FACTBOX - چه چیزی باعث افزایش موج اعتراض اروپا می شود

محاصره مدارس، اردوگاه‌های مسکونی و راهپیمایی‌های گسترده دولت‌ها را در سراسر اروپا تحت فشار قرار می‌دهد، زیرا معترضان خواستار خانه‌های مقرون به صرفه، خدمات عمومی با بودجه بهتر و دستمزدهایی هستند که هزینه‌های روزمره را پوشش می‌دهند.

این جنبش‌ها ریشه‌های متفاوتی دارند، اما دانشجویان، مستأجران و اتحادیه‌های کارگری به طور فزاینده‌ای در خیابان‌ها سهیم هستند.

در برخی شهرها، تظاهرات با آتش‌سوزی، غارت و درگیری با پلیس به دنبال داشته است که موجب منع آمد و شد و دستگیری‌های گسترده شده است.

در اینجا نگاهی به نارضایتی ها، ابعاد و پیامدهای اعتراضات در پنج کشور است.

اعتراضات در ماه سپتامبر در مدارس در حومه پاریس در کرتیل، جایی که کمبود معلم به تظاهرات دانش‌آموزان و محاصره مدارس کمک کرد، شکل گرفت.

چندین معترض در جریان ناآرامی های اکتبر صدمات جدی دیدند، از جمله دو نوجوان 17 ساله: یکی چشم خود را از دست داد و دیگری دست خود را در انفجار نارنجک از دست داد.

تقاضا برای معلمان بیشتر، کلاس‌های کوچک‌تر و امکانات بهبود یافته به بسیج گسترده‌تر بر سر هزینه‌های زندگی و خدمات عمومی گسترش یافت و اتحادیه‌های کارگری و فعالان جلیقه زرد را به خود جلب کرد.

وزیر کشور لوران نونز گزارش داد که 550,000 نفر در 110 تظاهرات سراسری در 17 اکتبر شرکت کردند که 110,000 نفر در پاریس بودند. بر اساس گزارش لوموند، برگزارکنندگان شرکت ملی را 800000 نفر تخمین زدند.

راهپیمایی های مسالمت آمیز در چندین شهر با درگیری، غارت و حمله به ساختمان های عمومی همراه شد. در لیموژ، افراد در پایان تظاهرات، ساختمان تاریخی شهر را به آتش کشیدند و ساختمان را ویران کردند.

مقامات فرانسوی گفتند که تقریبا 3000 کسب و کار تحت تأثیر خشونت های آخر هفته قرار گرفتند و نزدیک به 1000 پرسنل امنیتی زخمی شدند.

جرالد دارونین وزیر دادگستری گفت 2513 نفر در پی ناآرامی های آخر هفته بازداشت شده اند.

روز دوشنبه نیز معترضان ورودی موزه لوور پاریس را مسدود کردند

مقامات در بخش هایی از پاریس، لیون و دیگر شهرها مقررات منع رفت و آمد در شبانه روز اعمال کردند.

سباستین لکورنو، نخست وزیر، گفت که این محدودیت ها به بازگرداندن آرامش کمک کرد و وعده استقرار پلیس بزرگتر برای تظاهرات بعدی را که برای 24 اکتبر برنامه ریزی شده بود، داد.

اعتراضات مدارس در اوایل اکتبر افزایش یافت، زیرا دانش آموزان با بودجه ناکافی آموزش و پرورش و وخامت شرایط مدارس به چالش کشیدند. بسیج با نارضایتی در مورد دستمزد، هزینه انرژی و خدمات عمومی همپوشانی داشته است.

اتحادیه کارگری CGIL و انجمن های وابسته خواستار مراقبت های بهداشتی و آموزش عمومی قوی تر، دستمزد بهتر و اقدام علیه مشاغل ناامن هستند. آنها همچنین با افزایش هزینه های تسلیحاتی مخالفند و خواستار اختصاص منابع دولتی به سمت نیازهای اجتماعی هستند.

به گزارش رادیو تلویزیون عمومی RAI، مائوریتزیو لندینی، رهبر CGIL، گفت که بیش از 100000 نفر در راهپیمایی تحت حمایت اتحادیه در رم در 17 اکتبر شرکت کردند.

او همچنین خواستار مالیات بر دارایی های کلان شد و از اعتصاب عمومی برای 20 نوامبر خبر داد.

به طور جداگانه، ناآرامی های آخر هفته در میلان شامل آتش زدن سطل ها، شکستن شیشه ها و غارت مغازه ها در نزدیکی کلیسای جامع شهر بود.

کوریره دلا سرا به نقل از منابع امنیتی عمومی گزارش داد: در پی ناآرامی های 18 اکتبر، پلیس 271 نفر را به مقر فرماندهی برد و 32 نفر از جمله 23 خردسال را به طور رسمی دستگیر کرد.

نخست وزیر جورجیا ملونی خشونت را محکوم کرد.

روز سه‌شنبه، او همچنین اعلام کرد که 500 سرباز برای کمک به پلیس در پی درگیری‌ها به میلان اعزام خواهند شد.

او گفت که کابینه همچنین تدابیری را برای تسهیل بازداشت کودکان زیر سن قانونی و اعمال جریمه برای والدین برای آسیب های ناشی از فرزندانشان تصویب کرده است.

اعتراضات دانشجویی در 1 اکتبر به دنبال بسیج در فرانسه به بلژیک زبان فرانسه گسترش یافت و لیژ به مرکز اولیه تظاهرات تبدیل شد.

دانشجویان با کاهش آموزش، افزایش هزینه‌های تحصیلی و اصلاحاتی که نگرانند دسترسی به آموزش عالی را کمتر کند، مخالفند.

نارضایتی آنها با مخالفت اتحادیه های صنفی گسترده تر با اقدامات ریاضتی دولت همپوشانی دارد.

به گفته پلیس، صدها نفر در 17 اکتبر در بروکسل تظاهرات کردند، در حالی که به گفته پلیس، 200 تا 250 نفر برای راهپیمایی جداگانه در لیژ تجمع کردند.

پلیس متعاقبا از دستگیری 195 نفر در سراسر این دو شهر در جریان اعتراضات آن روز خبر داد که شامل درگیری، سنگربندی و خسارت مالی بود. ماموران از گاز اشک آور و ماشین های آب پاش استفاده کردند.

اخراج ماریکارمن آباسکال 87 ساله از خانه دیرینه اش در مادرید به نقطه تجمع خشم نسبت به مقرون به صرفه بودن مسکن تبدیل شد.

اردوگاهی در پورتا دل سول در 26 سپتامبر آغاز شد و تظاهرات و اردوگاه‌ها به شهرهای دیگر گسترش یافت زیرا مبارزان خواستار اجاره‌های مقرون به صرفه و محافظت قوی‌تر در برابر اخراج اجباری بودند.

برآوردهای دولتی تعداد شرکت کنندگان در راهپیمایی 3 اکتبر مادرید را 70000 نفر اعلام کرده است، در حالی که اتحادیه مستاجران مادرید 500000 نفر را اعلام کرده است. در آن روز بیش از 50 تظاهرات در سراسر اسپانیا برگزار شد.

سازمان‌های مستأجر همچنین برای محدودیت‌هایی در صندوق‌های سرمایه‌گذاری برای خرید ملک مسکونی و اقدامات صنعتی گسترده‌تر در مورد مسکن فشار آورده‌اند.

بسیج پیامدهای مستقیم سیاسی داشته است.

پس از آنکه پارلمان دو فرمان دولتی مسکن را رد کرد، نخست وزیر پدرو سانچز از برگزاری انتخابات زودهنگام در 29 نوامبر خبر داد.

کمپ های مسکونی همچنان پابرجاست. پخش کننده Onda Cero گزارش داد که در پی درگیری در پایان تظاهرات 3 اکتبر در والنسیا، پنج نفر دستگیر شدند.

اتحادیه‌های بزرگ و سازمان‌های مستأجر اعتصاب عمومی در رابطه با مسکن را برای 11 نوامبر فراخوانده‌اند و مطالبات مسکن را فراتر از راهپیمایی‌های خیابانی و به عواقب گسترده‌تری برای محیط‌های کار و اقتصاد تبدیل کرده‌اند.

اردوگاه های مسکن در ماه اکتبر به دلیل اعتراض معترضان به افزایش اجاره بها و هزینه های زندگی، پیوستن به درخواست های اتحادیه برای دستمزد بهتر، حقوق بازنشستگی و خدمات عمومی ایجاد شد.

تظاهرات در لیسبون، پورتو و کویمبرا در 17 اکتبر برگزار شد. اتحادیه سازماندهی CGTP گفت که "ده ها هزار نفر" به راهپیمایی لیسبون پیوستند. پلیس هیچ تخمینی از جمعیت نداد.

فعالان مسکن به تظاهرات پیوستند و کمپین خود را به نگرانی کارگران در مورد شکاف بین درآمد و هزینه های روزمره مرتبط کردند.

فعالان در 17 اکتبر شروع به اشغال میدان روسیو لیسبون کردند و حدود 200 چادر برپا کردند و حدود 10 روز در میدان Dom Joao I پورتو بودند.

پلیس پیش از سپیده دم در 20 اکتبر، اردوگاه های معترضان مسکونی در لیسبون و پورتو را پاکسازی کرد.

در لیسبون 55 نفر به اتهام نافرمانی دستگیر شدند. در جریان پاکسازی پورتو، جایی که تظاهرکنندگان دستورات خروج را رعایت کردند، هیچ بازداشتی گزارش نشد.

این تهاتر به اعتراضات پایان نداد. هزاران نفر در آن شب در هر دو شهر به میادین بازگشتند و یک مجلس لیسبون دوباره به برپا کردن چادرها رأی داد. بازداشت شدگان متعاقبا تا تشکیل دادگاه آزاد شدند.

فعالان مسکن خواستار لغو قوانینی هستند که اخراج ها را کاهش می دهد و سقف اجاره را در اجاره نامه های جدید حذف می کند.

اتحادیه CGTP همچنین خواستار کنترل قیمت های ضروری، دستمزدهای بالاتر و حقوق بازنشستگی است. اقدامات برنامه ریزی شده آن شامل گردهمایی در خارج از پارلمان در 24 نوامبر در جریان رای گیری نهایی بودجه است.