداری و مکان‌های دفن احتمالی نباید به عنوان گورهای تایید شده بدون شواهد اضافی گزارش شوند.

اکنون کار جستجو در سراسر کانادا در حال انجام است.

در گزارش فدرال آمده است که جستجوهای زمینی گزارش شده تحت پروژه های تامین مالی شده در هفت جامعه، بیش از 370 ناهنجاری زیرسطحی را شناسایی کرده و 88 گور بی نشان را تایید کرده است. این ارقام کارهای گزارش شده تحت این برنامه را پوشش می دهند و کل ملی نیستند.

این کار همچنین منجر به بازگرداندن بقایای آن شده است. در اکتبر 2025، بقایای کودکی که در دهه 1940 در مدرسه مسکونی فورت رزولوشن در قلمروهای شمال غربی تحصیل می کرد، شناسایی شد و برای دفن مجدد در کنار مادرش به جامعه زادگاهش بازگردانده شد.

اما جوامع می گویند دسترسی به سوابق بسیار مهم است. NCTR به ایجاد ثبت یادبود ملی دانش آموزی خود و مخزن محل دفن مدارس مسکونی ادامه می دهد، در حالی که جوامع بومی به دنبال اسناد دولتی، کلیسا، بیمارستان و سایر اسناد هستند که می تواند به تعیین آنچه برای کودکانی که هرگز به خانه بازنگشته اند کمک کند.

Tk’emlups te Secwepemc امسال گفت که تحقیقاتش همچنان به دلیل محدودیت‌های مربوط به سوابق دولتی و دسترسی آهسته به مطالب کلیسای کاتولیک رومی که مربوط به 88 سال فعالیت مدرسه کاملوپس است، با مانع مواجه است.

این حساب گسترده‌تر از TRC که نزدیک به 7000 بیانیه بازماندگان و خانواده را جمع‌آوری کرد و حدود 5 میلیون سند را قبل از پایان مأموریتش در سال 2015 بررسی کرد. 94 فراخوان برای اقدام صادر کرد، از جمله شش مورد به طور خاص به کودکان مفقود شده و اطلاعات دفن.

این تلاش ها فراتر از برنامه های رسمی دولت ادامه دارد.

در کالج Loyalist در Belleville، انتاریو، در نزدیکی منطقه Tyendinaga Mohawk، مدرسه این هفته از یک برنامه زمانبندی بزرگ به نام حقیقت قبل از آشتی رونمایی کرد که سیاست های استعماری، اثرات آنها بر مردم بومی و مقاومت بومی را ردیابی می کند.

کاترین دیویس، استاد مطالعات بومی، گفت: «این جدول زمانی ایجاد شد تا به ما کمک کند داستانی در مورد چگونگی شکل‌دهی سیاست‌های استعماری به تجربیات بومیان در کانادا بیان کنیم.

روز چهارشنبه در پارلمان هیل در اتاوا، بازماندگان مدارس مسکونی «ملت های اول»، «اینویت» و «متیس» پرچم بازماندگان را به یاد کودکانی که هرگز به خانه بازنگشتند، برافراشتند – پنج سال پس از آن که کانادا برای اولین بار روز ملی حقیقت و آشتی را به طور رسمی جشن گرفت.